chapter 06 วิศวะแพรวพราว

เวลา 16.50 น.

ณ โรงพยาบาล

หมอมาจีบถอนหายใจยาวพลางถอดเสื้อกาวน์แขนยาวออก ร่างบางหมุนคอไล่ความเมื่อยล้าหลังจากออกตรวจผู้ป่วยตลอดทั้งบ่าย แต่ยังไม่ทันจะได้เก็บของลงกระเป๋า เสียงการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ก็ดังขึ้น

'ปวดหลังจังเลยครับหมอ ยาแก้ปวดที่โรงพยาบาลจะดีเท่าข้าวเย็นวันนี้ไหมครับ'

ข้อความพร้อมสติกเกอร์หมีทำหน้าอ้อนถูกส่งมาจากแชทที่ชื่อ 'ภูผา (วิศวะ)' ซึ่งเธอจำใจต้องแลกไว้เมื่อเช้า หมอสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มโดยไม่รู้ตัวก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องฉุกเฉินไป

"ไปไหนครับ ลงเวรแล้วไม่ใช่หรอ" ร่างสูงที่ยืนพิงผนังกำแพงหน้าห้องฉุกเฉินเอ่ยทักหลังเห็นร่างบางหอบของพะรุงพะรังเดินไปทางที่ไม่ใช่ลานจอดรถ

"อ้าวภูผา มาได้ไงคะ" หมอมาจีบชะงักก่อนจะหันกลับมาเอ่ยถามร่างสูงด้วยสีหน้าสงสัย

"ก็ผมบอกแล้วว่าจะมารับไปกินข้าว ไม่ได้อ่านแชทผม แบบนี้ผมน้อยใจนะครับ" ภูผาส่งสายตาน้อยใจพร้อมก้าวเดินไปใกล้ร่างบางกว่าเดิม

"คนไข้เต็มไปหมด ไม่มีเวลาหรอกค่ะ" หมอหมาจีบตอบเสียงเรียบพลางหลบตาร่างสูง

"สักนาทีก็ให้ผมไม่ได้หรอครับ" ภูผาตัดพ้อด้วยเสียงอ่อนก่อนจะยกยื่นแก้วชาเขียวไปต่อหน้าร่างบาง หมอมาจีบเหลือบมองแก้วชาเขียวก่อนจะเงยหน้ามองร่างสูงที่ตอนนี้ทำหน้าเป็นหมาหงอยอยู่

"ขอโทษ" ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่วก่อนจะรับแก้วชาเขียวมาถือพร้อมยกขึ้นดื่ม

"อะไรนะครับ" ร่างสูงชะงักชั่วครู่ก่อนอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

"ขอโทษ แต่วันนี้ไปกินข้าวด้วยไม่ได้จริงๆ" หมอมาจีบมองหน้าภูผาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนเพราะความรู้สึกผิด

"ไหนบอกลงเวรสี่โมงไงครับ นี่ห้าโมงแล้วนะครับ" ภูผาเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

"ขึ้นแทนเพื่อนค่ะ" หมอก้มหน้ามองพื้นแบบทำตัวไม่ถูก

"แล้วข้าวปลาไม่ต้องกินมั้งครับ" น้ำเสียงไม่สบอารมณ์และท่าทางกอดอกแบบไม่พอใจของภูผาทำเอาหมอขมวดคิ้วแน่นก่อนจะเงยหน้ามาสบสายตาของภูผาแบบจริงจัง

"ถ้าไม่เข้าใจก็กลับไปเถอะค่ะ อย่าเสียเวลา" หมอมาจีบเอ่ยจบก็รีบหันหลังแล้วเดินเข้าลิฟต์ไปทันที ภูผาที่รู้สึกตัวว่าทำตัวไม่น่ารักกำลังจะก้าวขาตามไปเคลียร์แต่กับไม่ทันเพราะประตูลิฟต์เจ้ากรรมดันปิดใส่หน้าเขาซะก่อน

เวลา 19.25 น.

ณ หอพักห้อง 220 (ห้องพาที)

   เสียงถอนหายใจลากยาวรอบที่ร้อยดังกระแทกความเงียบในห้องพักทรงสี่เหลี่ยมสไตล์โมเดิร์น จนต้นกล้าที่กำลังกดจอยเกมอย่างเมามันส์ถึงกับต้องถอดหูฟังออกแล้วหันไปมองหน้าพาทีด้วยสายตาเอือมระอา ร่างสูงของภูผานั่งกอดอกอยู่บนโซฟาปลายเตียง หน้าตาบูดบึ้งเหมือนหมาโดนเจ้าของทิ้ง นัยน์ตาคมจ้องโทรศัพท์ในมือที่จอดำสนิทสลับกับถอนหายใจออกมาเป็นระยะ ขายาวขยับถีบขาโต๊ะไม้ญี่ปุ่นเบาๆ เหมือนคนหาที่ระบายอารมณ์ตึงเครียดที่แน่นอยู่ในอก

"อาการมันเป็นยังไง คาร์บอนไดออกไซด์เต็มห้องแล้วมั้ง" พาทีเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ วางจอยเกมลงบนโต๊ะแบบหมดอารมณ์จะเล่นต่อ

"เห็นนั่งจ้องโทรศัพท์ด้วยหน้าหมาหงอยๆมาสักพักละ เป็นบ้าไรมึง" ต้นกล้าหันมาพูดเสริมทัพพาที

"กูไม่ได้เป็นไร"ภูผาตอบเสียงห้วนก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิงไปหมด

"อาการแบบนี้ หรือว่า.." พาทีหันมองหน้าเพื่อนตัวดีก่อนจะยกยิ้มมุมปากแบบรู้ทัน

"กวนประสาทพี่หมอไม่สำเร็จอ่อ" ต้นกล้าเอ่ยด้วยความใสซื่อจนพาทีต้องยกมือมาตบหัวเบาๆ

"กูไม่เข้าใจเลยว่ะ กูแค่อุตส่าห์ไปรอรับพาไปกินข้าว ชาเขียวก็ซื้อไปให้ แต่เขากลับปฏิเสธกูเพราะต้องขึ้นเวรแทนเพื่อน แล้วข้าวปลาไม่ยอมกิน มันใช่เรื่องไหมวะ? พอกูพูดด้วยความเป็นห่วง เขากลับมาหาว่ากูไม่เข้าใจซะงั้น!" ภูผาโพล่งออกมาอย่างเก็บอารมณ์ไม่อยู่ พาทีกับต้นกล้าหันมามองหน้ากัน ทั้งคู่ถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แต่คราวนี้เป็นสายตาที่มองเพื่อนด้วยความสมน้ำหน้าปนความเหนื่อยใจ

"มึงไม่รู้จริงดิว่าตัวเองจีบใครอยู่ มึงเป็นเสือไม่ใช่หรอ เสือก่อนจะล่าเหยื่อต้องรู้และเข้าใจเหยื่อก่อนไม่ใช่หรอวะ" ต้นกล้าว่าพลางกอดอกมองหน้าเพื่อนอย่างจริงจัง

"ไม่น่าเชื่อ ไอต้นมีสาระ" พาทีว่าพลางทำหน้าแบบไม่เชื่อหูตัวเองจนต้นกล้าเอื้อมมือมาหยิกที่หน้าท้องของพาที

"ทำไมกูจะไม่เข้าใจวะ กูแค่เป็นห่วงปะ" ภูผาเอ่ยจบก็ทิ้งหลังพิงโซฟาอย่างแรง

"มึงไปใส่อารมณ์ใส่เขาใช่มั้ยล่ะ? กูบอกให้นะไอ้ผา คนเป็นหมอเขาเหนื่อยเคสจะตายห่าอยู่แล้ว เดินลงเวรมาแทนที่จะได้พัก แต่ต้องเจอเด็กเอาแต่ใจไปยืนงอแงใส่ เป็นกูกูก็ตัดบทหนีขึ้นลิฟต์เหมือนกัน!" พาทีเอ่ยเตือนสติด้วยน้ำเสียงเข้มก่อนจะหันกลับไปเล่นเกมต่อ

"กูไม่ได้งอแง! กูแค่..." ภูผาชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ภาพใบหน้าเรียบตึงแต่แฝงความเหนื่อยล้าของหมอสาวตอนสบตาเขาหลั่งไหลเข้ามาในหัว รอยยิ้มหวานที่เคยมีสลายหายไปเพราะความปากไวและไม่รู้จักกาลเทศะของเขาเอง

"ถ้ามึงอยากได้หมอมาเป็นแฟน มึงต้องเข้าใจชีวิตหมอ ไม่ใช่ไปบังคับให้เขามาเข้าใจชีวิตมึง" พาทีเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะสวมหูฟังหนีจากความวุ่นวายที่ไม่เป็นเรื่องของเพื่อนตัวดี

"สรุปมันเป็นแผนหรือว่ามึงชอบเขาจริงๆวะ" ต้นกล้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัยเพราะตอนนี้เริ่มรู้ตัวว่าเจ้าตัวตามความคิดเพื่อนไม่ทัน ภูผาไม่ได้ตอบแต่ดันถอนหายใจใส่ทำเอาต้นกล้าหน้างอหันไปเล่นเกมกับพาทีต่อ

นัยน์ตาคมของภูผาฉายแววรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด ความหงุดหงิดในตอนแรกเปลี่ยนเป็นความเครียดลอยตัวขึ้นมาแทนที่ มือหนายกขึ้นกุมขมับตัวเองเหมือนกำลังใช้ความคิดว่าจะง้อคนพี่ด้วยวิธีไหนดี