Share

บทที่4

last update Tanggal publikasi: 2025-03-08 00:12:26

    หลังจากมื้อเช้าที่เต็มไปด้วยความกวนประสาทของศิวกร รันก็ได้กลับมาที่หอพักของตัวเองในที่สุด เขาทิ้งตัวลงบนเตียง ถอนหายใจยาวราวกับได้อิสรภาพกลับคืนมา"ให้ตายเถอะ เสี่ยบ้านั่นมันตัวอันตรายชัด ๆ"

      รันเอามือก่ายหน้าผาก คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วยิ่งรู้สึกปั่นป่วน ไม่ว่าจะเป็นจูบที่เผลอไปให้เสี่ย หรือคำพูดกวน ๆ ของอีกฝ่ายที่ทำให้เขาหัวเสีย"ช่างมันเถอะ ยังไงเราก็ไม่มีทางเจอกับเขาอีกแล้ว"

      รันปลอบใจตัวเอง ก่อนจะลุกไปอาบน้ำแล้วเตรียมตัวไปเรียนแต่รันคิดผิด

      เพราะแค่วันรุ่งขึ้น เขาก็ได้เจอเสี่ยศิวกรอีกครั้ง และครั้งนี้ไม่ใช่การพบกันโดยบังเอิญ แต่เป็นการ ถูกตามล่า โดยเสี่ยอย่างแท้จริง

      ที่คณะของรัน

      รันกำลังเดินอยู่กับเพื่อนสนิทของเขา ภูมินทร์ ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมคณะเดียวกัน สองคนกำลังคุยกันเรื่องงานกลุ่ม แต่ทันใดนั้นเอง เสียงฮือฮาของนักศึกษาหลายคนก็ดังขึ้น

      "ดูนั่นสิ ใครวะ โคตรหล่อเลย"

      "โห รถหรูขนาดนี้ ต้องเป็นมหาเศรษฐีเเน่ๆ"

      รันขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมอง และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบรถสปอร์ตสีดำสุดหรูจอดเทียบอยู่ที่หน้าคณะของเขา และศิวกรในชุดสูทสุดเนี๊ยบ กำลังก้าวลงมาจากรถอย่างสง่างาม

      "เวรแล้ว"รันรีบหันหลังเตรียมจะเดินหนี แต่ยังไม่ทันก้าวไปไหน เสียงเข้มของใครบางคนก็ดังขึ้น

      "รัน"

      รันหยุดก้าวขาไปเล็กน้อย ก่อนหยุดนิ่งกับที่ค่อย ๆ หันกลับไปมอง

      เสี่ยศิวกรยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาจับจ้องมาที่เขาโดยตรง

      รันกลืนน้ำลายลงคอ ใจหนึ่งก็อยากวิ่งหนี แต่อีกใจก็รู้ว่า ถ้าเสี่ยศิวกรมาเจอเขาถึงที่แบบนี้ แปลว่าคงไม่มีทางให้หนีไปง่ายๆ

      "เวรเอ๊ย... งานเข้าแล้วไง"

      รันยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อหาทางหนี แต่เพื่อนร่วมคณะรวมถึงรุ่นพี่รุ่นน้องต่างก็หันมามองเขากับเสี่ยศิวกรเป็นตาเดียว

      " นี่มันอะไร ทำไมเสี่ยสุดหล่อเดินมาหามึงวะ" ภูมินทร์สะกิดถามเสียงดัง

      "กู... กูก็ไม่รู้โว้ย" รันตอบกลับไปแบบไม่เต็มเสียง พลางทำใจดีสู้เสือ

      ศิวกรก้าวเข้ามาใกล้ทุกที ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่ง แต่แววตาคมกริบจับจ้องรันไม่วาง"รัน ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย"

      "คุยอะไร ผมไม่รู้จักคุณสักหน่อย" รันรีบปฏิเสธ

      ศิวกรเลิกคิ้วมองท่าทีปากแข็งของรัน ก่อนจะหัวเราะในลำคอ"เมื่อคืนยังจูบฉันอยู่เลย มาวันนี้บอกว่าไม่รู้จัก"

      "พูดเบา ๆ ดิ๊" รันหน้าแดงเถือกเมื่อได้ยินประโยคนั้นรอบข้างเริ่มมีเสียงซุบซิบดังขึ้น

      "เมื่อคืนจูบกันเหรอ"

      "รัน มึงไปทำอะไรมาวะ"

      "เสี่ยนี่ใครกัน"

      รันอยากจะเอาหัวมุดดินหนีซะตอนนี้เลยแต่ยังไม่ทันได้หาทางเอาตัวรอด เสี่ยศิวกรก็คว้าข้อมือของเขาแล้วดึงไปที่รถ

      "อะไรเนี่ยปล่อย"

      "นายขัดคำสั่งฉันเองนะ" เสี่ยศิวกรดวงตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

      "ขัดคำสั่งอะไร ผมไปขัดตอนไหน" รันพยายามสะบัดมือออก แต่แรงต่างกันเกินไป

      "ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเผลอทำตัวน่ารักใส่อีก แต่วันนี้นายทำให้ฉันอยากล่าตัวนายขึ้นมาอีกแล้ว"

      รันแทบจะกรีดร้องออกมาให้รู้แล้วรู้รอด นี่มันอะไรกันเสี่ยบ้านั่นจะเอาอะไรจากเขากันแน่และก่อนที่รันจะได้ดิ้นหนี เขาก็ถูกผลักเข้าไปในรถของเสี่ยศิวกรเรียบร้อย

      ปัง~เสียงปิดประตูรถดังขึ้นพร้อมกับที่รันถูกดันเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับ เขารีบหันไปมองเสี่ยศิวกรตาโต

      " ออ นี่คือข้ออ้างของคุณสินะที่บอกว่าผมน่ารักคิดจะจีบผมคุณควรหาข้ออ้างให้ดีกว่านี้คุณศิวกร เเล้วจะพาผมไปไหน"

      ศิวกรไม่ตอบ แต่เดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับ ก่อนจะสตาร์ทรถและเคลื่อนตัวออกจากหน้าคณะรันรีบคว้ามือจับประตูรถ พยายามเปิดออกแต่กลับพบว่ามันล็อกจากระบบ

      " ผมยังไม่อนุญาตให้คุณพาผมไปไหนเลยนี่พูดอะไรบ้างสิหูตึงเหรอ"

      ศิวกรเหลือบมองเด็กดื้อที่กำลังโวยวาย ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก"นายไม่มีสิทธิ์เลือกหรอก รัน"

      รันหันขวับไปมองเสี่ยตาขวาง "นี่คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครคิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ"

      "ใช่ ก็ประมาณนั้น"

      รันกัดริมฝีปากเเน่น "คนอะไรยอมรับหน้าตาเฉยขนาดนี้"

      "ผมจะฟ้องตำรวจ"

      "แล้วจะบอกตำรวจว่ายังไงบอกว่าผู้ชายที่นายเมาแล้วไปจูบเมื่อคืนมารับนายถึงหน้าคณะเหรอ"

      "คุณ" ถ้ารถเสี่ยศิวกรไม่ได้แพงขนาดนี้เขาคงถีบประตูรถหนีไปเเล้ว

      ศิวกรเฉียดยิ้มก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวรันเบา ๆ"อย่าดื้อนักเลยเด็กของฉัน"

      รันสะบัดหัวหนีมือหนาอย่างหัวเสีย "ใครเป็นเด็กของคุณกัน"

      ศิวกรไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งให้รถพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็ว

      รันเม้มปากแน่น ตอนนี้เขาตกอยู่ในเงื้อมมือเสี่ยบ้านี่เต็มตัวแล้ว"ผมบอกเลยนะ ถ้าคุณคิดจะทำอะไรบ้า ๆ กับผม ผมไม่ยอมหรอก"

      ศิวกรหัวเราะในลำคอ "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย แต่นายเริ่มคิดไปเองแล้ว"

      รันหน้าแดง "ไอ้เสี่ยบ้านี่จริ๊งๆ เลย"

      แต่ก่อนที่เขาจะได้โวยวายอะไรอีก รถก็เลี้ยวเข้าสู่คอนโดหรูระดับห้าดาวกลางเมือง

      "มาที่นี่ทำไม" รันเริ่มใจคอไม่ดี

      "ก็พานายมาที่ห้องฉันไงจะได้คุยกันแบบเป็นส่วนตัว"

      รันกลืนน้ำลาย ใจหนึ่งก็อยากจะกระโดดหนีออกจากรถ แต่ก็รู้ดีว่าหนีไปตอนนี้คงไม่รอด

      ติ๊ง~เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นบนสุดของคอนโด รันมองประตูลิฟต์เปิดออกด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในใจ ศิวกรจับข้อมือของเขาแน่น พาเดินไปยังห้องพักที่ตกแต่งหรูหรา

      "ปล่อยได้แล้ว ผมไม่หนีหรอก" รันบ่นกระฟัดกระเฟียด แต่ก็ยอมเดินตามเข้ามาในห้องแต่โดยดีศิวกรคลายมือจากข้อมือรัน แต่กลับเดินไปดักหน้าแทน ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตากลมโตที่สั่นไหว

      "มีอะไรจะพูดก็พูดมาสิ ผมไม่มีเวลาเล่นเกมกับคุณหรอกนะ" รันทำใจดีสู้เสือ พยายามไม่แสดงความกลัวออกมา

      ศิวกรเดินเข้ามาใกล้จนรันต้องถอยหลังชนกับผนังห้อง

      "บอกมาสิ... ทำไมนายต้องหนีฉันด้วย"

      "ผมไม่ได้หนี" รันเถียงกลับเสียงแข็ง "ก็แค่ไม่อยากเจอคนโรคจิตอย่างคุณเท่านั้นแหละ"

      ศิวกรยกมือขึ้นเท้าผนังข้างศีรษะของรัน โอบล้อมเขาไว้ในอ้อมแขน"โรคจิตฮึ งั้นเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำลากยาว ทำเอารันขนลุกไปทั้งตัว

      "คุณ... อย่าคิดจะทำอะไรบ้า ๆ นะ" รันพูดเสียงสั่นศิวกรก้มลงมากระซิบข้างหูจนรันสะดุ้ง "ทำไมฉันจะทำไม่ได้ก็นายมันน่ารักใส่ฉัน ชอบอ่อยเเต่บอกว่าไม่ได้อ่อย"

      "ผะ...ผมไม่ได้อ่อย"

      "แน่ใจเหรอ"

      บ้าจริงจูบในวันนั้นทำให้เขาต้องเจอกับเสี่ย ศิวกรที่ตามตอเเหยเขาทุกวันรู้ยังงี้ไม่จูบตั้งเเต่เเรกก็จบ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่33

    "วาเลนไทน์ปีนี้ อยากได้กี่ดอกครับ หืม" เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะกดจูบลงบนซอกคอขาว รันตัวสั่น ยกมือดันอกแกร่งของเสี่ยศิวกรออก แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของอีกฝ่ายได้ "อึก…เสี่ย…พอแล้ว ผมเหนื่อย" ศิวกรหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ "ผมหมายถึงดอกกุหลาบไม่ใช่แบบนี้" รันแหวใส่ หน้าแดงจัดเมื่อเข้าใจความหมายของเสี่ยชัดเจน "หึ งั้นก็เอาทั้งกุหลาบ ทั้งดอกนี้ไปพร้อมกันเลยแล้วกัน" ไม่ทันให้ตั้งตัว ศิวกรพลิกตัวคร่อมทับ ก่อนจะเริ่มบทลงโทษที่ทำให้รันไม่ได้ออกจากห้องทั้งวัน รันดิ้นพล่านอยู่ใต้ร่างแกร่ง ดวงตากลมโตฉายแววตกใจปนเขินอาย "โอ๊ย!เสี่ย พอได้แล้ว" "ยังไม่ตอบเลยว่าจะเอากี่ดอก" เสี่ยศิวกรกระซิบเสียงพร่า รันตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าแดงก่ำ "ผมหมายถึงดอกกุหลาบ ไม่ใช่..." "ฉันก็หมายถึงดอกกุหลาบไง" เสี่ยศิวกรหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบช่อกุหลาบสีแดงสดขึ้นมา "แต่ถ้านับ ดอก ที่คิดอยู่...ก็ต้องรอดูคืนนี้แล้วล่ะ ว่าจะได้กี่ดอก" รันเม้มปากแน่น ทั้งอายทั้งขัดใจแต่ก็เถียงไม่ออก เพราะสายตาของเสี่ยมันเจ้าเล่ห์เกินต้าน

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่32

    รันแอบลอบถอนหายใจเบา ๆ หลังจากอุ้มลูกน้อยจนหลับสนิท เขาเหลือบมองเสี่ยศิวกรที่นอนกอดอกมองมาเหมือนจะจับกินอยู่รอมร่อ "ไปไหนครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามทันทีที่รันค่อย ๆ ย่องออกจากห้อง รันสะดุ้ง รีบส่ายหน้าแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน "เปล๊า จะไปหาอะไรกิน" เสี่ยศิวกรหรี่ตา "ให้เสี่ยไปด้วยไหม" "ไม่ต้อง แค่หน้าปากซอยเอง" รันรีบพูดก่อนจะเดินเร็ว ๆ ออกจากห้องไป จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้หิว แต่จะหนีไปนอนห้องอื่นต่างหากตั้งแต่คลอดลูก เสี่ยก็ดูจะหื่นขึ้นกว่าเดิมอีกสิบระดับ แล้วแบบนี้เขาจะพักผ่อนได้ยังไงกัน แต่ยังไม่ทันจะพ้นประตูคอนโด เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้น "อ้าว รัน มาทำทำอะไรดึก ๆ" รันชะงัก หันไปมองก็เจอ เสี่ยสหัสวิน เพื่อนสนิทของศิวกร กำลังยืนพิงรถหรูมองมาอย่างสงสัย "เอ่อ…" "แอบหนีผัวเหรอ" สหัสวินถามตรง ๆ พร้อมยิ้ม รันหน้าซีด รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "เปล่าผมแค่มาหาอะไรกิน" แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจากด้านหลัง "หืม… มาหาอะไรกิน หรือจะหนีเสี่ยกันแน่ครับ รัน" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่31

    รันหอบหายใจแรง ฝังหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งของเสี่ยศิวกร ขณะที่มือหนาลูบไล้แผ่นหลังของเขาไปมา "อื้ม… เสี่ย พอแล้วม..." "แง๊" เสียงร้องไห้จ้าของเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในเปลทำให้ทั้งคู่ชะงักทันที รันรีบผละออกจากอกเสี่ย หันไปมองลูกน้อยที่กำลังดิ้นงอแง ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยน้ำตา "โอ๋ ๆ ลูก หิวนมเหรอครับ" รันรีบคว้าผ้าคลุมมาห่อตัวเองก่อนจะลุกขึ้นไปอุ้มลูกน้อย เสี่ยศิวกรที่กำลังขัดใจสุด ๆ ขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด "ให้ตายสิ ลูกพ่อเลือกเวลาตื่นเก่งจริง ๆ" รันหันกลับมาค้อนใส่ "เพราะเสี่ยไม่พักเองต่างหาก" เสี่ยหัวเราะในลำคอ มองภรรยาตัวน้อยที่กำลังกล่อมลูกด้วยสายตาหลงใหล แต่ในใจเขาคิดไว้แล้ว… คืนนี้แหละ รอให้ลูกหลับก่อนเถอะ เสี่ยจะเอาคืนให้หนักเลย "โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง" รันโยกตัวเบา ๆ กล่อมลูกน้อยที่ยังสะอื้นอยู่ในอ้อมแขน ขณะที่เสี่ยศิวกรมองตามด้วยสายตาเซ็ง "รัน… ลูกนอนเองได้มั้ย" เสี่ยถามเสียงพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความต้องการที่ยังค้างอยู่ รันหันขวับ ค้อนใส่ทันที "เสี่ย นี่ลูกเสี่ยนะ จะมาขัดใจกันแบบนี้ไม่ได้" "ก็เสี่ยยังไม่หายอยาก

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่30

    รันแทบไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตา ร่างกายระบมไปหมดเพราะเมื่อคืนถูกเสี่ยศิวกรเล่นงานจนแทบไม่ได้พัก เขาพยายามขยับตัว แต่แขนแกร่งของเสี่ยกลับรั้งเขาไว้แน่น "อื้ม... เสี่ย ปล่อยผมหน่อย" รันครางเสียงแผ่ว พยายามดิ้นหนี แต่กลับถูกกอดแน่นกว่าเดิม "ยังไม่ให้ไปไหน" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู "เมื่อคืนยังไม่พอ "พอแล้ว" รันเถียงทันที "เสี่ยไม่ปล่อยให้ผมพักบ้างเลย" ศิวกรหัวเราะเบา ๆ พลิกตัวขึ้นคร่อมรันไว้ มือหนาลูบไล้เอวบางอย่างอ้อยอิ่ง "ก็เสี่ยติดใจเมีย..." "ใครเมียเสี่ยกันล่ะ" รันโวยวายแต่แก้มแดงก่ำ "มีลูกด้วยกันเเล้วถ้าไม่ใช่เมียจะเรียกว่าอะไรครับ หรือจะให้ผัวคนนี้สั่งสอนเเบบจัดหนักจัดเต็มครับเมีย" "เดี๋ยว ไม่เอาแล้ว เสี่ย อื้อออ" เสียงร้องประท้วงถูกกลืนหายไปในจูบเร่าร้อนของเสี่ยศิวกร รันพยายามดิ้นหนีแต่ก็ไร้ผล ศิวกรคร่อมร่างเขาไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองมาอย่างพอใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต้มมุมปากก่อนที่เขาจะก้มลงมากระซิบเสียงพร่า "ทำไมต้องหนีล่ะครับ หืม หรือว่าเมื่อคืนเสี่ยยังทำให้ไม่พอ" "พอแล้ว ผมจะไม่ไหวแล้วนะเสี่ย" รันโวยวาย ใบหน

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่29

    รันนั่งหน้างออยู่บนเตียงหลังจากถูกเสี่ยศิวกรกอดรัดฟัดเหวี่ยงไปมา เหมือนหมาป่าหวงลูกกระต่ายตัวน้อย ๆ ที่กำลังพยายามดิ้นหนี "เสี่ย พอได้แล้ว ผมบอกว่าไม่พร้อมไง" รันโวยวายเสียงเบา กลัวจะปลุกลูกสาวที่กำลังหลับอยู่ ศิวกรยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่เสี่ยพร้อมแล้วนี่ครับ" เขาพูดพลางลูบแผ่นหลังบางไปมา "อีกอย่าง... ลูกเราน่ารักขนาดนี้ มีอีกสักคนจะเป็นไรไปครับ" รันหรี่ตามองเสี่ยอย่างจับผิด "ไม่ใช่ว่าอยากมีลูกหรอก เสี่ยแค่อยาก..." "อยากอะไรครับ" ศิวกรเลิกคิ้วถามอย่างท้าทาย มือหนายกขึ้นลูบแก้มรันเบา ๆ รันเม้มปากแน่นก่อนจะสะบัดหน้าหนี "เปล่า แต่ผมยังไม่พร้อมไง เสี่ยจะให้ผมอุ้มท้องอีกคนตอนนี้เลยหรือไง" "อืม... ก็น่าสนใจนะครับ" ศิวกรหัวเราะเบา ๆ แล้วขยับเข้าใกล้รันมากขึ้น "เสี่ย" รันรีบหยิบหมอนขึ้นมากันตัวเองไว้ ศิวกรหัวเราะอย่างเอ็นดู ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากของรัน "โอเค ๆ ถ้ารันยังไม่พร้อม เสี่ยก็จะรอ" รันถอนหายใจอย่างโล่งอก "แต่คืนนี้ขอแบบไม่ป้องกันนะครับ" เสี่ยกระซิบเสียงพร่า ขณะจ้องมองใบหน้าที่แดงซ่านของรัน "เสี่ย" "หืม ทำหน้างอแบ

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่28

    หลังจากแต่งงานกันได้ไม่นาน รันก็เริ่มท้องโตขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงวันที่ต้องลาคลอด เสี่ยศิวกรที่เคยเป็นนักธุรกิจสุดเคร่งขรึม ตอนนี้กลับกลายเป็นคุณพ่อมือใหม่เต็มตัว คอยดูแลทุกอย่างเกี่ยวกับลูก ทั้งอุ้ม กล่อมนอน เปลี่ยนผ้าอ้อม และแม้แต่ร้องเพลงกล่อมลูกก็ยังทำ ส่วนรันที่เป็นแม่แต่ยังเรียนไม่จบ ก็ต้องกลับไปเรียนตามเดิม ตอนเช้า “เสี่ย ผมไปเรียนก่อนนะ” รันพูดขึ้นขณะจัดกระเป๋านักศึกษา รันหัวเราะเบา ๆ เดินเข้าไปใกล้เสี่ยแล้วจุ๊บแก้มลูกเบา ๆ “เสี่ยเลี้ยงลูกดี ๆ นะ” เสี่ยศิวกรทำหน้าไม่พอใจ “กูเป็นพ่อของลูกนะ รันอย่ามาดูถูกกู” รันหัวเราะ “โอเค ๆ งั้นไปล่ะนะ” เสี่ยมองตามรันที่เดินออกไป ก่อนจะก้มลงมองลูกน้อยที่กำลังหลับตาพริ้ม “หึ… เมียกูไปเรียน ส่วนกูเลี้ยงลูก นี่กูเป็นเสี่ยหรือเป็นพ่อบ้านกันแน่วะ” แม้จะบ่น แต่เสี่ยศิวกรก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เพราะตอนนี้ทั้งรันและลูกคือลมหายใจของเขาทั้งหมดแล้ว หลังจากรันออกไปเรียน เสี่ยศิวกรก็นั่งมองลูกน้อยที่กำลังหลับอยู่ในเปลโยก สองมือใหญ่ลูบหัวเบา ๆ อย่างอ่อนโยน "เฮ้อ... ทำธุรกิจพันล้านยั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status