Crazy Doctor 8

(WARM TALK)

“ไอ้หมอครับ ตื่นได้แล้วครับเพื่อน มึงจะนอนข้ามวันข้ามคืนแบบนี้ตลอดเลยหรือไง ไอ้หมอโว้ย” เสียงของเพื่อนผมดังอยู่ข้างหูของผมนี่แหละ ดังโคตรจะดัง

ไม่รู้จะปลุกผมขึ้นมาทำซากอะไร ไม่รู้บ้างหรือไงว่าการนอนหลับสำหรับผมมันดีที่สุด

การนอนหลับทำให้ผมได้อยู่กับคนรักของผม เรื่องราวในฝันทำให้ผมมีความสุข แตกต่างจากยามตื่นที่ไม่มีเธอเคียงข้างกาย เพราะเธอได้ตายไปจากโลกนี้อย่างที่ป๊าผมบอกไว้จริง ๆ

เมื่อเดือนก่อนผมไปที่วัดตามที่ป๊าบอก แล้วก็ได้เจออัฐิของมิเกลคนรักของผมจริง ๆ

ผมยืนอยู่หน้าอัฐิของเธอนานนับชั่วโมง ไม่ต้องถามว่าผมนั้นร้องไห้ให้เธอไหม เพราะผมร้องจนแทบจะขาดใจ ทั้งร้องทั้งพูดอยู่ตรงนั้นคนเดียว เหมือนคนบ้าดี ๆ นี่แหละ

ก็เราสัญญากันไว้แล้วว่ากลับมาจะแต่งงานกัน ถ้าผมรู้ว่าการเจอกันของเราที่สนามบินในวันนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้กอด ได้หอม ผมจะไม่ปล่อยเธอกลับมาที่ไทยเพียงลำพังเด็ดขาด ผมจะยื้อ จะรั้งให้เรากลับมาพร้อมกัน ผมเชื่อว่าถ้าเรากลับมาพร้อมกันยังไงเธอก็จะไม่จากไป

แต่ทั้งหมดมันก็เป็นได้แค่ความคิด เพราะในโลกของความจริง ไม่มีมิเกลของผมอีกแล้ว

“มึงจะปลุกกูขึ้นมาทำไม” ผมลืมตามองไอ้กีต้าร์ที่มันมองหน้าผมอยู่ในตอนนี้

“มึงนอนนานเกินไปไง คนบ้าอะไรนอนห้าวันห้าคืนไม่ลุกมาทำอย่างอื่นบ้างเลย” ไอ้กีต้าร์มันบ่นพลางวางชุดให้ผม

“แค่ห้าวันเองเหรอวะ ร่างกายกูคงเริ่มดื้อกับยานอนหลับชนิดนี้” ผมพูดเสียงเครียด

“ไอ้วอร์ม กูรู้มึงเสียใจ แต่คนตายก็คือคนตาย ส่วนมึงยังเป็นคน มีลมหายใจมีอนาคตที่ดี มึงควรเลิกจมปลักสักที นี่มันผ่านมาเดือนกว่าแล้วเว้ย มึงจะนอนหลับโดยการฉีดยาเข้าร่างกายตัวเองแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ ไปอาบน้ำไป วันนี้สนามมีแข่งรถ ลงไปหาอะไรดูให้ตื่นตาตื่นใจ ดีกว่านอนอยู่บนเตียงแบบนี้”

ไอ้กีต้าร์เพื่อนผมมันพูดบ่นอะไรนักก็ไม่รู้ มันคิดว่าผมจะทำตามหรือไง

“อย่ามาด่ากูในใจ ลุกไปอาบน้ำแล้วลงไปพร้อมกัน ยามึงไอ้ผามันเก็บไปหมดแล้ว จากนี้เลิกใช้ มีชีวิตแบบคนปกติได้แล้วไอ้หมอบ้า”

ผมก็แค่มองหน้า ทำไมมันรู้ว่าผมจะต่อต้าน หรือเพราะผมแสดงออกทางสีหน้ามากเกินไป

“กูก็คนปกติไหมวะ มึงอ่ะคิดมาก” ผมบอกก่อนจะลุกจากที่นอนแล้วเดินเข้าห้องน้ำ

ผมไม่ได้กลับเข้าบ้านตั้งแต่วันที่ไปวัดที่ป๊าบอก ผมมาหาเพื่อนที่เป็นเจ้าของสนามแข่งรถนั่นก็คือไอ้สต๊อป

สิ่งที่ผมพกติดตัวเผื่อว่าจะได้ใช้มันคือยาหลับที่อยู่ในคลังยาของบ้าน พร้อมเงินติดตัวพอสมควร

พอมาถึงสนามผมก็เล่าเรื่องมิเกลให้เพื่อนฟัง และบอกกับมันว่าผมจะอยู่ที่นี่ ซึ่งพวกมันก็ยินดี แล้วจากนั้นผมก็ทำการฉีดยานอนหลับเข้าเส้นเลือด กำหนดปริมาณตามที่ผมเรียนมา กะระยะเวลาครั้งละสิบวันค่อยตื่นมาฉีดใหม่ ผมทำแบบนั้นซ้ำ ๆ โดยที่เพื่อนไม่เอ่ยทักท้วง

จนกระทั่งวันนี้ที่พวกมันขโมยยาของผมไปแอบ และบอกให้ผมไปเจอโลกภายนอกที่แสนวุ่นวาย

ก็แค่นักแข่ง และพริตตี้ กับผู้ชมรอบสนาม ผมไม่เห็นจะรู้สึกดีสักนิด ไม่เห็นมีอะไรที่จะกระตุ้นความตื่นตัวในร่างกายผมเลย