INICIAR SESIÓN“พี่รักเธอไลลา” หลังจากถอนจูบออกเขาก็บอกคำนี้ เขาทำฉันยิ้มแก้มแทบปริ ต่อมน้ำตาเริ่มทำงาน ฉันตื้นตันใจไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง วันที่เขาบอกว่าเขารักฉัน วันที่เขาบอกเราจะมีกัน ในเมื่อเขาชัดเจน ฉันก็จะพยายามไม่แคร์สังคม จะสนแค่คนในครอบครัว“หนูก็รักพี่ รักพี่มานานมากแล้ว แต่เพราะคาริสาบอกว่าพี่รักเธอ หนูก็เลยจำใจต้องหลีกทาง... จากนี้หนูสัญญาว่าหนูจะทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด” ฉันให้คำมั่น“ทุกวันนี้เธอก็เป็นแม่ที่ดี แค่ไลลาเป็นตัวเองก็ดีที่สุดแล้ว” เขาสวมกอดฉันแนบแน่นหลังจากที่พูดจบจากนี้จะมีแต่ความสุข ฉันมั่นใจเช่นนั้นและหวังว่าจะเป็นดังที่ฉันมั่นใจ...หนึ่งปีต่อมา...“ในที่สุดคุณก็มีความสุขแบบสุดๆสักทีนะคะ จิวดีใจด้วยน้า” น้องจิวเธอเอ่ย ขณะที่นั่งมองน้องวอร์มกับน้องเคลิ้มเล่นกันที่สนามหญ้า“ฉันก็ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ ที่ผ่านมาฉันคิดมาตลอดว่าพี่คงคาเขารักคาริสา”“นี่ก็เหมือนบทเรียนหนึ่งบทเรียนเลยใช่ไหมคะ”“ใช่จ้ะ การหันหน้าพูดกันดีกว่าการฟังคำพูดจากใครอีกคน ถึงแม้ว่าใครคนนั้นจะเป็นคนที่เราไว้ใจ ให้ย้ำคิดอยู่เสมอว่า... เรื่องของเรากับเขา จะให้ใครอีกคนมาเป็นสื่อกลางไม่ได้”“คุณป๊าเป็นคุณพ่อ
สองเดือนต่อมา...“ขอบคุณนะ” พี่คงคาพูด“อะไรคะ” ฉันหันหน้าไปถาม“ขอบคุณที่เลี้ยงลูกของพี่ได้ดีขนาดนี้” เขานั่งยิ้มอยู่ที่เก้าอี้ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่“ลูกของหนู หนูก็ต้องเลี้ยงให้ดีสิคะ”“ลูกของเรา” เขาทำหน้าขรึม“ค่ะ” ฉันตัดจบ ขี้เกียจเถียงกับคนมีอำนาจคับฟ้า เถียงไปฉันก็ไม่มีทางชนะ แล้วคือตอนนี้ลูกชายของฉันหายเป็นปกติวันนั้นน้องวอร์มตื่นมาก็มีอาการงุนงงกับผู้ชายที่นั่งเฝ้าเขา นั่นก็คือพี่คงคา ก็พี่เขาเล่นนั่งเฝ้าลูกไม่ห่าง นั่งเชยชมลูกทั้งคืน พอลูกถามฉันก็ต้องบอกว่านี่คือพ่อของเขา จะไม่บอกลูกแบบนั้นคนเป็นพ่อก็จ้องฉันตาขวาง‘ถ้าลูกตื่นต้องบอกว่าพี่คือพ่อทันที’นี่คือคำขู่ที่เขาขู่ฉันเอาไว้ก่อนที่ลูกจะตื่นยังดีที่ฉันบอกลูกอยู่เสมอว่าพ่อของเขาทำงานหนักจึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน ถ้าบอกว่าพ่อของเขาตายแล้ว คงวุ่นกว่านี้ซึ่งพอลูกฉันรู้ว่านั่นคือพ่อของเขา เขาก็ฉีกยิ้มกว้างให้คนเป็นพ่อในทันที การยิ้มของน้องวอร์มทำให้พี่คงคาน้ำตาเอ่อคลอ“แล้วเรื่องของเราจะเอายังไง พี่รอมา2เดือนแล้วนะ ถ้าหนูยังลีลาพี่จะรวบรัดนะบอกไว้ก่อน” พี่คงคากระซิบที่ข้างหูของฉัน เพราะฉันมัวแต่เหม่อถึงไม่รู้ว่าเขาลุกจากเก้าอี้มา
“ที่พูดว่ารู้ว่าหนูชอบอะไร พี่หมายถึงอะไร” ฉันถามนิ่งๆ“อาหาร อุปกรณ์เฟอร์นิเจอร์เสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ ทุกอย่างเวลาที่เธอไปพักที่บ้านพี่ พี่จัดเตรียมทุกอย่างแบบที่คาริสาเคยบอกในสิ่งที่ผู้หญิงที่ชื่อ ‘ไลลา’ ชื่นชอบ แต่พี่ไม่เห็นเธอจะดีใจอะไรเลย เธอทำเหมือนเกลียดพี่ด้วยซ้ำ”“หนูไม่ได้ชื่นชอบอาหารเครื่องใช้ที่พี่จัดให้เลย มันไม่ใช่แบบที่หนูชอบ แบบที่พี่ทำคือสิ่งที่คาริสาชอบทั้งหมด” ฉันพูดไปตามความจริง“ถามจริง” เขาจี้ถามพร้อมกับทำหน้าไม่เชื่อที่ฉันพูด“จะโกหกทำไมคะ แล้วหนูจะไปดูลูกของหนูได้หรือยัง” ฉันชักสีหน้า“ลูกของเรา ต่อไปเธอต้องใช้คำนี้” เขาย้อนความ“พี่ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ หนูเลี้ยงของหนูมาได้ตั้งนาน”“เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยนะไลลา ให้เรื่องลูกเคลียร์ก่อนเถอะ พี่กับเธอมีเรื่องต้องคุยกันยาว” เขาจับปลายคางของฉันเชยขึ้น“หนูไม่มีอะไรจะคุยค่ะ” เราสบตากัน“แต่พี่อยากคุย และเธอไม่ควรขัดพี่”“ค่ะ พี่มันมาเฟียจะทำอะไรก็ได้” ฉันประชด“แล้วอยากเป็นภรรยามาเฟียไหมล่ะ” เขายกยิ้มมุมปาก“หนูจะไปดูลูกค่ะ” ฉันบอกและเปิดประตูรถเตรียมลง“อย่าคิดว่าจะหนีพ้นนะไลลา” เขาว่าตามหลังและเปิดประตูลงจากร
“มันเกิดขึ้นช่วงที่คาริสาจากไปได้ไม่นาน วันนั้นพี่เมาคิดว่าหนูเป็นคาริสา เราก็เลยมีอะไรกัน พอเสร็จพี่ก็หลับ ส่วนหนูกลับระยองทันที จากนั้น3เดือนหนูมีอาการผิดปกติ ก็เลยไปตรวจ หมอบอกหนูท้อง หนูจึงตัดสินใจไปอยู่เมืองนอก เพราะไม่อยากให้พ่อรู้ว่าหนูท้องกับสามีน้องสาว หนูไม่อยากให้พ่อเสียใจ” ฉันเล่าความจริง เล่าเพราะกลัวเขาจะกีดกันลูกกับฉัน อำนาจเขาคับฟ้า เขาทำได้ทุกอย่าง“ทำไมเธอไม่บอกพี่” เขาเอ่ยถาม แต่ไม่ได้มองหน้าฉันหรอก เหมือนตอนนี้เขากำลังเก็บอารมณ์ความโมโห“หนูไม่กล้า... พี่จะให้หนูเดินไปบอกพี่ว่าหนูท้องลูกของพี่ ถามจริงเถอะ ในตอนนั้นพี่จะเชื่อหนูเหรอ พี่ฟูมฟายจะเป็นจะตายตอนที่คาริสาจากไป ถ้าหนูบอกพี่ หนูก็คงถูกมองว่าแย่งสามีน้องสาว”“เธอประเมินพี่ต่ำเกินไปไลลา เธอไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับพี่เลย” เขาพูดเสียงเรียบ“หนูไม่รู้หรอกว่าพี่เป็นยังไง แต่ที่หนูรู้คือพี่เป็นหมัน คาริสาบอกหนูว่าพี่ไปทำหมันเพื่อเธอ แล้วคืนนั้นที่เรามีอะไรกัน หนูก็คิดว่าพี่เป็นหมัน หนูก็เลยไม่ได้ป้องกัน”“ถ้าพี่เป็นหมัน เด็กที่นอนอยู่ในห้องผ่าตัดตอนนี้จะเกิดมาได้ยังไง เธอไม่น่าโง่ในเรื่องนี้นะไลลา” เขาหันมาต่อว่าฉัน
(ร้องไห้ทำไมไลลา ใครทำอะไร) ในที่สุดเขาก็ยอมพูดกับฉัน“พี่อย่าเพิ่งถามอะไรเลยนะ ตอนนี้หนูขอร้องช่วยมาหาหนูที่โรงพยาบาล×××ที พี่ต้องมาให้ทันภายใน30นาทีนะ ไม่งั้นหนูตายแน่ๆ พี่คงคาหนูขอร้อง...” ฉันรีบพูดความต้องการของตัวเอง จากนั้นก็ร้องไห้สะอื้น(... รอพี่อยู่นั่น)“อย่าดื่มนะคะ หนูต้องการเลือดพี่” ฉันพูดแทรกเข้าไปในสาย พี่คงคาเงียบและกดวางสายไปจากนั้นฉันก็รอ รอและหวังว่าเขาจะมาทัน เขามีเครื่องบินส่วนตัว เขาสามารถมาทันเวลาที่ฉันกำหนดถ้าเข้าจะมาฉันยังเดินวนเวีนยอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น“ทำไมเป็นแบบนี้เกิดอะไรขึ้น” เสียงนี้เป็นเสียงของพี่คงคา ฉันจึงรีบหันไปมอง และวิ่งเข้าไปสวมกอดเขา ฉันรู้สึกโล่งขึ้นมาหนึ่งเปราะที่อย่างน้อยลูกของฉันก็จะมีเลือด“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่มา หนูไม่รู้จะขอบคุณพี่ยังไงดี แต่ตอนนี้ช่วยเข้าไปบริจาคเลือดก่อนนะคะ เดี๋ยวจะไม่ทัน” ฉันคว้าที่มือของเขา“ถ้าเธอไม่บอกไม่อธิบายว่าให้พี่ช่วยใคร พี่ไม่ช่วยหรอกนะ” พี่คงคารั้งมือกลับ“เขาคือคนที่หนูรัก เขาคือทั้งชีวิตของหนู ถ้าเขาไม่รอดหนูคงอยู่ต่อไม่ได้ พี่ช่วยหนูได้ไหม ถ้าไม่สงสารหนูก็ถือซะว่าทำบุญ” ฉันมองลึ
สองเดือนต่อมา...“ประเทศไทยร้อนมากมัม” น้องวอร์มเริ่มบ่นถึงสภาพอากาศเมืองไทยตั้งแต่วันนั้นที่พี่คงคามาหาฉันที่รีสอร์ท สองวันต่อมาฉันก็เคลียร์งานและบินไปอยู่กับลูกเลย อยู่กระทั่งน้องวอร์มปิดเทอม ฉันจึงย้ายน้องวอร์มให้มาอยู่ด้วยกันที่นี่ซึ่งลูกฉันตื่นตาตื่นใจกับเมืองไทยมาก แต่ตอนนี้เริ่มบ่นถึงสภาพอากาศ“ค่อยๆปรับนะครับ เดี๋ยวก็ชิน” ฉันก็บอกลูกไปงั้นแหละ เพราะเอาจริงๆฉันก็ไม่ชินกับความร้อนของอากาศเช่นกัน“ไออยากกินกุ้ง” ลูกชายตัวน้อยบอกขณะที่เราทั้งสองกำลังนั่งอยู่บนรถของรีสอร์ท ซึ่งฉันโทรบอกให้พนักงานมารับ“โอเคครับ งั้นเย็นนี้กินกุ้งกันนะ” ฉันลูบที่ศีรษะของลูกชายอย่างเอ็นดู“I love Mom” ใบหน้าน้อยๆฉีกยิ้มมาที่ฉัน แววตาของเด็กคนนี้ช่างใสซื่อบริสุทธิ์เหลือเกินเอี๊ยดดดด โครม!ทุกอย่างมันเกิดขึ้นด้วยความเร็วและแรง ฉันรับรู้ได้ว่ามีรถฝั่งตรงข้ามพุ่งมาชนรถที่ฉันนั่งมาอย่างจัง“คุณไลลาเป็นอะไรไหมครับ” ลุงคนขับรีบถามไถ่ ทั้งๆที่เขาก็มีเลือดไหลออกจากศีรษะ“ไม่ค่ะ ลุงละคะ เป็นยังไงบ้าง” ฉันตอบพร้อมกับยื่นคำถาม“ผมไม่เป็นไรครับ คุณหนูล่ะครับคุณไลลา” ลุงคนขับร้องทักฉันจึงหันมองลูกชายในทันที“วอ
“พ่อเป็นคนไม่ดี พ่อเป็นคนปากหมา ปากพาซวย ดูสิ... พ่อทำแม่เครียดจนเป็นลมไปเลย ปากพ่อมันไม่ดี ความคิดพ่อก็ด้วย แม่อุตสาห์จะทำเซอร์ไพรส์ แต่พ่อก็ทำพัง ถ้าพ่อหักห้ามปากหมาๆนี่ได้ วันนี้คงเป็นวันที่ดี นี่ถ้าแม่ของลูกตื่นขึ้นมานะ คงไม่ให้พ่ออยู่ใกล้แน่ๆเลย แต่ถึงยังไงพ่อก็ไม่มีทางเลิกกับแม่ของลูกแน่” เสี
กระทั่งตอนเย็นก็ไร้วี่แวว ไร้การติดต่อสื่อสาร ทั้งๆที่ปกติมันโทรหาฉันถี่มากเวลาที่เราแยกกันเหอะ แต่อย่าคิดว่าอิจิวจะโทรไปหานะจ๊ะ ไม่จ้า จิวไม่โทร ถ้าฉันโทรก่อน มันต้องเล่นตัวและพยายามข่มขู่ให้ฉันบอกมันเพราะฉะนั้น ฉันจะนิ่ง!นิ่งกระทั่ง4ทุ่มครึ่งละตอนนี้ วี่แววและเงาของไอ้ผัวบ้าก็ไม่มีหึ! คืนพรุ
ห้าวันผ่านไปกับการปกปิดเรื่องการตั้งครรภ์ วันนี้คือวันที่หก พรุ่งนี้คือวันเกิดอิฮอลล์และเป็นวันที่ฉันจะบอกมันว่า ‘เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน’ และจากนี้เราจะไม่มีอะไรปิดบังกัน!วันนั้นที่ร้านอาหาร หลังจากทานข้าวเสร็จฉันก็กลับพร้อมอิฮอลล์ โดยที่สมุดฝากครรภ์อยู่ในรถของเสี่ยภพซึ่งปัจจุบันก็ยังอยู่ที่นั่น
กลางดึกฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาแตะสัมผัสเนื้อตัวของฮอลล์ปรากฏว่าอุณหภูมิของร่างกายปกติ แต่ฉันก็ยังไม่วางใจ ยังคงลูบแตะไปทั้งตัว กระทั่งมาหยุดที่ใบหน้าคมอีกครั้งและฉันคงจะทำรุ่มร่ามมากไป เจ้าของร่างกายก็เลยตื่นลืมตามองฉัน“ยังปวดหัวอยู่ไหม” ฉันถามเมื่อเรามองสบตากัน“ปวดอยู่” ฮอลล์ตอบด้วยเสียงเบาบาง“งั







