chapter 07 มาง้อค้าบ

เวลา 21.15 น.

ณ หน้าอาคารผู้ป่วยฉุกเฉิน โรงพยาบาล

     ร่างสูงในชุดลำลองยืนมองเข้าไปข้างในผ่านประตูกระจกใส มือหนาหิ้วถุงโจ๊กร้อนๆ กับแก้วน้ำเต้าหู้หอมฉุยเอาไว้แน่น ภูผาสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกความมั่นใจ คราวนี้เขาไม่ได้ก้าวเข้าไปด้วยท่าทางยียวนเหมือนเมื่อเย็น แต่กลับเดินเข้าไปหาพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีนอบน้อมที่สุดในชีวิต

"ขอโทษนะครับ หมอมาจีบยังอยู่ไหมครับ" ร่างสูงเอ่ยถามพยาบาลสาวที่นั่งยุ่งๆอยู่หน้าเคาท์เตอร์จุดคัดกรอง

"อยู่ค่ะ ถึงเที่ยงคืนนี้ มีอะไรหรือเปล่าคะ" พยาบาลสาวเงยหน้ามาเอ่ยถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร

"เปล่าครับ ผมแค่อยากเอาของกินมาฝากให้พี่หมอครับ" ภูผาตอบยิ้มๆพลางวางถุงของกินลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ พร้อมกับกระดาษโพสต์อิทแผ่นเล็กที่เขาตั้งใจเขียนข้อความขยุกขยิกด้วยลายมือตัวเอง

'ขอโทษนะครับที่เมื่อเย็นทำตัวไม่น่ารัก... กินข้าวด้วยนะครับ ไม่ต้องรีบตอบแชทก็ได้ แค่อยากให้กินรองท้อง - ภูผา'

"ฝากให้หมอมาจีบด้วยนะครับพี่ ขอบคุณมากครับ" ภูผายกมือไหว้พี่พยาบาลก่อนจะหันหลังเดินกลับออกมาทันที โดยไม่คิดจะอยู่รบกวนเวลาทำงานของคนพี่อีก

ณ แผนกผู้ป่วยฉุกเฉิน

     เสียงสัญญาณชีพจากมอนิเตอร์และบรรยากาศอันชุลมุนของห้องฉุกเฉินเริ่มเบาบางลงเมื่อเข้าสู่ช่วงดึก หมอมาจีบถอดถุงมือยางทิ้งลงถังขยะติดเชื้อก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าสวยหวานแฝงความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด หลังจากวิ่งตรวจเคสฉุกเฉินติดต่อกันหลายชั่วโมงโดยยังไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่คำเดียว

ร่างบางก้าวขาออกจากห้องตรวจด้วยจังหวะที่โรยแรง หมายจะเดินไปหาน้ำดื่มดับกระหายที่เคาน์เตอร์พยาบาล แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึง พี่พยาบาลประจำเคาน์เตอร์ก็ส่งยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัยมาให้ พร้อมกับชูถุงกระดาษที่ส่งกลิ่นหอมของโจ๊กร้อนๆ และแก้วน้ำเต้าหู้ขึ้นระดับสายตา

"เคสซาแล้วใช่ไหมจ๊ะหมอจีบ นี่แน่ะ มีของดีมาส่งถึงที่เลยนะ" พี่พยาบาลเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี หมอมาจีบขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยขณะเดินเข้าไปใกล้

"ของใครคะพี่ปิ่น" หมอมาจีบเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ก็เด็กหนุ่มวิศวะ มีช็อป มีเกียร์ แต่น่าจะยังไม่มีเมีย เพราะจีบอยู่ เขาเอามาฝากให้ค่ะ" พี่พยาบาลยื่นถุงของกินให้พลางทำหน้าตาแซวๆ

"ว่าก็ว่านะหมอ น่าเอ็นดูมากเลยค่ะ ตอนเดินเข้ามานี่ทำหน้าเหมือนหมาหงอยโดนเจ้าของทิ้ง แล้วกำชับนักกำชับหนาว่าห้ามรบกวนเวลาหมอเด็ดขาด แค่ฝากโจ๊กร้อนๆ ไว้ให้หมอกินรองท้องตอนดึกก็พอค่ะ" คำบอกเล่าของพี่พยาบาลทำให้หัวใจดวงน้อยของหมอสาวกระตุกวูบ ภาพเด็กหนุ่มตัวสูงที่ย่อตัวงอแงใส่เธอเมื่อเย็นลอยซ้อนทับขึ้นมาในหัว

"แล้วน้องพูดอะไรอีกไหมคะ" หมอมาจีบถามเสียงเบา พยายามซ่อนรอยยิ้มและอาการเคอะเขินเอาไว้ใต้สีหน้าเรียบตึง

"ไม่พูดอะไรต่อเลยจ้ะ วางเสร็จไหว้อย่างสวยแล้วก็รีบเดินออกไปเลย เหมือนกลัวหมอมาเห็นมั้ง" พี่พยาบาลยิ้มล้อเลียนก่อนจะชี้ไปที่กระดาษโน้ตแผ่นเล็กสีเหลืองที่ติดอยู่ข้างถุง

"พี่ก็แซวไปเรื่อย" ร่างบางเอ่ยแก้เขินก่อนจะรับถุงมาถือไว้ นิ้วเรียวยาวหยิบแผ่นโพสต์อิทขึ้นมาอ่านก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ ลายมือไก่เขี่ยที่แฝงความตั้งใจและความรู้สึกผิดอย่างจริงใจทำเอาหมอมาจีบหลุดยิ้มออกมา ความล้าและอารมณ์ขุ่นมัวจากการทำงานมาทั้งวันคล้ายจะสลายหายไปในพริบตา นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองข้อความในกระดาษแผ่นเล็กอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ ลอกกระดาษแผ่นนั้นเก็บใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ไว้อย่างระมัดระวัง

เวลา 00.45 น.

ณ บ้านของหมอมาจีบ

     เสียงประตูหน้าบ้านเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างบางของหมอมาจีบที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางอิดโรย หลังจากผ่านเวรดึกอันยาวนานมาทั้งคืน เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น สูดหายใจเข้าลึกด้วยความเหนื่อยล้า มือเรียวยังคงกำกระดาษโพสต์อิทแผ่นเล็กในกระเป๋าเสื้อกาวน์เอาไว้แน่น รอยยิ้มบางๆ ที่ยังไม่ทันสลายไปจากใบหน้าพลันชะงักลง เมื่อไฟในห้องนั่งเล่นถูกเปิดสว่างขึ้นอย่างกะทันหัน

"กลับดึกจังนะพี่" เสียงเข้มของจอมดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างสูงของน้องชายเดินก้าวเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นัยน์ตาฉายแววเป็นห่วงผสมความหงุดหงิดที่เก็บซ่อนไว้ไม่มิด จอมมองสำรวจพี่สาวตัวเล็กก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

"เวรมันตึงน่ะ แล้วแกยังไม่นอนอีกเหรอ" หมอมาจีบเอ่ยถามเสียงเรียบ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"ก็รอพี่นั่นแหละ" จอมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ขมวดคิ้วแน่นก่อนจะเข้าเรื่องทันทีโดยไม่เสียเวลา

"พี่จีบ จอมเตือนจริงๆ นะ อย่าไปยุ่งกับไอ้ภูผาเด็ดขาด" หมอมาจีบชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยมองหน้าน้องชายด้วยความสงสัย

"ทำไมอยู่ๆก็มาพูดเรื่องนี้" 

"เมื่อกลางวันจอมไปเจอมันมาที่คณะวิศวะ" จอมกำหมัดแน่นเมื่อนึกถึงรอยยิ้มกวนประสาทและสายตาท้าทายของภูผา

"ไอ้ภูผามันไม่ใช่คนดี มันเป็นเสือผู้หญิงระดับตัวพ่อ ทั้งมอรู้กันหมด พี่แพทเค้ายังเตือนมาเลยว่าเมื่อคืนมันพาพี่ไปไหนต่อไหนตอนเมา แล้ววันนี้ไปเค้นถามมัน มันยังทำหน้ากวนประสาทใส่จอมอยู่เลย!"

"ภูผาไม่ได้ทำอะไรพี่เลยนะจอม" หมอมาจีบเอ่ยขัดเสียงอ่อน

"เมื่อคืนพี่เมา เค้าก็แค่ขับรถมารอส่งที่โรงพยาบาล แล้วก็นอนคอยในรถเป็นเพื่อนทั้งคืน แค่นั้นเลย"

"นั่นเป็นแผนมันพี่!" จอมลุกขึ้นยืนพลางส่งเสียงดุด้วยความร้อนใจ

"พวกวิศวะแม่งมีแผนอะไรกันอยู่แน่ๆ จอมได้ยินพวกเพื่อนมันพูดถึงเรื่องแผนอะไรสักอย่าง ไอ้ภูผามันเข้าหาพี่เพราะมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่ๆ พี่อย่าไปหลงกลรอยยิ้มอ้อนๆ ของมันดิ!" คำว่า 'แผนการ' จากปากน้องชายทำให้หมอมาจีบขมวดคิ้วเบาๆ นึกย้อนไปถึงท่าทางหยอกเย้าและคำพูดแปลกๆ ของเด็กหนุ่มวิศวะคนนั้น แต่ภาพถุงโจ๊กร้อนๆ กับข้อความลายมือขยุกขยิกที่ง้อเธออย่างจริงใจเมื่อครู่ ก็ทำให้หัวใจเธอลังเลขึ้นมาอย่างประหลาด

"พี่โตแล้วนะจอม พี่ดูออกว่าใครเข้าหาพี่แบบไหน" ร่างบางตอบกลับเสียงนุ่ม พยายามให้อารมณ์ของน้องชายเย็นลง

"ดูออกเหรอ แล้วพี่รู้ปะว่ามันพูดอะไรกับจอมเมื่อกลางวัน" จอมจ้องหน้าพี่สาวด้วยสายตาจริงจังแบบที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

"มันบอกว่าถ้าจะให้มันถอย มีแค่พี่คนเดียวที่จะบอกมันได้ มันกำลังดึงพี่เข้าไปในเกมของมันนะพี่จีบ จอมเป็นห่วงพี่นะเว้ย ไม่อยากเห็นพี่ต้องมานั่งเสียใจเพราะเด็กวิศวะหล่อแต่เปลือกแบบมัน" บรรยากาศในห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบ หมอมาจีบสบตาน้องชายที่มองเธอด้วยความห่วงใยจากใจจริง ความหงุดหงิดที่จอมเข้ามาวุ่นวายเรื่องส่วนตัวสลายหายไป เหลือเพียงความครุ่นคิดหนักอึ้งในหัว

"โอเคก็ได้ พี่ฟังแก" หมอมาจีบถอนหายใจเบาๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนพลางลูบหัวน้องชายเบาๆ

"พี่จะระวังตัว โอเคไหม ไปนอนได้แล้ว แกก็เหนื่อยมาทั้งวันเหมือนกัน" จอมมองหน้าพี่สาวอย่างไม่ค่อยเชื่อมั่นนัก แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมรับฟังก็พยักหน้ารับคำ ร่างบางมองตามหลังน้องชายที่เดินกลับเข้าห้องนอนไป ก่อนจะค่อยๆ คลี่กระดาษโพสต์อิทแผ่นเล็กสีเหลืองในกระเป๋าออกมาดูอีกครั้ง ข้อความขอโทษและถุงโจ๊กร้อนๆ นั้นกับคำเตือนเรื่อง 'แผนการ' ของน้องชายกำลังตีกันวุ่นวายอยู่ในหัวใจของหมอสาวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน