เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท EP.3.1 ของแปลก'ที่ดึงดูด

“ฉัน ขอโทษ มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่ได้ตั้งใจ” คนตัวเล็กตอบด้วยน้ำเสียงสั่นไหว ก็ตกใจน่ะสิที่เราบังเอิญมีเรื่องกับคนดัง ฉันหลบสายตาคมคู่ดุที่ไม่พอใจและเหลือบมองที่แขนขาวๆ ของเขาที่ตอนนี้เลอะไปด้วยคราบน้ำกาแฟร้อนๆ ของฉัน อยากจะร้องไห้และหายตัวออกไปจากตรงนี้ นี้มันวันซวยอะไรของฉัน ผ้าที่จะเช็ดคราบพวกนั้นก็ไม่มี แต่ขณะที่ร่างบางพยายามกำลังจะใช้ความคิดนั้น

!! ปรึก !! กับถูกมือหนากระชากตัวเข้าไปในห้องๆ หนึ่ง

“อ่า...” แผ่นหลังบางปะทะเข้ากับผนัง สายตาคู่ดุสำรวจคนตัวเล็กเสื้อผ้าหน้าผม

“แอนตี้แฟน หรือแฟนคลับ” เขาไม่พูดเปล่าแต่กับใช้มือของเขาบีบและดันฉันตัวจมเข้ากับผนังด้วยความแรง แต่นั้นคนถูกถามถึงกับขมวดคิ้วด้วยสีหน้าสงสัย ในตอนนี้นัยน์ตาเขาดุและน่ากลัวมาก

“มะ...ไม่ใช่นะ” จริงอยู่ว่าฉันรู้จักเพราะเราเรียนมหาลัยเดียวกัน และเขายังอยู่กลุ่มเดียวกับโรม แต่ฉันกับแทคิณเราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวแต่อย่างใด ไม่เคยพูดคุย ไม่แปลกที่เขาจะเข้าใจฉันเป็นกลุ่มคนพวกนั้น

“เหอะ...” รอยยิ้มอันร้ายกาจผุดขึ้นมาบนใบหน้าอันหล่อเหลา

“คิดเหรอว่าฉันจะเชื่อคำพูดของเธอ เหตุการณ์แบบนี้เธอไม่ใช่คนแรกที่ตั้งใจชน และหวังเข้าหาฉัน” คำพูดอันร้ายกาจหลุดออกจากใบหน้าหล่อๆ ของเขา คนฟังถึงกับหน้าเหวอ

“หว่า แล้วไงเคยเดาอะไรผิดที่ไหน วิธีแบบนี้มันอ่อนมาก ไม่ได้ผลหรอก” พรีนที่ถูกแทคิณต่อว่าเช่นนั้น คนตัวเล็กถึงกับทำหน้าไม่ถูก

“แทคิณ ฉันไม่เคยใช้วิธีสกปรกแบบนี้เพื่อเข้าหานาย” เธอต่อว่าคนกล่าวหาอย่างไม่ยอม เป็นไอดอลดังแล้วไง มาว่าฉันแบบนี้ละใครจะสน

“ก็รู้จักฉันนิ ละไหนบอกไม่ใช่กลุ่มแฟนคลับ” เขาจ้องหน้าเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ ถึงคนตรงหน้าอย่างยัยนี้จะสวยและเสน่ห์ดึงดูดผมมากก็เถอะ แต่เสียดายไม่ใช่สเปคผม

“ใครจะไม่รู้จักนายกันละ ก็เป็นไอดอลนี่น่า” เมื่อโดนคนหล่อปากร้ายสายตาจ้องมองแบบนี้ มันก็เขินอยู่นะ แต่ยัยนี้เสียงแข็งใส่ผม หรือว่าเธอจะไม่ใช่กลุ่มพวกนั้นและไม่ตั้งใจจริง

“พริตตี้สินะ” สายตาสำรวจชุดที่เธอสวมใส่ จัดว่าอยู่ในโทนนั้น แต่คนตัวเล็กนั้นกับส่ายหัวให้เขา

“ไม่ใช่นะ ฉันแค่มาดูเขาแข่งรถ และมาหยิบกาแฟให้พี่ชาย แต่นายออกจากห้องมาชนฉันเอง ฉันไม่ได้ตั้งใจขอโทษด้วย” จะว่าไปผมรู้สึกคุ้นหน้าเธอมากเหมือนเคยเจอที่ไหนแต่นึกไม่ออก ให้ตายเถอะเจอคู่นอน แฟนคลับมาเยอะต่อเยอะ แต่กลิ่นน้ำหอมกลิ่นตัวยัยนี้ฟุ่งติดจมูกและดึงดูดผมชิบหาย

“เชื่อก็ได้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจเข้าหาฉัน”

“แน่นอนอยู่แล้ว ทีนี้จะปล่อยมือออกจากตัวฉันได้ยัง” ถึงจะเป็นคนดังอยู่ใกล้ๆ ในห้องสองต่อสองแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ หล่อแล้วไง ไม่ใช่แฟนใครเขาอยากจะอยู่ด้วยกันละ

“เราเคยเจอกันไหม” เขาถามเธอ

“เคยสิ ก็ฉันเป็นเพื่อนและเรียนห้องเดียวกับยัยนานิล แฟนโรมเพื่อนของนายอะ” เธอบอกเขา หึ...ยัยนี้เนี้ยนะเป็นเพื่อนนานิลถึงว่า เหมือนผมเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อน จะว่าไปเพื่อนนานิลก็สวย น่ารัก หลายคนเลยแหละ

“มือนายเจ็บมากใช่ไหม ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษด้วย”

“อืม นิดหน่อยน่ะ แต่ก็แสบมากเพราะกาแฟของเธอมันร้อน” อ่า...ฉันไม่น่าถามอะไรแบบนี้เลย ขนาดฉันโดนนิดเดียวยังแสบมากเลย แต่ดูเขาสิ แขนแดงเป็นจ้ำๆ รู้สึกผิดชะมัด

“นะ...นายจะไม่เอาเรื่องฉันใช่ไหม” พรีนถามเขาน้ำเสียงตะกุกตะกัก ไม่เป็นตัวเองเอาเสียเลย

“หึ...” แต่นั้นคนถูกถามกับแค่นยิ้มเสียงออกมา

“ถ้ากลัวมากก็เช็ดมันให้ฉันสิ” ดวงตาเรียวเล็กมองหาทิชชู่ภายในห้องแต่มันกับไม่มี ให้ตายสิแล้วจะเอาไรเช็ดละทีนี่ บนตัวเหรอเสื้อเอวลอยคงไม่ได้แน่

“ยื่นมือมาดิ มือนายเลอะจะเช็ดให้” ฉันบอกให้เขาไปนั่งที่เก้าอี้ แทคิณยอมยื่นมาให้ฉันอย่างว่าง่าย แต่นั้นเธอกับทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิดเธอดึงกระโปรงสั้นเพียงไม่กี่คืบของตนมาเช็ดมือแทนให้กับผม

“เฮ้ย...นี้เธอ”