Novels by มิรินKP

การมาบาร์วันนี้ต่างออกไปจากเดิมเล็กน้อย เนื่องจากคนเป็นเจ้าของต้องมาที่นี่เพียงคนเดียว ใจหนึ่งก็อยากจะหยุดอยู่คอนโดเพราะว่าสายขิมดันป่วยขึ้นมาเฉย ๆ ด้วยอาการแพ้อากาศ อยากจะดูแลอยู่ข้าง ๆ แต่ทางภรรยากลับไล่ให้ออกมาที่บาร์ เธอไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นภาระขนาดนั้น และบอกว่าให้เขามองงานสำคัญเป็นที่หนึ่งเสมอ...ห้ามเกเร ห้ามดื้ออีก อาจเพราะสภาพอากาศในช่วงนี้ที่ช่างน่าเบื่อหน่าย การที่ผู้คนเลือกจะหาสถานที่ดื่มด่ำผ่อนคลายจึงกลายเป็นเรื่องที่นิยมขึ้นมา ยูนิคอร์นบาร์จึงแทบไม่เหลือที่ว่าง มันประสบความสำเร็จมากกว่าที่คิด แต่ก็รองลงมาจากการประสบความสำเร็จเรื่องราวความรักอยู่ดี... ธีร์ธวัชดินตรวจดูรอบ ๆ ร้าน พูดคุยกับลูกค้าสอบถามความเห็นและปัญหาอย่างใกล้ชิดเพื่อสร้างความประทับใจให้กับผู้ใช้บริการ สิ่งนี้คืออีกเสน่ห์หนึ่งที่ทำให้บาร์ของธีร์ธวัชประสบความสำเร็จได้และติดลมบนอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเขาเดินตรงไปยังบาร์เครื่องดื่ม ที่เวลานี้บาร์เทนเดอร์กำลังโชว์ลวดลายลีลาเชคผสมรังสรรค์เมนูเลิศรสให้กับลูกค้าชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว มองจากข้างหลังก็ยังรู้ว่าเป็นใคร

เธอยังคงสดในเหมือนกับวันแรกที่ได้เจอ... ธีร์ธวัชลอบมองใบหน้าจิ้มลิ้มยามหลับใหลของหญิงสาวอันเป็นที่รักเงียบ ๆ เธอยังไม่ตื่น อาจเพราะเมื่อคืนบทรักที่ร่วมบรรเลงคงยาวนานไปหน่อยสำหรับเด็กดื้อเสียงลมหายใจดังขึ้นแผ่วเบา แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ลอดผ่านม่านพลิ้วไสวสาดทับใบหน้าเนียนยิ่งทำให้ความน่าเสน่หาของสายขิมเปล่งประกาย ปลายนิ้วละเลียดสัมผัสปอยผมด้วยความรักใคร่ ทุกครั้งเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน ธีร์ธวัชไม่เคยนึกฝันว่าสุดท้ายแล้วตัวเองจะได้ลงเอยกับใครสักคนแบบนี้หนึ่งเดือนพ้นผ่านหลังจากงานวิวาห์ จะว่าตนเองคือรางวัลของพยายามที่สายขิมตามจีบตามตื๊ออย่างไม่ว่างเว้นก็คงไม่ผิด แต่ถึงอย่างนั้น คนที่ไม่เคยอยากจะมีเมียกลับรู้สึกอบอุ่นและโชคดีที่ได้เธอคนนี้มานอนกอดไม่ต่างกัน รัก...รัก...รัก...รักที่สุด ขิมของเฮีย! ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกริ่มขึ้นมาในความเงียบงัน เป็นเวลาเดียวกับที่แพขนตาสวยขยับเปิดขึ้น สายขิมลืมตาขึ้นมาอย่างแช่มช้า ขยับตัวไปมาในวงแขนของสามี ก่อนที่จะได้เห็นว่าอีกฝ่ายตื่นอยู่ก่อนแล้ว “เฮียธีร์...ตื่นนานหรือยังคะ” เสียงใสเอ่ยถาม พอสายตาได

“เฮียธีร์...เป็นอะไรคะ” สายขิมเอ่ยถามพร้อมกับใช้สายตามองดูสามีที่นอนคว่ำอยู่บนที่นอน ทั้งยังใช้กำปั้นทุบบริเวณไหล่ตัวเองไม่หยุด “ปวดไหล่เหรอคะ”“อืม...” ธีร์ธวัชพยักหน้ารับอย่างช้า ๆ“ถ้าอย่างนั้นขิมช่วยนวดให้นะ” มือนุ่มวางสัมผัสลงไปบนแผ่นหลังกว้าง เปลือกตาคมปิดลงให้ภรรยาตัวน้อยช่วยนวดคลายความปวดเมื่อย “ไปทำอะไรมาคะ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ปวดหลัง ปวดไหล่ได้ หรือว่าเฮียไปยกอะไรหนัก ๆ มา” “เมื่อคืนช่วยเด็กยกลังใส่โซดาน่ะ เดินผ่านเห็นคนไม่พอ น่าจะผิดท่าไปหน่อย” มือนุ่มเริ่มขยับออกแรงกดลงไปหนัก ๆ ใบหน้าคมเอียงซบลงไปบนหมอนนิ่ม เอียงข้างหันมาด้านหนึ่ง เมื่อเส้นตึงได้รับการบีบนวดถูกอกถูกใจ จึงเผลอครางออกมาผ่านลำคอ เหมือนต้องการอยากบอกกับหมอนวดส่วนตัวว่าตนพออกพอใจเพียงใด “อืม...ขิมนวดเก่งจัง ตรงนั้นแหละ” “ตรงนี้เหรอคะ” คนตัวเล็กขยับตัวขึ้นมาอีกนิดเพื่อจะได้กดน้ำหนักลงบนไหล่แกร่งได้สะดวก ทำให้ตอนนี้ลำตัวของเธออยู่ระดับสายตาของคนที่นอนอยู่อย่างพอดิบพอดี “อืม...”เจ้าของไหล่กว้างปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะเห็นว่าตอนนี้สายตา

โห่...ฮี้โห่...ฮี้โห่...ฮี้โห่...ฮิ้ว.... จบเสียงโห่นำก็ตามมาด้วยเสียงกลองยาว ฉิ่ง ฉาบ ที่เริ่มบรรเลงดนตรีเป็นจังหวะสนุกสนาน พร้อมกับคนที่เดินอยู่ในขบวนขันหมากต่างยกไม้ยกมือขึ้นฟ้อนรำมาตามถนน ธีร์ธวัชในชุดเจ้าบ่าวสีขาวสะอาดพาดบ่าด้วยสไบสีทองเดินอยู่หน้าสุด ข้าง ๆ กันเยื้องไปด้านหลังนิดหน่อยมีเพื่อนสนิทสองคนที่เดินถือพานสินสอดตามมาด้วย “หน้าบานเหมือนจานข้าวหมา” เป็นเสียงของกิตติภพพูดขึ้นปนหมั่นไส้ เนื่องจากสีหน้าของคนเป็นเจ้าบ่าววันนี้ดูจะเบิกบานเกินหน้าเกินตา ไม่เหมือนกับไอ้คนที่ประกาศปาว ๆ ว่าจะไม่แต่งงานเมื่อหลายเดือนก่อนเลยสักนิดเดียว “เรื่องของกู” คนโดนแขวะตอบกลับทั้งที่สายตายังจ้องมองไปยังถนนที่ตรงไปยังบ้านของเขา รอยยิ้มกว้างที่อยู่บนใบหน้าไม่ได้หุบลงแม้แต่วินาทีเดียว ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าตัวเองจะพ่ายแพ้ยับเยินให้กับเด็กดื้อที่เคยตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่แต่งงานด้วยเด็ดขาด แต่ใครใช้ให้เธอน่ารัก น่ามอง แถมยั่วเก่ง นาทีนี้อดใจไหวก็คงไม่ใช่ผู้ชาย แต่ที่มากกว่านั้น ก็คงเป็นความจริงใจที่สายขิมมีให้ หากคิดทบทวนกลับไปให้ดี

สายขิมจ้องมองโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือของธีร์ธวัช ก่อนที่ทั้งสองคนจะหันมองหน้ากัน แล้วก้มมองรายชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจออีกครั้ง “เฮียธีร์แน่ใจแล้วนะ” “แน่ใจแล้วสิ ถ้าไม่แน่ใจเฮียไม่ทำแบบนี้หรอก” เขาตอบแล้ววาดวงแขนรั้งคนตัวเล็กให้มาอยู่ในอ้อมกอด ก่อนที่ปลายนิ้วจะกดโทรออกหาคนที่โชว์อยู่บนหน้าจอ ไม่นานนักก็มีเสียงทักทายมาจากปลายสาย //โทรมาแต่เช้า มีอะไรหรือเปล่าตาธีร์ หรือว่าน้องไม่สบายแกถึงได้โทรมาหาแม่// แม่ของเขานี่ยังไงกัน นึกถึงแต่ลูกสาวสุดที่รักตลอด ไม่ถามไถ่ลูกตัวเองสักคำว่าสุขสบายดีไหม “นี่แม่คิดแต่ว่าผมจะรังแกลูกสาวแม่หรือไงครับ ถึงได้ถามแบบนี้” น้ำเสียงน้อยอกน้อยใจกรอกไปตามสาย ทำเอาคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนได้แต่แอบหัวเราะอยู่คนเดียว ก็เวลาเฮียธีร์คุยกับคุณแม่ เหมือนว่าจะทำตัวเป็นเด็กมากกว่าตอนอยู่กับเธอเสียอีก //แล้วแกโทรมาทำไมแต่เช้า// “ผมมีข่าวดีจะบอกแม่ด้วยล่ะ” //ข่าวดีอะไรของแก// แม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่น้ำเสียงของคุณหญิงแม่ดูจะไม่ค่อยตื่นเต้นสักเท่าไหร่กับคำว่า ‘ข่าว

แสงแดดในยามบ่ายตกกระทบน้ำทะเลจนเป็นประกายระยิบระยับราวกับเพชรที่กำลังต้องแสง สายลมพัดโชยพาเอาไอเค็มของทะเลมาแตะต้องผิวหนัง ธีร์ธวัชเอนกายอยู่บนเก้าอี้ชายหาดสีขาว สายตาคมกวาดมองไปทั่วบริเวณจนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ร่างบางของเด็กดื้อที่กำลังเล่นน้ำทะเลอยู่ไม่ไกล สายขิมในชุดบิกินี่สีชมพูอ่อนตัดกับผิวสีน้ำผึ้งดูโดดเด่น ขณะที่คลื่นลูกเล็กๆ ซัดเข้าใส่ร่างอรชร ทำให้ชุดว่ายน้ำแนบชิดไปกับเรือนร่างยิ่งขึ้น นัยน์ตาคมเข้มไล่มองคนตัวเล็กที่กำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน ตั้งแต่เส้นผมสีดำสนิทที่ปลิวไปตามลม ใบหน้าหวานที่เปื้อนยิ้ม แก้มนุ่มที่แดงระเรื่อจากแสงแดด ไปจนถึงเรือนร่างที่ดูสมส่วนในชุดบิกินี่ตัวจิ๋ว แล้วก้อนเนื้อใต้หน้าอกข้างซ้ายก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เป็นเอามากแล้วจริง ๆ ยิ่งเขามองยัยตัวเล็กนานมากเท่าไหร่ รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าก็กว้างขึ้นมากเท่านั้น และมันก็กว้างเสียจนกิตติภพที่เอนกายอยู่บนเก้าอี้ชายหาดข้าง ๆ กันพูดขึ้น “อาการมันเป็นยังไงบอกกูมาดิ๊ ต้องกินยา หรือว่าต้องไปหาหมอไหมไอ้ธีร์” ได้ยินคำถามของเพื่อนซี้ ธีร์ธวัชก็ค่อย ๆ เบนสายต

รถคันหรูแล่นไปตามทางสายหลักขึ้นสู่ภาคเหนือ เส้นทางที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับมีความหมายที่แตกต่างออกไป เพราะคนที่นั่งตำแหน่งข้างคนขับในตอนนี้มีฐานะเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องสมบูรณ์ ภัทรกรมองไปยังวิวทิวทัศน์สองข้างทางที่เปลี่ยนแปลงไปตามฤดูกาล ใบหน้าคมสันฉายแววความสุข“ในที่สุดพี่ก็ได้พาหมวยไปที่นั่นอีกครั้งแล้วนะ” เขาพูดขึ้นแล้วหันมองภรรยาตัวน้อยที่นั่งยิ้มดื่มด่ำกับบรรยากาศสองข้างทางครั้งนี้เลือกที่จะขับรถมาเอง เพราะอยากใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่ามากที่สุด เก็บเอาความทรงจำที่ในครั้งแรกไม่สามารถทำได้ครบกีรติหันมาสบตาพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ตอนนั้นต้องแอบพนักงานคนอื่น ต้องอยู่แต่ในห้องเพราะกลัวคนเห็น แต่วันนี้เราไม่ต้องหลบใครแล้วนะคะ”คิด ๆ ไปแล้วมันก็ตลกดี ไม่นึกว่าตัวเองจะเป็นผู้หญิงที่ใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนั้นได้ เพียงเพราะต้องการอยู่ใกล้พี่กรถึงกับยอมทำทุกอย่าง แม้ไม่ได้สถานะอะไรแต่ก็ยินดี อ้อมกอดที่ได้รับในตอนนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขารู้สึกอย่างไร กอดเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบหรือกอดเพราะความใคร่แต่มันกลับรู้สึกดีมากที่ได้รับอ้อมกอดอบอุ่นนั้น“หมวยน่ะ รักพี่กรมาตั้งนานแล้ว

ลานกว้างหน้าหอประชุมคราคร่ำไปด้วยบรรดาญาติพี่น้องของเหล่าบัณฑิตจบใหม่ที่กำลังร่วมพิธีรับปริญญาอยู่ด้านในหอประชุม ซึ่งกำลังรอคอยให้ประตูบานใหญ่นั้นเปิดออก เพื่อจะได้แสดงความยินดีกับบัณฑิตที่จบการศึกษา ไม่ต่างอะไรกับภัทรกร กิตติภพ ธีร์ธวัชและสายขิม ที่มารอกีรติกับเป่าเป้ยซึ่งเข้ารับปริญญาในวันนี้เช่นกัน เสื้อเชิ้ตสีครีมคู่กับกางเกงขายาวสีดำ รวมไปถึงรองเท้าหนังที่ไม่ได้เป็นทางการมากนัก ส่งให้ภัทรกรดูโดดเด่นได้ไม่ยาก ไม่ต่างอะไรกับเพื่อนซี้อีกสองคนที่ตอนนี้มีสาว ๆ ทั่วบริเวณกำลังจ้องมองมาทางพวกเขา ทีแรกก็มองทั้งสามคน แต่ธีร์ธวัชมีสายขิมซึ่งท้องโตยืนอยู่ใกล้ ๆ ทำให้สายตาหลายคู่เปลี่ยนเป้าหมายมายังภัทรกรและกิตติภพแทน ภัทรกรถือช่อดอกกุหลายสีขาวแบบที่กีรติชอบไว้ในมือ เสียงปรบมือดังกึกก้องออกมาจากหอประชุม ไม่นานประตูก็เปิดออก บัณฑิตทยอยเดินออกมาทีละคน นัยน์ตาคมมองไปรอบ ๆ จนกระทั่งสายตาของเขาไปสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของคนตัวเล็กที่กำลังมองมาทางเขาพอดีกีรติสวมชุดครุยสีดำรับปริญญา ใบหน้าระบายด้วยรอยยิ้มกว้าง ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย ทำให้เธอดูสวยสง่าราว

บรรยากาศในบ้านหลังใหญ่อบอวลไปด้วยความตื่นเต้นและความสุข บริเวณบ้านถูกประดับประดาด้วยดอกไม้อย่างสวยงามเพื่อรอต้อนรับผู้ที่จะมาเยือน ไม่นานนักรถยนต์สองคันก็เลี้ยวเข้ามาจอด แล้วเจ้าของรถทั้งสองคันก็ลงมา ภัทรกรในชุดสูทสีกรมท่าดูภูมิฐาน ยืนอยู่ข้าง ๆ พ่อแม่ของเขา ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนยิ้มแห่งความตื่นเต้น เขาเตรียมตัวมาดีสำหรับวันนี้ วันที่เขาจะขอเด็กดื้อให้มาเป็นคู่ชีวิตอย่างถูกต้อง “เชิญเข้าไปด้านในได้เลยค่ะ คุณรณภพกับคุณกานดารออยู่ด้านในแล้วค่ะ” แม่บ้านรีบเดินเข้ามาหาพร้อมกับเชื้อเชิญแขกพิเศษให้เข้าไปด้านในตัวบ้าน ภานุและรดา รวมไปถึงภัทรกร พยักหน้าให้เล็กน้อยแล้วเดินตามเข้าไปด้านใน ภายในห้องรับแขก กีรติในชุดเดรสสีชมพูดพาสเทลนั่งอยู่ข้าง ๆ พ่อแม่ของเธอ และแน่นอนว่าต้องมีพี่ชายสุดโหดนั่งอยู่ด้วยเช่นกัน ภัทรกรหย่อนตัวนั่งลงโซฟาฝั่งตรงข้ามพร้อมกับพ่อแม่ของเขา นัยน์ตาสีน้ำตาลทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาอ่อนโยนเนิ่นนาน จนเพื่อนซี้ของเขาต้องกระแอมเสียงขึ้นมาเบา ๆ ภัทรกรจึงยอมละสายตา “ผมว่าเข้าเรื่องเลยดีกว่านะครับ จะได้ไม่เสียเวลา”ภ

สายลมพัดผ่านกระทบผิวหน้าในขณะที่รถยนต์เคลื่อนตัวไปตามถนนระหว่างทางที่จะกลับเมืองหลวง สีเขียวของต้นไม้ สีน้ำตาลของดินและสีสันหลากหลายเคลื่อนผ่านตาไป กีรติวางคางมนลงบนขอบหน้าต่างที่ลดกระจกลงจนสุด ดวงตาคู่สวยหลับพริ้มคล้ายกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศแสนบริสุทธิ์นี้ “พี่บอกหมวยหลายครั้งแล้วนะ ว่าทำแบบนั้นอันตราย” ผู้ชายตัวโตที่นั่งประจำตำแหน่งคนขับใช้ฝ่ามือจับต้นแขนของเธอเอาไว้ ออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยเธอก็ขยับตามกลับมานั่งเอนหลังพิงเบาะรถในท่าปกติ “ก็วันนี้อากาศดีนี่คะ หมวยก็อยากสูดอากาสบริสุทธิ์เข้าปอดเยอะ ๆ ไง” ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตาหนาจ้องมองเขา ริมฝีปากจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มบางเมื่อพูดเสร็จ คนน่ารัก ทำอะไรก็น่ารักจริง ๆ นั่นแหละเนอะ นี่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพิ่งได้ตกลงเป็นแฟนกันเมื่อวันก่อนหรือเปล่า ถึงทำให้เขาดูหลงเด็กดื้อมากขนาดนี้ “เหลืออีกเดือนเดียวหมวยก็เรียนจบแล้วไม่ใช่เหรอ เอาไว้พี่ค่อยพาไปเที่ยวอีกนะ เที่ยวจนกว่าหมวยจะเบื่อเลย” “พาหมวยเที่ยวขนาดนั้น พี่กรไม่ต้องเฝ้าร้านทองแล้วเหรอคะ”เจ้าของความน่ารักที่เขาคลั่งไคล้พูดออกมาด้วยน้ำเส

หลังจากออกมาจากมหาวิทยาลัย ภัทรกรก็รีบขับรถตรงไปยังจังหวัดกาญจนบุรีทันที ระหว่างทางก็กดโทรศัพท์โทรจองที่พักสำหรับสามวันสองคืนไปด้วย และแน่นอนว่าเขาจองที่พักที่เดียวกับเธอ ถือว่าโชคดีที่ยังมีห้องว่าง ส่วนเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนค่อยไปหาซื้อระหว่างทาง ภายในรถเปิดเพลงจังหวะสนุก คนเป็นเจ้าของเคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยรถอย่างอารมณ์ดี เพิ่งรู้ตัวตอนนี้เองว่าการจะได้ไปเจอหน้าเด็กดื้อนั้นทำให้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยได้มากขนาดนี้ แต่สิ่งแรกหลังจากได้เจอเธอ จะต้องถามให้รู้เรื่องว่าไอ้ผู้ชายที่มีเสียงแทรกมาในสายนั้นมันเป็นใคร จะเป็นใครก็ช่างเถอะ แต่ถ้ามาจีบยัยตัวยุ่ง เจอดีแน่! มองจากป้ายบอกทางที่รถเพิ่งขับผ่าน เหลืออีกประมาณยี่สิบกิโลเมตรก็จะถึงที่พักบริเวณสถานที่ล่องแก่ง ในตอนแรกก็กะว่าจะไปเซอร์ไพรส์ อยากรู้ว่ายัยตัวยุ่งจะดีใจหรือเปล่าหากเห็นเขาที่นั่น แต่คิดไปคิดมาแล้ว โทรไปบอกไว้ก่อนน่าจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นอาจจะโดนเซอร์ไพรส์กลับเหมือนกับตอนไปรอรับหน้าคณะฯ ก็ได้ ภัทรกรกดเบอร์โทรออกอีกครั้ง แต่กลับไม่มีสัญญาณอะไรเลยสักอย่าง “ปิดเครื่อง?” เสียงทุ้มพึมพำก

อีกสิบนาทีจะเป็นเวลาบ่ายสองโมง รถยนต์ราคาแพงแล่นมาจอดหน้าสาขาการบัญชีของมหาวิทยาลัยชื่อดัง เครื่องยนต์ดับสนิท คนเป็นเจ้าของรถก็เปิดประตูลงมา ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำคู่กับกางเกงขายาวสีเดียวกัน รองเท้าหนังขัดมันเงาวับ ใบหน้าหล่อเหลามีแว่นกันแดดสวมทับปิดบังสายตา ภัทรกรเอนตัวยืนพิงรถพร้อมกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา อีกแค่สิบนาทีก็จะถึงเวลาเลิกเรียนของเด็กดื้อที่เขาถามเอาไว้เมื่อคืน ใบหน้าคมคายระบายด้วยรอยยิ้ม วันนี้เขารีบเคลียร์งานทุกอย่างให้เสร็จก่อนเที่ยงเพื่อว่าจะได้มารอรับคนตัวเล็กกลับบ้าน และแน่นอนว่าไม่ได้บอกเธอล่วงหน้าเพราะอยากจะทำเซอร์ไพรส์ แต่ถ้าเธอเอารถมาเดี๋ยวค่อยโทรตามให้คนมาขับกลับไปให้ บ่ายสองโมงตรง นักศึกษาเริ่มทยอยออกมาจากตึกเรียน ภัทรกรชะเง้อคอมองหาคนที่ตัวเองมารับ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เห็นยัยตัวเล็กเดินออกมา “เลิกช้าเหรอ” เขาบ่นพึมพำอยู่คนเดียวในขณะที่ยังยืนพิงรถอยู่ในท่าเดิม และตอนนี้ ชายหนุ่มที่สวมชุดแตกต่างจากคนอื่น ๆ อย่างเขาก็เริ่มเป็นจุดสนใจของบรรดาเหล่านักศึกษา สิบนาที ยี่สิบนาที จนตอนนี้เลยเวลาบ่ายสองไปเ

กล่องของใช้สำหรับเด็กและกล่องของเล่นอีกหลายกล่องถูกทยอยขนใส่ท้ายรถเพื่อจะเอาไปฝากลูกชายของธีร์ธวัช กิตติภพเช็กดูของทุกอย่างอีกครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าครบถ้วนก็ปิดกระโปรงท้ายรถลง “หนูว่า...เด็กห้าเดือนจะเล่นของที่พวกเราซื้อให้ได้หรือยังคะ” กิตติภพถามขึ้นด้วยความไม่แน่ใจนัก เพราะตัวเองกับเป่าเป้ยก็เพิ่งแต่งงานกันได้แค่สองเดือน แน่นอนว่าคนตัวเล็กยังไม่ได้ตั้งครรภ์ “ตอนนี้ยังเล่นไม่ได้ แต่อีกเดือน หรือสองเดือนก็เล่นได้แล้วค่ะ เด็ก ๆ สมัยนี้โตวัย พัฒนาการเร็ว” เป่าเป้ยตอบกลับ แล้วก็เปิดโทรศัพท์เลื่อนหน้าจอให้คนถามดูว่าเด็กวัยห้าเดือนส่วนมากมีพัฒนาอย่างไร พอได้อ่าน กิตติภพก็ค่อยสบายใจ ว่าของที่ซื้อไปฝากลูกชายของเพื่อนรักนั้นจะมีประโยชน์ รถยนต์แล่นไปตามถนนที่การจราจรคับคั่ง กว่าที่เขาจะฝ่าฟันรถติดมาถึงบ้านเพื่อนได้ก็กินเวลาไปเกือบ 2 ชั่วโมง ตั้งแต่สายขิมตั้งครรภ์ ธีร์ธวัชก็ซื้อบ้านหลังใหม่แล้วย้ายเข้ามาอยู่ตั้งแต่เมียยังไม่คลอด ด้วยเหตุผลที่ว่าคอนโดนั้นคับแคบเกินไป ไม่มีที่ให้ลูกวิ่งเล่น จะว่าไปก็ไม่น่าเชื่อว่าเพื่อนของเขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเองไปได้ขนา

สามเดือนต่อมา หลังรับปริญญาสามเดือน งานแต่งงานของภัทรกรและกีรติก็ถูกจัดขึ้นในห้องบอลรูมหรูหราที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามแสงไปส่องสว่างลงกลางเวที ที่ตอนนี้มีเจ้าบ่าวและเจ้าสาวยืนอยู่คู่กัน กีรติยืนหันหลังให้หน้าเวที ตอนนี้เสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นจากคนที่อยู่ด้านล่าง พิธีกรนับหนึ่งจนถึงสาม แล้วช่อดอกคาเมลเลียสีชมพูอ่อนก็ถูกโยนจากมือของเจ้าสาว เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นเมื่อหญิงสาวหลายคนต่างพากันอยากจะเป็นผู้รับช่อดอกไม้นั้น ด้วยความเชื่อที่ว่าตนเองจะได้แต่งงานเป็นลำดับต่อไป ช่อดอกไม้ลอยเคว้งอยู่บนอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะตกลงสู่มือของหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านล่าง แต่แทนที่เธอจะดีใจที่ได้รับมัน กลับรีบหันหลังแล้วเดินไปหาเป่าเป้ยที่ยืนอยู่ไม่ไกล “อะ อะไรเหรอคะ” เป่าเป้ยเอ่ยถามตะกุกตะกัก เมื่อคนตรงหน้ายื่นช่อดอกคาเมลเลียมาให้ “ช่อดอกไม้เจ้าสาวช่อนี้ เป็นของคุณเป้ยค่ะ” “ของเป้ยเหรอคะ” เป่าเป้ยถามกลับอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เมื่อเห็นหญิงสาวพยักหน้าจริงจังเธอเลยยื่นมือไปรับมาไว้กับตัวเอง พึ่บ! จู่ ๆ ไฟทุกดวงก็ดับสนิท เสียงเพ

แวะพาคนตัวเล็กไปทานข้าวแล้วกิตติภพก็รีบพาเธอกลับมายังคอนโดของเขาเพื่ออาบน้ำแต่งตัว คืนนี้นัดกับภัทรกรและกีรติเอาไว้น่าจะเลี้ยงฉลองที่พวกเธอรับปริญญา เป่าเป้ยในชุดเสื้อกระดุมหน้าน่ารักคู่กับกระโปรงสั้นตัวเก่ง ซึ่งตอนนี้เขาก็ชินกับการแต่งตัวของเธอไปแล้ว จะสั้น จะโป๊อย่างไรก็ไม่ว่า เพราะยังไงเธอก็เป็นของเขาแค่คนเดียว คนอื่นนั้นได้แค่มองแต่หมดสิทธิ์ครอบครอง “เสร็จแล้วรีบไปกันเถอะค่ะเฮียตี๋ เดี๋ยวรถติด” “ไปค่ะ” ไม่ถึงห้านาที ทั้งเขาและเธอก็เข้ามานั่งอยู่ในรถแล้ว “อุ๊ย...หนูลืมฉีดน้ำหอม” เป่าเป้ยอุทานออกมาแล้วก้มหน้าก้มตาควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าสะพายใบเล็ก “หนูหาอะไรคะ” ใบหน้าคมชะโงกเข้าไปใกล้อย่างสนใจ เพียงไม่นานเธอก็ชูขวดแก้วสีใสขนาดพกพาออกมา “หาน้ำหอมค่ะ นี่ไง” พูดเสร็จก็เริ่มฉีดพรมไปตามจุดต่าง ๆ ในร่างกายอย่างเคยชิน เพียงแค่น้ำหอมขวดเล็กถูกเธอฉีดพรม กิตติภพก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกายที่จะมีปฏิกิริยากับน้ำหอมกลิ่นพิเศษของเธอเพียงเท่านั้น “เป้ย...ทำไมหนูฉีดกลิ่นนี้คะ” “ก็มันม

“หมวย แล้วเป้ยล่ะ” กิตติภพถามขึ้น เมื่อเขาพยายามกวาดสายตามองรอบ ๆ แล้วก็ยังไม่เห็นเด็กในปกครองของตอนแม้แต่เงา วันนี้เป็นวันรับปริญญาของเป่าเป้ยและกีรติ ทุกคนก็นัดกันเอาไว้แล้วว่าจะมาเจอที่ด้านหน้าหอประชุม แต่ตอนนี้มีแค่น้องสาวของเขา แล้วเป่าเป้ยหายไปไหน “เฮียตี๋คงต้องรอหน่อยนะคะ เป้ยน่ะมี FC มารอแสดงความยินดีอยู่ทางนู้นเยอะเลยล่ะค่ะ กว่าจะมาหาเฮียได้น่าจะอีกนานเลยล่ะ อ้าว...เฮียตี๋” กิตติภพไม่ได้หยุดฟังเสียงเรียกของน้องสาว ขายาวก้าวดุ่ม ๆ ไปตามเป้าหมายที่กีรติบอก แต่พอมาถึง ก็เห็นเป่าเป้ยกำลังถูกห้อมล้อมไปด้วยเหล่าบรรดาแฟนคลับที่มาแสดงความยินดี ไม่มีแม้กระทั่งช่องว่างจะให้เขาแทรกเข้าไปได้เลย สายตาคมหลุบมองช่อดอกคาร์เนชันสีขาวที่อยู่ในมือ วันนี้เขาตื่นแต่เช้าแล้วเข้าไปยังร้านดอกไม้ สอบถามกับพนักงานว่าหากอยากได้ไปแสดงความยินดีต้องใช้ดอกอะไร แล้วทางพนักงานก็แนะนำให้เป็นดอกคาร์เนชันสีขาวเพราะมีความหมายว่า ‘ขอให้โชคดี’ ตอนนี้เป่าเป้ยเรียนจบแล้ว เธออาจจะอยากทำงานที่ตัวเองชอบ แม้ตัวเขาไม่อยากให้เธอออกไปทำงานที่อื่น แต่หากว่าคนตัวเ

ภายในครัวของบ้านหลังใหญ่บรรยากาศคึกคักวุ่นวายผิดกับทุกวัน เสียงตะหลิวกระทบกับกระทะ เสียงมีดหั่นผัก เสียงแม่บ้านคุยกันไม่ขาดช่วง กานดา หญิงวัยกลางคนที่เป็นคุณหญิงของบ้านลงมาคุมงานทุกอย่างด้วยตนเอง อาหารวันนี้จะต้องออกมาดีที่สุดเพื่อต้อนรับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาบ้าน คนเป็นแม่มีใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา เดินไปดูหม้อแกงและกระทะที่ตั้งอยู่บนเตาและชิมจนครบ “จันทร์ แกงเขียวหวานต้องเข้มข้นกว่านี้นะ ตาตี๋น่ะ ชอบรสชาติเข้มข้น” กานดากำชับแม่บ้านคนสนิท พลางชี้ไปยังหม้อแกงเขียวหวานที่กำลังเคี่ยวอยู่บนเตา “ได้ค่ะคุณดา ฉันจะปรุงให้เข้มข้นที่สุดเลยค่ะ” จันทร์รับคำ มือยังไม่หยุดคนแกง ใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ ก็คุณตี๋ของเธอไม่เคยพาใครมาบ้านเลยนับตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย กานดาเดินตรวจจนทั่ว ตั้งแต่โต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างหรูหรา ไปจนถึงจานชาม แก้วน้ำ ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ เพราะนี่ไม่ใช่แค่การทานข้าวเย็นธรรมดา แต่เป็นการต้อนรับว่าที่ลูกสะใภ้และเป็นการฉลองการเปลี่ยนตัวเองครั้งยิ่งใหญ่ของลูกชายคนโต จากเพลย์บอยสู่ผู้ชายที่พร้อมจะสร้างครอ

แสงไฟบนโต๊ะส่องสว่าง หน้าจอแล็ปท็อปถูกเปิดขึ้น เป่าเป้ยเช็กความเรียบร้อยของอุปกรณ์ทุกอย่างอีกครั้ง แล้วจึงกดปุ่มเริ่มไลฟ์สด เธอนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าจิ้มลิ้มยังแต้มรอยยิ้มเหมือนกับทุกครั้งที่เธอจะได้เริ่มพูดคุยกับเหล่าแฟนคลับวันนี้คนตัวเล็กสวมชุดเดรสสั้นฟูฟ่องสีฟ้าสดใส บนศีรษะมีกิ๊ฟรูปดอกไม้ประดับอยู่ บนใบหน้าแต่งแต้มสีสันจาง ๆ ริมฝีปากเป็นสีชมพูอ่อนน่ารักไม่ถึงสองนาที จากคนเข้าชมหลักสิบก็เพิ่มเป็นหลักพันอย่างรวดเร็ว“สวัสดีค่า...ทุกคน” เป่าเป้ยส่งเสียงทักทายผ่านหน้าจอ โบกไม้โบกมือให้กับแฟนคลับที่หลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ‘ว้าว!!! ชุดใหม่เหรอครับน้องเป้ย’‘น่ารักอีกแล้ววววว’‘อยากมีน้องเป้ยมาไว้ที่บ้าน ต้องทำไงน้า’‘วันนี้คนสวยมีเรื่องอะไรมาเล่าให้ฟังบ้างเอ่ยย’‘ไม่เห็นหน้าหลายวัน คิดถึงน้องเป้ยนะครับ’คอมเมนต์เด้งขึ้นบนหน้าจอรัว ๆ จนอ่านแทบไม่ทัน รวมไปถึงอีโมจิรูปการ์ตูนน่ารัก ๆ ก็ถูกส่งมาไม่ขาดสาย ที่มากที่สุดก็คงจะเป็นรูปหัวใจถัดจากโต๊ะที่เธอนั่งไลฟ์สดไม่ไกล มีผู้ชายตัวสูงยืนชะง้อคอคอยอ่านคอมเมนต์อยู่ ยิ่งเห็นว่ามีหลายคนส่งมาบอกว่าคิดถึง บางคนก็ส่งของขวัญราคา