เข้าสู่ระบบกล่องของใช้สำหรับเด็กและกล่องของเล่นอีกหลายกล่องถูกทยอยขนใส่ท้ายรถเพื่อจะเอาไปฝากลูกชายของธีร์ธวัช กิตติภพเช็กดูของทุกอย่างอีกครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าครบถ้วนก็ปิดกระโปรงท้ายรถลง “หนูว่า...เด็กห้าเดือนจะเล่นของที่พวกเราซื้อให้ได้หรือยังคะ” กิตติภพถามขึ้นด้วยความไม่แน่ใจนัก เพราะตัวเองกับเป่าเป้ยก็เพิ่งแต่งงานกันได้แค่สองเดือน แน่นอนว่าคนตัวเล็กยังไม่ได้ตั้งครรภ์ “ตอนนี้ยังเล่นไม่ได้ แต่อีกเดือน หรือสองเดือนก็เล่นได้แล้วค่ะ เด็ก ๆ สมัยนี้โตวัย พัฒนาการเร็ว” เป่าเป้ยตอบกลับ แล้วก็เปิดโทรศัพท์เลื่อนหน้าจอให้คนถามดูว่าเด็กวัยห้าเดือนส่วนมากมีพัฒนาอย่างไร พอได้อ่าน กิตติภพก็ค่อยสบายใจ ว่าของที่ซื้อไปฝากลูกชายของเพื่อนรักนั้นจะมีประโยชน์ รถยนต์แล่นไปตามถนนที่การจราจรคับคั่ง กว่าที่เขาจะฝ่าฟันรถติดมาถึงบ้านเพื่อนได้ก็กินเวลาไปเกือบ 2 ชั่วโมง ตั้งแต่สายขิมตั้งครรภ์ ธีร์ธวัชก็ซื้อบ้านหลังใหม่แล้วย้ายเข้ามาอยู่ตั้งแต่เมียยังไม่คลอด ด้วยเหตุผลที่ว่าคอนโดนั้นคับแคบเกินไป ไม่มีที่ให้ลูกวิ่งเล่น จะว่าไปก็ไม่น่าเชื่อว่าเพื่อนของเขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเองไปได้ขนา
สามเดือนต่อมา หลังรับปริญญาสามเดือน งานแต่งงานของภัทรกรและกีรติก็ถูกจัดขึ้นในห้องบอลรูมหรูหราที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามแสงไปส่องสว่างลงกลางเวที ที่ตอนนี้มีเจ้าบ่าวและเจ้าสาวยืนอยู่คู่กัน กีรติยืนหันหลังให้หน้าเวที ตอนนี้เสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นจากคนที่อยู่ด้านล่าง พิธีกรนับหนึ่งจนถึงสาม แล้วช่อดอกคาเมลเลียสีชมพูอ่อนก็ถูกโยนจากมือของเจ้าสาว เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นเมื่อหญิงสาวหลายคนต่างพากันอยากจะเป็นผู้รับช่อดอกไม้นั้น ด้วยความเชื่อที่ว่าตนเองจะได้แต่งงานเป็นลำดับต่อไป ช่อดอกไม้ลอยเคว้งอยู่บนอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะตกลงสู่มือของหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านล่าง แต่แทนที่เธอจะดีใจที่ได้รับมัน กลับรีบหันหลังแล้วเดินไปหาเป่าเป้ยที่ยืนอยู่ไม่ไกล “อะ อะไรเหรอคะ” เป่าเป้ยเอ่ยถามตะกุกตะกัก เมื่อคนตรงหน้ายื่นช่อดอกคาเมลเลียมาให้ “ช่อดอกไม้เจ้าสาวช่อนี้ เป็นของคุณเป้ยค่ะ” “ของเป้ยเหรอคะ” เป่าเป้ยถามกลับอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เมื่อเห็นหญิงสาวพยักหน้าจริงจังเธอเลยยื่นมือไปรับมาไว้กับตัวเอง พึ่บ! จู่ ๆ ไฟทุกดวงก็ดับสนิท เสียงเพ
แวะพาคนตัวเล็กไปทานข้าวแล้วกิตติภพก็รีบพาเธอกลับมายังคอนโดของเขาเพื่ออาบน้ำแต่งตัว คืนนี้นัดกับภัทรกรและกีรติเอาไว้น่าจะเลี้ยงฉลองที่พวกเธอรับปริญญา เป่าเป้ยในชุดเสื้อกระดุมหน้าน่ารักคู่กับกระโปรงสั้นตัวเก่ง ซึ่งตอนนี้เขาก็ชินกับการแต่งตัวของเธอไปแล้ว จะสั้น จะโป๊อย่างไรก็ไม่ว่า เพราะยังไงเธอก็เป็นของเขาแค่คนเดียว คนอื่นนั้นได้แค่มองแต่หมดสิทธิ์ครอบครอง “เสร็จแล้วรีบไปกันเถอะค่ะเฮียตี๋ เดี๋ยวรถติด” “ไปค่ะ” ไม่ถึงห้านาที ทั้งเขาและเธอก็เข้ามานั่งอยู่ในรถแล้ว “อุ๊ย...หนูลืมฉีดน้ำหอม” เป่าเป้ยอุทานออกมาแล้วก้มหน้าก้มตาควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าสะพายใบเล็ก “หนูหาอะไรคะ” ใบหน้าคมชะโงกเข้าไปใกล้อย่างสนใจ เพียงไม่นานเธอก็ชูขวดแก้วสีใสขนาดพกพาออกมา “หาน้ำหอมค่ะ นี่ไง” พูดเสร็จก็เริ่มฉีดพรมไปตามจุดต่าง ๆ ในร่างกายอย่างเคยชิน เพียงแค่น้ำหอมขวดเล็กถูกเธอฉีดพรม กิตติภพก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกายที่จะมีปฏิกิริยากับน้ำหอมกลิ่นพิเศษของเธอเพียงเท่านั้น “เป้ย...ทำไมหนูฉีดกลิ่นนี้คะ” “ก็มันม
“หมวย แล้วเป้ยล่ะ” กิตติภพถามขึ้น เมื่อเขาพยายามกวาดสายตามองรอบ ๆ แล้วก็ยังไม่เห็นเด็กในปกครองของตอนแม้แต่เงา วันนี้เป็นวันรับปริญญาของเป่าเป้ยและกีรติ ทุกคนก็นัดกันเอาไว้แล้วว่าจะมาเจอที่ด้านหน้าหอประชุม แต่ตอนนี้มีแค่น้องสาวของเขา แล้วเป่าเป้ยหายไปไหน “เฮียตี๋คงต้องรอหน่อยนะคะ เป้ยน่ะมี FC มารอแสดงความยินดีอยู่ทางนู้นเยอะเลยล่ะค่ะ กว่าจะมาหาเฮียได้น่าจะอีกนานเลยล่ะ อ้าว...เฮียตี๋” กิตติภพไม่ได้หยุดฟังเสียงเรียกของน้องสาว ขายาวก้าวดุ่ม ๆ ไปตามเป้าหมายที่กีรติบอก แต่พอมาถึง ก็เห็นเป่าเป้ยกำลังถูกห้อมล้อมไปด้วยเหล่าบรรดาแฟนคลับที่มาแสดงความยินดี ไม่มีแม้กระทั่งช่องว่างจะให้เขาแทรกเข้าไปได้เลย สายตาคมหลุบมองช่อดอกคาร์เนชันสีขาวที่อยู่ในมือ วันนี้เขาตื่นแต่เช้าแล้วเข้าไปยังร้านดอกไม้ สอบถามกับพนักงานว่าหากอยากได้ไปแสดงความยินดีต้องใช้ดอกอะไร แล้วทางพนักงานก็แนะนำให้เป็นดอกคาร์เนชันสีขาวเพราะมีความหมายว่า ‘ขอให้โชคดี’ ตอนนี้เป่าเป้ยเรียนจบแล้ว เธออาจจะอยากทำงานที่ตัวเองชอบ แม้ตัวเขาไม่อยากให้เธอออกไปทำงานที่อื่น แต่หากว่าคนตัวเ
ภายในครัวของบ้านหลังใหญ่บรรยากาศคึกคักวุ่นวายผิดกับทุกวัน เสียงตะหลิวกระทบกับกระทะ เสียงมีดหั่นผัก เสียงแม่บ้านคุยกันไม่ขาดช่วง กานดา หญิงวัยกลางคนที่เป็นคุณหญิงของบ้านลงมาคุมงานทุกอย่างด้วยตนเอง อาหารวันนี้จะต้องออกมาดีที่สุดเพื่อต้อนรับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาบ้าน คนเป็นแม่มีใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา เดินไปดูหม้อแกงและกระทะที่ตั้งอยู่บนเตาและชิมจนครบ “จันทร์ แกงเขียวหวานต้องเข้มข้นกว่านี้นะ ตาตี๋น่ะ ชอบรสชาติเข้มข้น” กานดากำชับแม่บ้านคนสนิท พลางชี้ไปยังหม้อแกงเขียวหวานที่กำลังเคี่ยวอยู่บนเตา “ได้ค่ะคุณดา ฉันจะปรุงให้เข้มข้นที่สุดเลยค่ะ” จันทร์รับคำ มือยังไม่หยุดคนแกง ใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ ก็คุณตี๋ของเธอไม่เคยพาใครมาบ้านเลยนับตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย กานดาเดินตรวจจนทั่ว ตั้งแต่โต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างหรูหรา ไปจนถึงจานชาม แก้วน้ำ ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ เพราะนี่ไม่ใช่แค่การทานข้าวเย็นธรรมดา แต่เป็นการต้อนรับว่าที่ลูกสะใภ้และเป็นการฉลองการเปลี่ยนตัวเองครั้งยิ่งใหญ่ของลูกชายคนโต จากเพลย์บอยสู่ผู้ชายที่พร้อมจะสร้างครอ
แสงไฟบนโต๊ะส่องสว่าง หน้าจอแล็ปท็อปถูกเปิดขึ้น เป่าเป้ยเช็กความเรียบร้อยของอุปกรณ์ทุกอย่างอีกครั้ง แล้วจึงกดปุ่มเริ่มไลฟ์สด เธอนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าจิ้มลิ้มยังแต้มรอยยิ้มเหมือนกับทุกครั้งที่เธอจะได้เริ่มพูดคุยกับเหล่าแฟนคลับวันนี้คนตัวเล็กสวมชุดเดรสสั้นฟูฟ่องสีฟ้าสดใส บนศีรษะมีกิ๊ฟรูปดอกไม้ประดับอยู่ บนใบหน้าแต่งแต้มสีสันจาง ๆ ริมฝีปากเป็นสีชมพูอ่อนน่ารักไม่ถึงสองนาที จากคนเข้าชมหลักสิบก็เพิ่มเป็นหลักพันอย่างรวดเร็ว“สวัสดีค่า...ทุกคน” เป่าเป้ยส่งเสียงทักทายผ่านหน้าจอ โบกไม้โบกมือให้กับแฟนคลับที่หลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ‘ว้าว!!! ชุดใหม่เหรอครับน้องเป้ย’‘น่ารักอีกแล้ววววว’‘อยากมีน้องเป้ยมาไว้ที่บ้าน ต้องทำไงน้า’‘วันนี้คนสวยมีเรื่องอะไรมาเล่าให้ฟังบ้างเอ่ยย’‘ไม่เห็นหน้าหลายวัน คิดถึงน้องเป้ยนะครับ’คอมเมนต์เด้งขึ้นบนหน้าจอรัว ๆ จนอ่านแทบไม่ทัน รวมไปถึงอีโมจิรูปการ์ตูนน่ารัก ๆ ก็ถูกส่งมาไม่ขาดสาย ที่มากที่สุดก็คงจะเป็นรูปหัวใจถัดจากโต๊ะที่เธอนั่งไลฟ์สดไม่ไกล มีผู้ชายตัวสูงยืนชะง้อคอคอยอ่านคอมเมนต์อยู่ ยิ่งเห็นว่ามีหลายคนส่งมาบอกว่าคิดถึง บางคนก็ส่งของขวัญราคา
แสงไฟนีออนสีสันฉูดฉาดยามค่ำคืนของเมืองหลวงพาดผ่านกระจกรถหรูสีดำสนิท กิตติภพกำลังขับรถไปส่งเป่าเป้ยที่คอนโดแม้ว่าเจ้าตัวอาจไม่ได้ยินยอมจะกลับเสียทีเดียว แต่ถ้าปล่อยให้นั่งอยู่ในคลับต่อ มีหวังเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่เสียงเพลงจากคลับที่เพิ่งออกมาเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหูของคนที่ถูกบังคับให้กลับ
ห้องวีไอพี Just Play Club “หน้ามึงเครียด ๆ นะไอ้ตี๋”ธีร์ธวัชพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนสนิท ที่แขนสองข้างอ้าออกวางบนขอบพนักพิงโซฟาตามแนวยาว ใบหน้าแหงนขึ้นมองฝ้าเพดานภายในห้องวีไอพีที่มีไฟสลัว ๆ ติดอยู่“ชัดขนาดนั้นเลยเหรอวะ” เจ้าของสถานที่เอ่ยถาม“ไม่มั้ง...” ธีร์ธวัชตอบกลับอีกครั้งแล
แสงแดดยามเย็นส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านตกกระทบลงบนผิวหน้าของคนที่นอนเอนกายอยู่บนเตียง แต่ถึงอย่างนั้น เป่าเป้ยก็ไม่ได้สนใจที่จะลุกขึ้นไปปิดผ้าม่านให้สนิท มือเรียวเล็กกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ก่อนที่นิ้วจะจิ้มลงหน้าจอพิมพ์ข้อความส่งไปหาใครบางคน คนที่บอกว่าเธอไม่ใช่สเปก “สวัสดีตอนเย็นค
แสงสีของเมืองหลวงตกกระทบผ่านกระจกรถยนต์คันหรูขณะที่กำลังแล่นไปตามถนนเส้นใหญ่ด้วยความเร็ว กิตติภพกดคันเร่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อต้องการไปถึงคลับของตนให้เร็วที่สุด ต้องไปถึงที่นั่นก่อนที่ไอ้ตี๋น้อยของเขามันจะขยายใหญ่จนน้องสาวสังเกตเห็น “เฮียตี๋...ขับเร็วเกินไปหรือเปล่า” กีรติถามด้วย







