All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 1 - Chapter 10

“เค้ารักวอร์มมากนะคะ รักที่สุดเลย ตลอดเวลาที่เราคบกันมาเค้ามีความสุขที่สุดรู้ไหม” มิเกลเธอเอื้อนเอ่ยขณะที่เรานั้นทานข้าวที่ห้างด้วยกันก่อนที่เธอจะไปรอขึ้นเครื่องที่สนามบิน “เค้าก็รักเกล รักที่สุดเหมือนกัน เกลเป็นผู้หญิงคนแรกที่เค้ารัก และจะเป็นคนสุดท้ายที่เค้ารักเช่นกัน” ผมเอื้อมมือไปจับมือเธอมากุมไว้ มิเกลเธอเป็นคนสวย น่ารัก นิสัยดี ผมถึงรักเธอมาก ๆ ยังไงล่ะ “เค้าดีใจนะที่วอร์มรักเค้า สี่ปีที่เราเป็นแฟนกัน วอร์มเป็นแฟนที่ดีที่สุดเลยรู้ไหม วอร์มไม่เคยขาดตกบกพร่องอะไรสักอย่าง ไม่เคยลืมวันพิเศษ ของขวัญมีให้เค้าตลอดเลย เค้าโชคดีจริง ๆ ที่ได้วอร์มเป็นแฟน” มิเกลเธอมองผมด้วยสายตาที่เปรี่ยมล้นด้วยความปลาบปลื้ม “สำหรับเกลเค้าให้ได้ทุกอย่าง เค้าบอกแล้วไงว่าเค้าจริงจังกับเกล และเค้าจะดูแลเกลให้ดีที่สุด เค้ากลับไทยแล้วจะให้ป๊าไปคุยเรื่องของเรานะ เราหมั้นกันไว้ก่อน หรือเกลจะแต่งเลยก็ได้นะ เพราะเค้าอยากจะกอดเกล อยากจะได้เกลมาอยู่กับเค้าตลอด 24 ชั่วโมง” ผมวาดฝันถึงอนาคตอันใกล้ให้คนรักได้ฟัง และมันคือความหวังที่ผมนั้นมอบให้เธอ ซึ่งผมจะทำตามที่ผมพูดอย่างแน่นอน “ก็วอร์มเป็นแบบนี้ไงเค้าถึงไปไ

(MORPHINE TALK)การลืมตาตื่นของฉันในสภาวะแบบนี้ มันเกิดขึ้นมากี่ครั้งแล้วนะ ตั้งแต่เริ่มจำความได้ ฉันก็ถูกรักษาสารพัดวิธี ถูกปลูกถ่ายเปลี่ยนหัวใจนับครั้งไม่ถ้วน หัวใจใครที่เช็คแล้วดูเหมือนจะเข้ากับร่างกายฉัน พ่อของฉันก็ไปสรรหามาให้ เปลี่ยนแล้วครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายหัวใจเหล่านั้นก็อยู่กับฉันได้ไม่นานพอจะทรงตัวก็เกิดโรคหัวใจวายหรือกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน หลอดเลือดหัวใจตีบ หัวใจขาดเลือด หัวใจล้มเหลว และอะไรนักหนาก็ไม่รู้ทุกอย่างที่เอ่ยมา ฉันสัมผัสถึงความรู้สึกเจ็บปวดของอาการมาทั้งหมดแล้วเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนเล่า จนบางทีฉันควรจะตายซะดีกว่าต้องมาทนทรมานแบบนี้แต่ด้วยพ่อของฉันเป็นหมอที่เก่ง และเป็นมาเฟียอีกต่างหาก ทำให้เขาสามารถหาหัวใจเถื่อนมาให้ฉันได้เสมอ และลงมือผ่าตัดฉันเองตลอดมันคงเป็นเพราะความผิดบาปล่ะมั้ง หัวใจที่ได้มาจึงมีปัญหาตลอด แล้วฉันก็เจ็บตัวซ้ำ ๆ ซาก ๆ อยู่เสมอ“ฟื้นแล้ว คิดถึงที่สุดเลย รอบนี้หลับนานเกินไปนะ รู้ไหมว่ากูใจคอไม่ดีเลย” พ่อหนุ่มน้อยคนดีของฉันเอ่ยทักพร้อมกับโอบกอดฉันจากนั้นเขาก็ยื่นน้ำให้ฉันดื่ม“กูอีกแล้ว บอกว่าให้พูดเพราะ ๆ ไง ฟีนเป็นพี่เคลิ้มนะ” ฉัน

“ทุกอย่างโอเคใช่ไหมมอร์ฟีน” พ่อของฉันเอ่ยถามหลังจากที่ท่านตรวจวัดทุกอย่างของร่างกายฉันจนเสร็จสรรพ ใบหน้าของท่านเผยรอยยิ้มที่เปรี่ยมความสุข ดูจากอาการที่ท่านนั้นมีความสุข คงจะเป็นสัญญาณเตือนของหัวใจที่เข้ากับร่างกายของฉันได้ดีซึ่งตอนนี้พ่อหนุ่มน้อยของฉันขอตัวกลับบ้านหลังจากที่ไม่ได้กลับมาหลายวันตั้งแต่ที่ฉันเริ่มผ่าตัด เขาบอกว่าจะรีบกลับมาหาฉัน ไม่เถลไถลที่ไหนแน่นอนคำว่าแน่นอนของผู้ชายชื่อเคลิ้มไม่มีอยู่จริง ฉันสัมผัสได้จากการที่รู้จักเขามาหลายปี“โอเคเหมือนทุกครั้งค่ะ รอบนี้ของใครคะ” ฉันถามด้วยความท้อใจ เพราะฉันรู้อยู่เต็มอกว่าการปลูกถ่ายเปลี่ยนหัวใจแต่ละครั้ง เจ้าของหัวใจไม่เคยเต็มใจ“มิเกล”“พ่อ! หนูบอกแล้วใช่ไหมว่าเป็นตายร้ายดียังไงก็อย่าเอาหัวใจผู้หญิงคนนั้นมาให้หนู พ่อกำลังฆ่าหนูทั้งเป็น พ่อก็รู้ว่าหนูเกลียดมัน หนูยอมตายดีกว่าใช้หัวใจคนอย่างมัน ทำไมพ่อใจร้ายกับหนูแบบนี้”ฉันขึ้นเสียงพร้อมกับทุบที่อกข้างซ้ายทันทีที่ได้รู้ว่าใครคือเจ้าของหัวใจผู้หญิงสารเลวคนนั้นฉันไม่คิดจะเอาชิ้นส่วนร่างกายของมันมาอยู่ในตัวฉัน“พ่อขอโทษ ก็พ่อเคยบอกมอร์ฟีนแล้วไงลูกว่าหัวใจที่เข้ากับหนูมากที่สุดคื

(WARM TALK)“ไอ้หมอครับ ตื่นได้แล้วครับเพื่อน มึงจะนอนข้ามวันข้ามคืนแบบนี้ตลอดเลยหรือไง ไอ้หมอโว้ย” เสียงของเพื่อนผมดังอยู่ข้างหูของผมนี่แหละ ดังโคตรจะดังไม่รู้จะปลุกผมขึ้นมาทำซากอะไร ไม่รู้บ้างหรือไงว่าการนอนหลับสำหรับผมมันดีที่สุดการนอนหลับทำให้ผมได้อยู่กับคนรักของผม เรื่องราวในฝันทำให้ผมมีความสุข แตกต่างจากยามตื่นที่ไม่มีเธอเคียงข้างกาย เพราะเธอได้ตายไปจากโลกนี้อย่างที่ป๊าผมบอกไว้จริง ๆเมื่อเดือนก่อนผมไปที่วัดตามที่ป๊าบอก แล้วก็ได้เจออัฐิของมิเกลคนรักของผมจริง ๆผมยืนอยู่หน้าอัฐิของเธอนานนับชั่วโมง ไม่ต้องถามว่าผมนั้นร้องไห้ให้เธอไหม เพราะผมร้องจนแทบจะขาดใจ ทั้งร้องทั้งพูดอยู่ตรงนั้นคนเดียว เหมือนคนบ้าดี ๆ นี่แหละก็เราสัญญากันไว้แล้วว่ากลับมาจะแต่งงานกัน ถ้าผมรู้ว่าการเจอกันของเราที่สนามบินในวันนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้กอด ได้หอม ผมจะไม่ปล่อยเธอกลับมาที่ไทยเพียงลำพังเด็ดขาด ผมจะยื้อ จะรั้งให้เรากลับมาพร้อมกัน ผมเชื่อว่าถ้าเรากลับมาพร้อมกันยังไงเธอก็จะไม่จากไปแต่ทั้งหมดมันก็เป็นได้แค่ความคิด เพราะในโลกของความจริง ไม่มีมิเกลของผมอีกแล้ว“มึงจะปลุกกูขึ้นมาทำไม” ผมลืมตามองไอ้กี

(MORPHINE TALK)ฉันเกลียดคำว่า ‘เพื่อพ่อนะลูก’ ที่สุด เพราะความใจอ่อน เพราะพ่อรู้ว่าฉันไม่มีทางขัด ท่านถึงได้เอาถ้อยคำเหล่านี้มาอ้างเพื่อสนองความต้องการของตัวเองเพราะมีพ่อแค่คนเดียว ฉันถึงยอมท่านมาตลอด ในเรื่องที่คิดว่าทำให้ท่านแล้วท่านน่าจะมีความสุขแต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากทำแม้แต่น้อยแม้ไม่อยากทำแต่ฉันก็ขัดไม่ได้ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้ที่สุดติ๊ง !(เคลิ้ม: อยู่หน้าห้อง เปิดประตูหน่อย)ฉันเปิดอ่านข้อความแล้วจากนั้นก็ใช้รีโมทกดเปิดประตูพ่อหนุ่มน้อยนักศึกษาคณะวิศวะเขาเดินหน้านิ่ง ตรงมาหาฉันที่นอนอยู่บนเตียง“กูเกิดช้าไป หรือเพราะกูไม่ได้เรียนหมอ” พอมานั่งลงที่เตียงเขาก็เริ่มตัดพ้อ“บอกให้พูดเพราะ ๆ ไง” ฉันเอื้อมมือไปจับมือเขา“กูจะร้องไห้แล้วนะฟีน แม่งเรื่องเหี้ยอะไรเนี่ย” เคลิ้มจับมือของฉันไว้แน่น“ขอโทษ” คงไม่มีคำไหนมันดีเท่าคำนี้แล้วมั้งในเวลานี้ ต่อให้สรรหาถ้อยคำสวยหรูมาประดิษฐ์ประดอย ยังไงความจริงก็คือความจริงวันยังค่ำ“…” พ่อหนุ่มน้อยของฉันนั่งเงียบ สีหน้าตอนนี้ของเขามันดูเคร่งเครียด“ไปมีเรื่องมาอีกแล้วใช่ไหม เนี่ยตรงมุมปากแตกอีกแล้ว” ฉันขยับตัวลงจากเตียงแล้วเดิน