เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท EP.4.2 เจอครั้งนี้หนักหน่อย

!! อึก อึก !! มือกระดกแก้ว แค่สายตากับมองตามร่างบางอย่างไม่ละสายตา

“ใครวะ ผู้หญิงชุดดำ เมื่อครู่ที่เดินผ่านโต๊ะพวกเราไป” จู่ๆ เสียงไอ้มอสที่นั่งติดไอ้โรมก็ดังขึ้นมา

“ใครวะ คนไหน ชุดดำ ไหนคนไหน แม่งมีเต็มร้านไปหมด” ไอ้วาคิมหันมาตอกหน้าไอ้มอส หึ...! อย่าบอกนะว่าคนที่ไอ้เชี่ยมอสหมายถึงคนเดียวกับผม

“โน้น เธอเดินไปโน้นละ กับคนชุดสีแดง” สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เธอคนนั้น ขณะที่เดินมุ่งหน้าไปยังอีกโซน

“พรีนเหรอ” ทว่าเสียงไอ้โรมก็ดังขึ้นมา

“ใช่ไหม ไอ้ไอดอล” แต่นั้นไอ้รามแม่งหันมาถามผม แต่นั้นคนถูกถามกับนิ่ง มือหนาหยิบแก้วช็อตที่ตั้งเรียงรายราวยี่สิบใบนั้นมาดื่ม

“นิ่งวะ แม่งเนียนชิบหาย” ไม่วายรามยังคงพูดต่อ แต่นั้นกับหันหน้ามาทางแทคิณ

“เชี่ยราม เกี่ยวไรกับแทคิณมันวะ” มอสถามด้วยสีหน้าสงสัย

“นั้นดิ คือไร แอบเหรอวะ มิน่ามองเขาชิบหาย กูว่าละแม่งดูแปลกๆ” วาคิมไม่วายว่าต่อมาอีก

“สนปะ เด็กคณะกูเอง” วาคิมที่พอจะเดาออก ดูเหมือน แทคิณนั้นจะสนใจเพื่อนร่วมคณะตนจึงเอ่ยเสนอขึ้นมา

“หึ...ถ้าพวกมึงหมายถึงพรีน เธอไม่เด็กแล้วนะ เพื่อนนานิลเอง”

“นั้นไง ไอ้โรมรู้จักดี ใช่ไหม” มอสหันไปถามโรม คนสวยคนนั้นเพื่อนเมียมัน

“ไม่ถึงขั้นสนิทแต่ก็คุยกันบ้าง” ด้านโรมถ้าผมเดาไม่ผิดดูเหมือนว่าไอ้เชี่ยคิณจะสนใจพรีนนะผมว่า โรมได้แต่กระตุกยิ้มให้กับแทคิณไปแค่นั้น

“มันแค่อุบัติเหตุเว้ย” เสียงรามที่ดังขึ้นมา

“เชี่ยราม มึงแม่งเงียบทีดิ” แทคิณที่รู้ทันว่ารามจะเผาเขาเรื่องอะไรถึงกับมองเพื่อนตาขวาง

“เชี่ยคิณมึงแม่งอย่าร้อนตัวดิวะ แมนๆ หน่อยจะจีบสาว” รามสวนกลับอย่างไม่ยอม

“สัส รามมึง” แทคิณมองรามอย่างคาดโทษ ครั้งเดียวไอ้รามแม่งก็เล่นแล้ว

“ไรของพวกมึงวะ” มอสถึงกับงงงวยท่าทีของรามและแทคิณ แต่นั้นจู่ๆ ร่างสูงของแทคิณก็ลุกออกจากโต๊ะ

“ไปไหน พูดแทงใจหน่อยถึงกับนั่งไม่ติดเลยหรือไงวะ ไอ้เพื่อนรัก”

“ฟัค ยู เชี่ยโรมเอาน้องมึงไปเก็บทีดิ แม่งแขวะกูไม่เลิก” แทคิณเอ่ยจบก็ลุกออกจากโต๊ะ

“ไปไหนของมึง”

“ดูดบุหรี่”

“ดูบุหรี่หรือตามสาว” วาคิมเอ่ยตามหลัง

“ไอ้คิมมึงแม่งพวกเดียวกับไอ้ราม วะ” แทคิณหันมาว่าให้กับเพื่อน แต่ในจังหวะที่เดินออกจากโต๊ะนั้น

“แก ผู้ชายเสื้อขาวหมวกสีดำคนนั้นคุ้นมากเหมือน พี่แทคิณ X2t เลยอะ” เสียงที่ดังแทรกกับเสียงเพลงมา

“นั้นสิ ใช่มะ” แต่ในจังหวะนั้นจู่ๆ หมวกแก๊ปกับหลุดออกจากหัวของเขา

“อร้าย แก ใช่พี่แทคิณจริงด้วยตัวจริงคือหล่อ งานดีมาก”

“พี่แทคิณ ตัวจริง” เมื่อสาวๆ กลุ่มใหญ่เอ่ยมาเช่นนั้นแทคิณถึงกับก้มตัวหยิบหมวกขึ้นมาใส่ปิดบังใบหน้าและรีบสาวเท้าจากตรงนั้นทันที นาทีนี้เร็วได้เร็วครับ ร่างสูงเดินเบียดผู้คนในยามค่ำคืน แต่เขาจำได้ว่าผับนี้ชั้น 3 นั้นมีห้องพัก แทคิณที่คิดจะออกมาดูดบุหรี่แต่กับต้องมาหนีกลุ่มแฟนคลับแทน ให้ตายเถอะผมก็ระวังตัวแล้วนะครับแต่นั้นกลุ่มแฟนคลับก็ดันอยู่ทุกที่ สายตาคมเหลือบมองด้านหลังที่มีสาวๆ ตามมาถึงสิบคน ชิบหายแล้วไหม

“เฉพาะเจ้าหน้าที่ งั้นเหรอ” ป้ายสีแดงสีติดตรงทางขึ้นชั้นสาม แต่นาทีนี้ก็ไม่สนแล้วครับ

!! แก๊ก !! ห้องที่ 1 2 3 4 5 6 7 8 เปิดไม่ออกถูกปิดเอาไว้ เชี่ยเอ้ย...เอาไงดีวะกู

ห้องหมายเลข 9 มุมสุด

!! แก๊ก !! เปิดได้ รอดแล้วโว้ยกู

!! ฟู่ !! แทคิณที่เข้าห้องมาได้ไม่ทันไร

!! แก๊ก !! เสียงที่ดังมานั้นทำเอาร่างสูงใส่หมวกแก๊ปถึงกับหันมอง

ด้านพรีน ร่างบางที่อาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำผ้าขนหนูที่พันรอบตัวเนินอกเอาไว้นั่น ทว่ากับสะดุดเข้ากับร่างสูงเสื้อยืดสีขาวหมวกแก๊ปที่ยืนอยู่ในห้องของฉัน ดวงตาเรียวเบิกกว้างออกมาด้วยท่าทีตกใจ

“กรี๊ด...” ร่างบางที่คิดว่าเป็นลูกค้าโรคจิตถึงกับแหกปากตะโกนเสียงดังลั่น