เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท EP.3.2 ของแปลก'ที่ดึงดูด

“นายก็เห็นว่าตรงนี้ไม่มีผ้า ฉันไม่มีอะไรเช็ดให้ นายคงไม่ถือหรอกใช่ไหม ลืมๆ มันไปเถอะน่า ขอบคุณนายมากที่ไม่เอาเรื่องฉัน” เอ่ยจบร่างบางก็เดินออกจากห้องไป ทำเอาไอดอลหนุ่มอย่างแทคิณถึงกับหัวเสีย ตาคมได้แต่มองมือตัวเองภาพที่เธอดึงกระโปรงสั้นๆ มาเช็ดที่แขนของเขา

“หึ...เกิดมาพึ่งเคยพบเคยเจอ ต้องเป็นผู้หญิงแบบไหน ถึงได้กล้าทำเรื่องน่าอายแบบนี้กับเขา ของแปลกสินะ” แทคิณถึงกับส่ายหัวให้กับคนที่เดินหนีตนไป อ่า...เขาไม่น่าพลาดเลยที่ลืมถามชื่อเธอ แต่ไม่เป็นไรเซ้นส์ผมดูเหมือนว่าเราจะได้เจอกันอีกแน่นอน แทคิณได้แต่คิดจากนั้นร่างสูงก็เดินออกจากห้อง แขนผมมันก็แสบๆ อยู่นะ แต่ไม่เป็นไรในรถผมมียาทา เพราะพี่เก้าผู้จัดการส่วนตัวเตรียมยานวดยาทาติดไว้ในรถผมอยู่แล้ว พอผมเดินออกมาถึงพวกไอ้โรม

“สัสคิณ มึงแม่งช้าวะ ไอ้มอสมันไปกับไอ้โรม กูกลับกับมึงละกัน” เหอะไอ้รามมันพูดมากพูดไม่หยุด ไอ้โรมไม่เอามันกลับกรุงเทพด้วยอะครับ ส่วนตอนมาผมมากับไอ้มอส ที่ตอนนี้มันไปกับไอ้โรมแล้ว

“มึงพูดมาก จนพี่มึงรำคาญเลยดิ” ผมเอ่ยพร้อมกับเดินนำหน้าไอ้รามไปที่รถ แต่ขณะที่ร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีดำ ใบหน้าอันหล่อเหลาสวมทับด้วยแมสปิดจมูกและหมวกแก๊ปสีดำนั้น

“อร้าย พี่แทคิณ จะกลับแล้วเหรอคะ บายๆ ค่ะ” เสียงของกลุ่มแฟนคลับที่ดังขึ้นมา แต่นั้นผมและไอ้รามก็เลือกที่จะเดินไปอีกทาง ขณะที่ร่างสูงเดินไปที่รถนั้นสายตากับสะดุดเข้ากับร่างบางอันคุ้นตา

“พรีน กระโปรงสีขาวๆ ของมึง เลอะอะไรมาน่าเกลียดมาก”

“ชัดเลย ใช่ไหมมึง”

“เต็มเลยอะ”

“จะโทษใครได้กูซุ่มซ่ามเดินไปชนเขาเอง” เสียงเล็กที่เอ่ยกับเพื่อนเธอ ผมพึ่งสังเกตว่ารถที่จอดข้างรถผมนี้คือรถของยัยนี้

“พรีน งั้นเหรอ” แทคิณที่หลุดเอ่ยชื่อเธอขึ้นมา แต่นั้นทำเอาร่างบางที่ดูกระโปรงตัวเองนั้นถึงกับหันมาสบตาเขา เราเจอกันอีกแล้ว

“นายเรียกฉันเหรอ” เธอหันมาถามเขา

“ปะ...เปล่า ไอ้รามเรียกเธอป่าวละ” รามที่ไม่รู้เรื่องอะไรถึงกับงง เหอะกูไปเรียกพรีนตอนไหนเหอะ รามมองหน้าเหมือนจะถามกลับ รู้ครับว่าสาวๆ กลุ่มนี้เป็นเพื่อนเรียนคณะเดียวกับพี่สะใภ้ผม แต่แม่งไอ้เชี่ยคิณ แปลกวะ เพื่อนผมแม่งแปลกชิบหาย มันไม่ใช่เหรอที่เรียกชื่อเธอ

“เออ สงสัยฉันจะหูฝาดไปเอง” พรีนเอ่ยจบร่างบางก็เปิดประตู นั่งข้างฝั่งคนขับทันที แทคิณมองตามจนกระทั่งรถมัสแตงคันสีแดงที่วิ่งออกไป

“ฮืม...” รามที่เห็นท่าทีของแทคิณถึงกับส่งเสียงขึ้นมา

“จะมองรถ หรือจะมองคน”

“สัส รามมึงแม่ง” แทคิณที่รามว่ามาเช่นนั้น ถึงกับมองหน้าเพื่อน

“สนปะ แก๊งค์พี่สะใภ้กูเอง”

“เรื่อง...” คนถูกแซวยังคงเปลี่ยนเรื่อง

“เหอะ ให้มันแน่ว่ามึงไม่ได้สนใจ 1 ใน 3 สาวนั้น กูเห็นนะว่าพรีนเดินออกมาจากห้องแต่งตัวมึง ไม่ได้ขี้เสือกนะโว้ย แต่แม่งตากูนี้จริงๆ เลย” รามไม่พูดเปล่าแต่กับยกมือขึ้นมาตบที่ตาตัวเองเบาๆ

“แอบแดกกันแล้ว”

“แดกเชี่ยไร ยัยนั้นชนกูกาแฟหกใส่แขนกูทั้งแสบทั้งแดงเนี่ย” แทคิณไม่เพียงแค่พูดแต่กับยกแขนขึ้นมาให้รามดูและเปิดลิ้นชักหยิบหลอดยาขึ้นมาทา

“อ้าว...นี้กูเดาผิดเหรอเนี้ย” รามถึงกับยกมือขึ้นมาเกาหัว จากนั้นก็ทำหน้าที่ขับรถพาไอ้ไอดอลคนดังกลับกทม รับบทเป็นผู้จัดการมันแล้วหนึ่งแต่ไม่มีเงินเดือนให้ผมนะครับ รามได้แต่คิด