ตอนที่ 6 เลี้ยงต้อนรับ

         ภัทรกรรีบปิดร้านเร็วกว่าทุกวัน เพราะวันนี้กิตติภพโทรมาตามให้รีบเข้าไปที่ร้าน สาเหตุก็มาจากจะมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับน้องสาวเพียงคนเดียวเพิ่งกลับมาประเทศไทย หลังจากไปเรียนแลกเปลี่ยนที่จีนถึงหนึ่งปี และน้องสาวคนนั้นก็คือยัยตัวแสบที่ทำตัวติดกับเขาแทบจะทุกวันนั่นแหละ

         ใจจริงก็ไม่อยากจะไปเลยสักนิด เพราะหากไปแล้วก็กลัวว่ากีรติจะทำอะไรแผลง ๆ จนพี่ชายของเธอจับได้ ถึงตอนนั้นคงได้ตัดเพื่อนกันแน่ ๆ

         ไม่น่าเลยจริง ๆ เรื่องเมื่อหนึ่งปีก่อนมันไม่น่าเกิดขึ้นเลย โตกว่าเธอตั้ง 14 ปี ผ่านผู้หญิงมาก็ไม่ใช่น้อย แทนที่จะหักห้ามใจตัวเองเอาไว้ แต่ก็ดันทนกลิ่นเนื้อสาวหอมหวานไม่ได้

         พูดก็พูด...แต่เด็กดื้อนั่นหวานไปทุกส่วนจริง ๆ

         เสื้อเชิ้ตสีดำถูกสวมลงบนตัวคู่กับกางเกงสีดำเข้าชุด ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรือแปลกใหม่กว่าทุกวัน เสื้อผ้าพวกนี้ก็เป็นชุดเดิม ๆ ที่เคยใส่อยู่แล้ว หากจะมีอะไรที่เปลี่ยนไป ก็คงเป็นความรู้สึกที่อยู่ภายในใจของเขาตอนนี้

         รู้สึกเหมือนกำลังตื่นเต้น ราวกับจะได้ไปทำอะไร ๆ ที่มันพิเศษ แต่ว่า...ก็แค่ไปงานเลี้ยงต้อนรับเด็กเตี้ยเท่านั้นเอง

         ......

         “โอ้โห...นี่เฮียปิดร้านเลี้ยงหมวยเลยเหรอเนี่ย”

         หญิงสาววัย 21 ปีหมาด ๆ พูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นเมื่อก้าวขาเข้ามาด้านในคลับของพี่ชายตนเอง ทั้งยังดึงแขนเพื่อนสนิทให้เดินตามเข้ามา

         “เป้ยมาที่นี่ครั้งแรกเลยปะ” กีรติหันมาถามเพื่อนที่เดินอยู่ข้างหลัง เป่าเป้ยจึงทำเพียงพยักหน้าให้เป็นคำตอบ แต่เพราะมัวแต่สนใจบรรยากาศภายในร้านที่ไม่เห็นตั้งหนึ่งปี ทำให้เธอไม่ได้สังเกตสีหน้าของพี่ชายตัวเอง ว่าตอนนี้กำลังเลิ่กลั่กขนาดไหน

         “แล้ว...มีแค่เราเหรอเฮีย” กีรติหันกลับมาถามกิตติภพที่เดินตามมา

         “เดี๋ยวไอ้กรกับไอ้ธีร์ก็มา แต่ไอ้ธีร์น่าจะพาเด็กมันมาด้วย อืม...มีแค่นี้แหละ เฮียไม่อยากให้มันวุ่นวาย”

         งานเลี้ยงไม่จำเป็นต้องมีคนเยอะ และที่เขาเลือกที่จะปิดร้านเพราะว่าไม่อยากให้มีคนพลุกพล่าน ไม่อย่างนั้น ผู้ชายหลายต่อหลายคนคงได้หันมองยัยตัวเล็กที่เป็นน้องสาวของเขาอย่างไม่ละสายตา เสือตัวพ่อที่ไม่ว่าจะเจ้าชู้ขนาดไหน แต่ก็ยังหวงน้องสาวตัวเองอยู่ดี

         “นั่นไง...ไอ้กรมาพอดี”

         กีรติหันไปตามทางที่พี่ชายกำลังมอง แล้วรอยยิ้มกว้างก็ระบายขึ้นมาบนใบหน้า เมื่อเธอเห็นคนที่กำลังรอเดินเข้ามาด้านในพอดี ต่างกับภัทรกร ที่พยายามเสมองไปอีกทางไม่อยากสบสายตากับเธอ

         “พี่กร...มางานเลี้ยงหมวยด้วยเหรอคะ”

         คนตัวโตต้องหันมามองอย่างเลี่ยงไม่ได้ ลมหายใจถูกพ่นออกมาเบา ๆ หากไม่โดนพี่ชายเธอซึ่งเป็นเพื่อนเขาบังคับ ยังไงก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้แน่ แล้วดูเด็กดื้อแต่งตัวสิ กระโปรงสั้น ๆ กับเสื้อเอวลอย โชว์สัดส่วนเห็นไปถึงไหนต่อไหน ยิ่งมองก็ยิ่งคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งปีก่อน

         “ไอ้ธีร์ยังไม่มาอีกเหรอ”

         ภัทรกรหันไปถามกิตติภพเพื่อเลี่ยงจะพูดคุยกับคนตรงหน้า แม้เห็นเขาแสดงท่าทีเมินเฉย แต่กีรติกลับกำลังยิ้มกริ่มราวกับคิดแผนการอะไรบางอย่างออก

         “เดี๋ยวก็มา กูโทรตามละ มาแดกเหล้ารอก่อน”

         เขาพยักหน้าตามคำชวนเพื่อน แล้วไปนั่งยังโซฟาที่อยู่กลางร้าน เครื่องดื่มสีอำพันถูกนำมาเสิร์ฟ ส่วนผู้หญิงสองคนดื่มเพียงค็อกเทลที่ไม่แรงมากนัก

         “นู่นไง มาพอดี” กิตติภพพูดขึ้น พลางพยักพเยิดหน้าไปทางประตูเมื่อสมาชิกคนสุดท้ายของกลุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงที่บอกว่าเป็นเพียงน้องสาว

         และเพียงแค่ธีร์ธวัชหย่อนตัวนั่งลงยังโซฟาพร้อมกับเด็กในปกครอง ปฏิบัติการพูดแซวเย้าแหย่เพื่อนก็เริ่มขึ้นอย่างสนุกสนาน จนกีรติดึงแขนของเป่าเป้ยและสายขิมไปยังบาร์ที่อยู่อีกฝั่งเพื่อชิมค็อกเทลสูตรเด็ดของทางร้าน

         หยอกล้อธีร์ธวัชอยู่ไม่นาน สีหน้าของกิตติภพก็เครียดลงอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาเพื่อนอีกสองคนได้แต่มองหน้ากันไปมาด้วยความสงสัย

         “มึงเป็นอะไรวะไอ้ตี๋ จู่ ๆ ก็ทำหน้าเครียด” ธีร์ธวัชเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

         “กูว่าหมวยแปลก ๆ” ผู้เป็นพี่ชายเอ่ยชื่อน้องสาวออกมาก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก “ทำตัวเหมือนมีความลับ กูว่า หมวยต้องมีแฟนแน่เลยว่ะ”

         ภัทรกรได้ยินประโยคหลังแทบจะสำลักเหล้าที่อยู่ในปาก แต่พอหันมองเพื่อนที่กำลังทำท่าทางจริงจังเขาจึงเงียบไว้ดูท่าทีไปก่อน

         “อย่าให้กูรู้นะว่าเป็นใคร” พี่ชายผู้หวงน้องสาวพูดไปพลาง ยกเหล้าเข้าปากไปพลาง “กูจะจัดการแม่ง”

         อึก! คนมีชนักติดหลังได้แต่กลืนน้ำลายลงคอดังอึก แต่โชคดีที่ตอนนี้ในร้านเปิดเพลงเสียงดังพอสมควรจึงกลบเสียงกลืนน้ำลายของเขาจนมิด

         “ไอ้ตี๋...” ภัทรกรเรียกชื่อเพื่อนเบา ๆ “หมวยมันก็อายุตั้ง 21 ปีแล้ว โตขนาดนี้ จะมีแฟนก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอวะ ปล่อย ๆ น้องบ้างก็ได้ มึงจะหวงอะไรขนาดนั้น”

         “ไม่ได้!” กิตติภพตอบกลับเสียงดัง “โตอะไร เรียนก็ยังไม่จบ ทุกวันนี้ยังขอเงินกูใช้อยู่เลย จะปล่อยให้ไอ้ผู้ชายเหี้ย ๆ มายุ่งกับน้องกูไม่ได้”

         “เหี้ยแม่ง...หวงน้องจัด กูอยากจะรู้แล้วสิว่าไอ้ผู้ชายคนไหนจะดวงซวยโดนมึงกระทืบ” ธีร์ธวัชพูดขึ้นพลางอมยิ้มขำ ๆ โดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าเพื่อนอีกคนที่กำลังกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก

         “พวกมึงแดกเหล้าพลาง ๆ ละกัน กูไปห้องน้ำก่อน”

         สุดท้าย ภัทรกรก็เลือกที่จะลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อสงบอารมณ์และความคิดของตัวเองก่อน ขืนนั่งอยู่ตรงนี้นานอีกหน่อยมีหวังเพื่อนซี้ทั้งสองคงจับสังเกตได้ว่าผิดปกติ

         ใบหน้าสวยหันมองไปยังร่างสูงที่เดินไปทางห้องน้ำ แล้วกีรติก็หันมาหาเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างกัน

         “เป้ย ๆ แกช่วยจัดการเฮียตี๋ให้หน่อยดิ ฉันจะไปหาพี่กรหน่อย ทำยังไงก็ได้ห้ามให้เฮียตี๋ไปเข้าห้องน้ำ”

         “ยังไงก็ได้เหรอ...ได้เลย เดี๋ยวเพื่อนจัดให้”

          สองสาวแปะมือกันเบา ๆ ก่อนที่กีรติจะลุกเดินไปทางห้องน้ำ แล้วเป่าเป้ยก็ชวนสายขิมกลับมายังโซฟาที่หนุ่ม ๆ นั่งอยู่

         เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาด้านใน ก็เห็นพี่กรยืนเอามือค้ำอ่างล้างมือแล้วมองกระจกอยู่ เสียงล็อกประตูที่ดังขึ้นทำให้เขาหันกลับมามองด้วยความตกใจ

         “หมวย...เข้ามาทำไม”

         “หมวยก็มาหาพี่กรไงคะ”

         นัยน์ตาสีเข้มเป็นประกายสงสัย พร้อมกับจ้องมองบานประตูไม่ละ เขากลัวว่าพี่ชายของยัยตัวแสบจะโผล่มาเข้าห้องน้ำในตอนนี้อีกคน และคงไม่มีเหตุผลอะไรมาอ้างแล้วว่าทำไมถึงได้อยู่กับน้องสาวของมันสองต่อสอง

         “ออกไปข้างนอกหมวย ที่นี่ห้องน้ำผู้ชาย เดี๋ยวไอ้ตี๋เข้ามาเห็นก็เป็นเรื่อง”

         “ไม่ออกค่ะ แล้วอีกอย่าง เฮียตี๋ไม่มาเห็นหรอก หมวยรับประกัน”

         เด็กดื้อยังคงก้าวเท้าเข้ามาหาเขาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้เธอมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าในชนิดว่าแทบจะหายใจรดกันเลยก็ว่าได้

         “พี่กรไม่คิดถึงหมวยเหรอคะ หมวยคิดถึงพี่กรนะ”

         “แล้วทำไมพี่ต้องคิดถึงเรา นี่เมาหรือเปล่า กินไปกี่แก้ว”

         ไร้คำตอบจากคนตัวเล็กตรงหน้า แต่ทว่าเธอกลับยกวงแขนเรียวขึ้นมาคล้องคอเขาเอาไว้ ทั้งยังเบียดชิดร่างกายเข้าหา เนื้อตัวนุ่มนิ่มที่กำลังบดเบียดจนแทบแนบสนิท มันกำลังทำให้บางสิ่งบางอย่างของเขาตื่นตัว

         “ปล่อยหมวย อย่ามาทำที่นี่” เขาเอ่ยห้ามทั้งพยายามแกะแขนเรียวออก

         “แล้วถ้าที่อื่น...ทำได้หรือเปล่าคะ”

         “ที่ไหนก็ไม่ได้ ปล่อย หมวย...”

         ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ คำนี้ไม่เกินจริง เพราะระหว่างที่เขาเอ่ยปากห้ามเธออยู่นั้น ร่างเล็ก ๆ ก็ยิ่งเบียดเข้ามาจนแนบสนิท หากไม่มีเสื้อผ้ากั้น คงได้สนิทแนบเนื้อ

         “งั้นจูบหมวยก่อนสิ แล้วหมวยจะปล่อย” น้ำเสียงออดอ้อนมาพร้อมกับดวงตาหวานฉ่ำ ที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หรือว่าตั้งใจจะยั่วเขากันแน่

         “ไม่ได้” ภัทรกรปฏิเสธเสียงแข็ง

         “ไม่อยากรื้อฟื้นความหลังกับหมวยหน่อยเหรอ”

         ปลายเท้าเขย่งขึ้นเพื่อให้ความสูงได้ระดับ แล้วริมฝีปากจิ้มลิ้มก็ทาบทับลงบนปากของอีกฝ่าย กลีบปากนิ่มพยายามจูบและดูดเม้มถึงเขาจะยังเฉยอยู่ก็ตาม

         ใบหน้าหวานเอียงซ้ายทีขวาที ปลายลิ้นนุ่มพยายามสอดแทรกเข้าไปด้านในปากของคนตัวโต ในตอนนี้เธอได้ยินเสียงลมหายใจหนัก ๆ จากเขา แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อ ศีรษะก็ถูกฝ่ามือของเขาดันเอาไว้ไม่ให้ขยับ

         ปากหยักเผยออ้าตอบรับพร้อมส่งเรียวลิ้นร้อนเข้ามาตวัดรัดในโพรงปากนุ่ม วงแขนแกร่งรั้งเอวคอดเอาไว้ยึดร่างกายของเธอไม่ให้ขยับหนี

         รสจูบเร่าร้อนราวกับจะเผาร่างเล็กให้เป็นผุยผงถูกกระหน่ำบดเข้าหาไม่เว้นช่องว่าง จนเธอต้องใช้กำปั้นทุบหลังเขาเบา ๆ เมื่อจวนเจียนจะขาดอากาศหายใจ ภัทรกรถึงยอมปล่อยให้ปากเธอเป็นอิสระ

         “อย่าท้าทายพี่แบบนี้อีก เพราะบางทีพี่อาจจะไม่หยุดแค่จูบก็ได้”

         ยอมรับอย่างไม่มีข้อแม้ ว่าเวลาอยู่กับเด็กดื้อเขาแทบจะไม่เป็นตัวของตัวเอง บางครั้ง บางที ก็ไม่สามารถความคุมความต้องการที่ปะทุอยู่ในร่างกายได้

         “หมวยไม่ได้ท้าทาย แต่หมวยอยากได้พี่กรจริง ๆ”

         “ถ้าอยากได้พี่ ก็ต้องเล่นเกมให้ชนะก่อน เข้าใจไหมครับ เด็กดี”

         เขาพูดทิ้งทายเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปจากห้องน้ำ ประโยคสั้น ๆ นั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ‘เด็กดี’ คำ ๆ นี้เธอเคยได้ยินเขาพูดตอนที่มีอะไรกัน ในครั้งนั้น

         อืม...งานนี้ต้องชนะอย่างเดียวสินะ รอแพ้ได้เลยพี่กร!

///////////////////////////////////////////////////////