Novels by Bambookei

เวลา 19.30 น.ณ หน้าแผนกฉุกเฉิน โรงพยาบาลเดิมท้องฟ้ายามเย็นย้อมไปด้วยแสงสีส้มอมชมพู บรรยากาศหน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลยังคงพลุกพล่านไปด้วยผู้คนและรถราที่วิ่งขวักไขว่เหมือนเช่นเคย จุดจอดรถตรงมุมคุ้นเคยจุดที่ในอดีตเคยมีเรื่องราวระทึกขวัญและสายตาดูแคลนจากใครบางคน วันนี้กลับกลายเป็นพื้นที่แห่งความอบอุ่นและรอยยิ้มที่ทุกคนในโรงพยาบาลเริ่มคุ้นชินตา ร่างสูงโปร่งของ ภูผา ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเข้มตัวเก่งที่ตอนนี้พับแขนขึ้นอย่างทะมัดทะแมงยืนพิงอยู่ข้างรถจักรยานยนต์ PCX คันเดิมใบหน้าคมคายดวงตาคมกวาดมองไปที่ประตูทางออกด้วยใจจดจ่อ และไม่นานเกินรอร่างบางในชุดสครับสีฟ้าอ่อนของ หมอมาจีบ ก็ก้าวเดินออกมาจากประตูพร้อมกับถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้าจากการเคลียร์เคสหนักหน่วงมาตลอดทั้งวัน แต่ทันทีที่สายตาคู่สวยกวาดมาเห็นเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่มายืนรอรับเธอกลับบ้านเหมือนในทุกๆวัน ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตารอยยิ้มหวานระบายขึ้นบนใบหน้าทันที ภูผาเห็นคนพี่เดินออกมาก็รีบผละจากตัวรถเดินตรงเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มบุ๋มลึกมือหนาเอื้อมไปรับกระเป๋าและสัมภาระจากมือของหมอมาจีบมาถือให้อย่างเบามือแ

สองวันถัดมาณ ห้องนั่งเล่นภายในบ้านพักครอบครัวหมอมาจีบหลังจากเหตุการณ์ที่สารวัตรกรณ์ถูกจอมไล่ตะเพิดออกไปอย่างไม่เป็นท่า บรรยากาศภายในบ้านก็มีความเงียบงวดและอึดอัดปกคลุมอยู่เล็กน้อยคุณพ่อและคุณแม่นั่งจิบชาอยู่ที่ห้องรับแขก โดยมีคุณพ่อที่ยังคงมีสีหน้าครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อวันก่อน ส่วนคุณแม่ก็นั่งถอนหายใจเบาๆเมื่อนึกถึงท่าทางดุดันของสารวัตรหนุ่มที่แสดงออกมาตอนจนมุม ในจังหวะนั้นเอง จอม ในชุดไปรเวทสบายๆก็เดินถือแท็บเล็ตเครื่องโปรดเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามผู้เป็นพ่อและแม่"จอมรู้นะว่าป๊ากับม๊าโกรธที่จอมทำแบบนั้น" จอมเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงจริงจังจนผิดวิสัยเด็กกวนประสาท"ที่จอมยอมพูดตรงๆไปเมื่อวันก่อนไม่ใช่เพราะแค่อยากปกป้องพี่จีบอย่างเดียวนะแต่เพราะป๊ากับม๊ากำลังโดนไอ้สารวัตรหน้าจืดนั่นหลอกใช้ให้เป็นเครื่องมืออยู่!""แกหมายความว่ายังไงไอ้จอม พูดให้มันเคลียร์ๆ ซิ" คุณพ่อขมวดคิ้วเล็กน้อยปรายตามองลูกชายคนเล็ก จอมไม่รอช้ารีบเปิดหน้าจอแท็บเล็ตโชว์ภาพและข้อมูลต่างๆให้พ่อกับแม่ดูทันที"นี่ไงครับ! ข้อมูลจริงจากเพื่อนสนิทจอมที่อยู่คณะวิศวะและประกาศผลจ

เหตุการณ์ ณ หน้าแผนกฉุกเฉิน กรุงเทพฯท่ามกลางสายตาของบุคลากรในโรงพยาบาลสารวัตรกรณ์ยังคงยืนขวางทางหมอมาจีบด้วยรอยยิ้มมั่นใจในความเหนือกว่า โดยไม่รู้เลยว่าปลายสายที่เพิ่งวางไปเมื่อครู่ได้รายงานสถานการณ์ทั้งหมดให้เด็กวิศวะที่อยู่ไกลฟังแล้ว"ตกลงว่ายังไงครับจีบไปทานข้าวกับพี่เถอะครับผู้ใหญ่ท่านก็รออยู่" กรณ์เอื้อมมือทำทีจะแตะแขนเรียวอีกครั้ง แต่หมอมาจีบเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยแววตาฉายแววรำคาญอย่างไม่ปิดบัง"ขอโทษนะคะสารวัตรพอดีวันนี้ฉันไม่สะดวกจริงๆ และคุณพ่อคุณแม่ของดิฉันก็โทรตามให้รีบกลับบ้านด่วนพอดีเลยค่ะ ท่านบอกว่าทำกับข้าวรอไว้แล้วด้วย" หมอมาจีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาทำเป็นกดหน้าจออย่างแนบเนียน"ถ้าสารวัตรยังมีธุระเรื่องคดีอะไรอีกรบกวนทำเรื่องผ่านระบบราชการนะคะฉันขอตัวกลับบ้านก่อนค่ะ" พูดจบทิ้งช่วงไม่ให้สารวัตรได้ทันอ้าปากแย้งหมอมาจีบก็หมุนตัวก้าวฉับๆไปขึ้นรถเก๋งส่วนตัวแล้วขับออกไปทันที ทิ้งให้สารวัตรกรณ์ยืนหน้าเสียขบกรามแน่นด้วยความขัดใจที่แผนการวันนี้ล่มไม่เป็นท่าเมื่อขับรถออกมาพ้นสายตาหมอมาจีบก็รีบกดโทรศัพท์หาหนุ่มรุ่นน้องที่เธอกลัวว่าป่านนี้คงร้อนรนจนนั่ง

เวลา 10.30 น.ณ โรงเรียนบ้านห้วยผักกาดแสงแดดจัดจ้าในยามสายสาดส่องลงมากระทบกับพื้นดินแห้งแล้งทว่าบรรยากาศภายในโรงเรียนแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความมีชีวิตชีวา กลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 3 นำโดย ภูผา ต้นกล้า และพาที พร้อมกับเพื่อนๆ ในชมรมค่ายอาสา กำลังช่วยกันระดมทุน ลงแรง ทั้งโบกปูน ทาสีอาคารเรียนไม้เก่าๆที่ทรุดโทรมและสร้างสนามเด็กเล่นให้กับน้องๆ ร่างสูงของภูผาในชุดเสื้อยืดเซอร์ๆกางเกงยลุยสวนที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีน้ำเงินและฝุ่นปูนหนาเตอะ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ไรผมเปียกชื้นแนบติดหน้าผากแต่เจ้าตัวกลับไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิดมือหนากำลังสาละวนกับการขันน็อตเครื่องเล่นสนามให้อย่างแน่นหนาด้วยความตั้งใจ"เฮ้ยไอ้ผา! พักก่อนเหอะมึง หน้ามืดเป็นลมแดดไปเดี๋ยวพี่หมอตามมาเอาเรื่องพวกกูข้อหาไม่ดูแลเพื่อนอีกอะ" ต้นกล้าที่แบกกระป๋องสีเดินผ่านมาแซะเข้าให้พร้อมกับโยนขวดน้ำเย็นให้เพื่อนรัก"กูไม่ได้เป็นอะไรง่ายๆเว้ย อีกนิดเดียวสนามเด็กเล่นของน้องๆก็เสร็จแล้ว" ภูผารับขวดน้ำมาเปิดดื่มอย่างกระหายก่อนจะหัวเราะร่า"ทำเป็นพูดดี ตั้งแต่มาค่ายนี่มึงก้มหน้าก้มตาทำงานเป

เช้าวันถัดมาณ ถนนสายหลักใกล้รั้วมหาวิทยาลัยแสงแดดอ่อนๆยามเช้าไม่ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายลงเลยสักนิด ภูผาในชุดนักศึกษาและเสื้อช็อปสีแดงเข้มตัวเก่งกำลังขี่รถจักรยานยนต์ PCX คันโปรดมุ่งหน้าไปคณะเพื่อส่งโปรเจกต์ชิ้นสำคัญที่เขาโหมแรงกายแรงใจทำมาตลอดหลายวันด้วยความมั่นใจ ทว่าเมื่อขี่มาถึงจุดตรวจกะทันหันบริเวณทางแยกหน้ามหาวิทยาลัยสายตาก็ต้องสะดุดเข้ากับกรวยยางสีส้มที่ถูกตั้งขวางถนนไว้เป็นแนวยาวโดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจราจรหลายนายกำลังยืนกวดขันวินัยจราจรอยู่และหนึ่งในนั้นคือนายตำรวจหนุ่มยศสารวัตรที่ยืนกอดอกใบหน้าเรียบตึงเป็นเป้าสายตา สารวัตรกรณ์ ทันทีที่เห็นรถ PCX ของภูผาขับเข้ามาใกล้ กรณ์ก็ส่งสัญญาณมือโบกให้จอดเทียบฟุตปาธทันทีด้วยท่าทีเจ้ากี้เจ้าการ ภูผาชะลอความเร็วแล้วนำรถมาจอดสนิท ถอดหมวกกันน็อกออกด้วยใบหน้าเรียบเฉยแม้ในใจจะรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การตั้งด่านตรวจปกติ แต่เป็นการเจาะจงเล่นงานเขาอย่างแน่นอน"สวัสดีครับสารวัตร" ภูผาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพแบบขอไปทีนัยน์ตาคมจ้องมองหน้านายตำรวจนิ่งสนิทไม่มีความเกรงกลัวหรือลนลานให้เห็นแม้แต่น้อย"รถคันนี้แต่งท่อเสียงดังเกินกฎหมายกำหนดหรือเปล่าวน

เวลา 18.00 น.ณ ห้องปฏิบัติการโปรเจกต์ ภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์บรรยากาศภายในห้องแล็บอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องกลิ่นตะกั่วบัดกรีและเสียงเครื่องมือช่างกระทบกันดังเป็นระยะ ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อของนักศึกษาปี 3 ภูผาและกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างต้นกล้ากับพาทีจึงต้องปักหลักอยู่เคลียร์โปรเจกต์ชิ้นใหญ่กันจนดึกดื่นติดต่อกันหลายวัน ร่างสูงในเสื้อช็อปสีแดงเข้มที่ตอนนี้เปื้อนคราบฝุ่นและคราบเหงื่อเล็กน้อยกำลังก้มหน้าก้มตาเชื่อมวงจรไฟฟ้าอย่างตั้งอกตั้งใจใบหน้าคมคายที่เคยแต่ยิ้มแย้มแพรวพราวตอนนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเพราะโปรเจกต์ตัวนี้คือหนึ่งในสิ่งสำคัญที่เขาเคยลั่นวาจาไว้กับที่บ้านและคุณหมอว่าจะตั้งใจทำให้ดีที่สุด"ไอ้ผา เบรกก่อนเหอะมึงหน้ามืดหมดแล้วเนี่ย" ต้นกล้าเงยหน้าขึ้นจากชิ้นส่วนกลไกพลางเอ่ยทักเพื่อนที่ไม่ได้ขยับตัวไปไหนมาเกือบสามชั่วโมง"อีกนิดเดี๋ยวไม่เสร็จพรุ่งนี้อาจารย์ตรวจไม่ทันแน่" ภูผาตอบเสียงแหบพร่าโดยไม่ละสายตาจากชิ้นงานในมือเลยสักนิด"โห ขยันผิดคาดนะมึงตั้งแต่มีแฟนเป็นคุณหมอนี่พลังงานล้นเหลือตลอด" พาทีแซวขำๆพลางทำท่าทางเลียนแบบเวลาภูผาคุยโทรศัพท์กับหมอมาจีบจนโดนภูผาคว้าป

แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินสั่นเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินถล่มมหานครซากปรักหักพังแห่งยุคบรรพกาลสะท้อนเสียงคำรามกึกก้องที่ดึงเอาพลังงานความมืดและแสงสว่างโบราณให้ปั่นป่วนไปทั่วบริเวณ ผู้พิทักษ์บรรพกาลอาร์คูส ร่างอภิมหาศาลสูงกว่าสามเมตรปีกสีดำสนิททั้งหกข้างกางออกแผ่ขยายปกคลุมท้องฟ้าสีครามเข้มดวงตาสีทองเรืองโรจน์ดุจดวงอาทิตย์ยามอัสดงจ้องเขม็งตรงมายังจุดที่รินลดายืนอยู่เบื้องหน้าของเขามีร่างเล็กๆของ น้องเวนดี้ ที่กำลังยืนกะพริบตาปริบๆด้วยความไร้เดียงสาโดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์จักรวาล"เวนดี้! ถอยออกมาลูก" รินลดาหวีดร้องสุดเสียงสัญชาตญาณความเป็นแม่พุ่งทะยานเหนือความกลัวทั้งปวงเธอไม่สนใจว่าอสูรเบื้องหน้าจะมีพลังมหาศาลแค่ไหนร่างเพรียวระหงพุ่งทะยานเข้าไปกระโจนคว้าตัวลูกสาวเข้าสู่อ้อมอกปกป้องเด็กหญิงไว้ด้วยแผ่นหลังของตัวเอง เธอสะบัดมือขวาตั้งสมาธิรวบรวมละอองไออุ่นแห่งชีวิตทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ในโควต้าประจำวันสร้างเป็นโล่พลังงานสีส้มอมชมพูเจิดจ้าขึ้นปกคลุมรอบตัวเพื่อต้านทานแรงกดดันระดับมหาเทพที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของอาร์คูสเปรี๊ยะ ตูมมม!คลื่นพลังงานอั

มหานครเนเธอเรียในยามเช้าของฤดูกาลใหม่แผ่ซ่านไปด้วยความรุ่งโรจน์และความมีชีวิตชีวาหอคอยหินแกรนิตสีดำสนิทตั้งตระหง่านคู่กับตึกระฟ้าผลึกวิญญาณที่ประดับด้วยป้ายไฟเรืองแสงของเครือข่ายMemento Globalสาขาใหญ่ ลูกค้าวิญญาณ เทวดาและเหล่าปีศาจต่างเดินขวักไขว่เลือกซื้อเครื่องดื่มและขนมหวานกันอย่างคึกคัก ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปอย่างราบรื่นและสมบูรณ์แบบภายใต้การนำของรินลดาผู้อำนวยการสาวมือฉมังและลอร์ดเวนเทพผู้พิพากษาคดีแห่งเนเธอเรีย ทว่าความสงบสุขมักเป็นเพียงภาพลวงตาที่ซ่อนพายุลูกใหญ่ไว้เบื้องหลังภายในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคฤหาสน์หอคอยกุหลาบวิญญาณแสงแดดอุ่นๆส่องกระทบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คดำ รินลดากำลังตรวจทานรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุดของคาเฟ่สาขาสวรรค์และนรกโดยมีน้องเวนดี้ลูกสาวตัวน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังนั่งระบายสีภาพตุ๊กตาวิญญาณบนพรมอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่มุมห้องติ๊ง!เสียงเตือนจากระบบส่งสารเวทมนตร์ดังก้องขึ้นบนโต๊ะทำงาน ละอองแสงสีชาดเข้มข้นหมุนวนรวมกันกลายเป็นซองจดหมายตราประทับรูปตาชั่งไขว้ดาบตราสัญลักษณ์สูงสุดของสภาวัฏสงสารและสภาเทพชั้นสูง รินลดาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางวางปากกาในมือลงแล้วเอื้อม

หลังจากMemento Globalประสบความสำเร็จอย่างล้นพ้นในการขยายสาขาสู่สวรรค์ชั้นเจ็ดและโลกปีศาจใต้พิภพ อาณาจักรเครื่องดื่มความทรงจำและสถานีบริการความอบอุ่นของรินลดาก็กลายเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจไร้พรมแดนที่ทรงอิทธิพลที่สุดในสามภพวิญญาณ ทว่าในโลกของธุรกิจที่รุ่งโรจน์ถึงขีดสุดย่อมดึงดูดสายตาอันฉ้อฉลของผู้อื่นเข้ามาท้าทายเสมอณ มิติลี้ลับไร้ระเบียบที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตแดนสวรรค์และยมโลกดินแดนที่ถูกเรียกว่า เนบิวลาแห่งความโลภภายในตึกระฟ้าผลึกสีม่วงทึบมืดมน เมเนอร์ เกรย์ นักธุรกิจข้ามมิติสายเลือดปีศาจผสมเทพตกอับ กำลังจ้องมองโฮโลแกรมตัวเลขยอดขายอันมหาศาลของ Memento Global ด้วยดวงตาสีแดงฉานประดุจเปลวเพลิงที่เปี่ยมไปด้วยความริษยาและโลภโมโทสัน"นังมนุษย์ตัวนิดเดียวกับเทพผู้พิพากษา" เมเนอร์เอ่ยเสียงแหบต่ำพ่นควันซิการ์เวทมนตร์ออกทางปาก"พวกมันครองตลาดความทรงจำในสามภพมานานเกินไปแล้วถึงเวลาที่ตระกูลเกรย์จะเข้ามายึดครองส่วนแบ่งการตลาดทั้งหมดและดึงเอาแก่นพลังงานความทรงจำของวิญญาณทุกดวงมาเปลี่ยนเป็นเงินสดซะที" ข้างกายเขาคือ ดีแลน อดีตเชฟวิญญาณระดับท็อปผู้เคยถูกรินลดาไล่ออกเพราะการทุจริตนำวัตถุดิบไม่ได้มาตรฐาน

แสงตะวันทอแสงสีส้มอมชมพูสาดส่องผ่านม่านหมอกกึ่งโมเดิร์นของมหานครเนเธอเรีย หอคอยหินแกรนิตสูงตระหง่านตั้งเคียงคู่กับตึกระฟ้าผลึกวิญญาณที่ส่องประกายระยิบระยับตลอดสองข้างทาง บรรยากาศภายในอาณาจักรMemento Globalดำเนินไปด้วยความคึกคักและเป็นระเบียบเรียบร้อยภายใต้ระบบการบริหารจัดการอันยอดเยี่ยมของ รินลดา อดีตซีอีโอสาวมือฉมังแห่งโลกมนุษย์ผู้บัดนี้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายส่งเสริมคุณภาพชีวิตและพาณิชย์ข้ามภพภูมิอย่างเต็มตัว ทว่าความสงบสุขและระเบียบวินัยอันสมบูรณ์แบบของมหานครแห่งนี้กลับกำลังจะถูกสั่นคลอนอย่างราบคาบโดยสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆที่สูงเพียงแค่หัวเข่าณ คฤหาสน์หอคอยกุหลาบวิญญาณที่พักส่วนตัวของรินลดาและลอร์ดเวนบรรยากาศยามเช้าที่ควรจะหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นกาแฟสดและเสียงนกร้องกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงระเบิด ปุ้ง! เบาๆและเสียงหัวเราะคิกคักคอหอยแตกของเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบ"ม้ามี๊! ปะป๊า! ตื่นเร็วค่า!" น้องเวนดี้หรือเด็กหญิงรินรดน้อยทายาทคนแรกและคนเดียวของลอร์ดเวนและรินลดากำลังวิ่งดุ๊กดิ๊กไปทั่วห้องโถงกว้างด้วยชุดนอนลายลูกแมวสีชมพูดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซน เรือนผมสีดำขลับนุ่มสลวยขลับกับผิวขาวผุดผ่

ห้าปีถัดมา ละอองแสงสีฟ้าครามจางๆจากสร้อยข้อมือเวทมนตร์ที่ถูกผนึกไว้ใต้ผิวหนังบริเวณแขนซ้ายของริน ค่อยๆสงบลงหลังจากค่ำคืนแห่งการตื่นรู้เมื่ออายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ความทรงจำทั้งหมดสิบปีเต็มในเนเธอเรียทั้งกลิ่นหอมกรุ่นของเอสเปรสโซ่คั่วบดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของลอร์ดเวนและเสียงหัวเราะของผีเด็กเร่รอนอย่างปุกปุยได้หลั่งไหลกลับคืนสู่ห้วงสำนึกของเธออย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าในโลกความเป็นจริงของมนุษย์รินในร่างหญิงสาววัยยี่สิบปีต้องตระหนักถึงความจริงอันโหดร้ายข้อหนึ่ง การจดจำอดีตได้ไม่ได้แปลว่าเธอจะมีเวทมนตร์หรืออำนาจเทพติดตัวมาใช้ได้อย่างใจนึก กฎเหล็กแห่งวัฏสงสารยังคงล็อกข้อจำกัดไว้อย่างแน่นหนา โควต้าการใช้ไออุ่นแห่งชีวิตถูกจำกัดไว้เพียงวันละหนึ่งครั้งถ้วน และห้ามใช้เพื่อรักษาโรคหรือสร้างปาฏิหาริย์เกินตัวมิฉะนั้นร่างเนื้อบนโลกมนุษย์จะเกิดอาการช็อกและสูญเสียสติปัญญา รินจึงต้องใช้ชีวิตในฐานะซีอีโอสาวแห่งฟาร์มรินรดาด้วยสมอง กลยุทธ์ทางธุรกิจ และสองมือเปล่าอย่างแท้จริง ฟาร์มรินรดาเติบโตจนกลายเป็นกลุ่มบริษัทเกษตรออร์แกนิกและแปรรูปอาหารรายใหญ่ที่สุดของประเทศ โรงเรือนกระจกควบคุมอุณหภูมิอัตโนมัติหลายร้อยหลังตั

แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนระเรื่อทอแสงลอดผ่านกลุ่มเมฆยามเช้าตรู่ของวันใหม่ ความชื้นจากหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าส่งกลิ่นไอเย็นสดชื่นโชยมาตามลมชนบท เสียงไก่ขันแว่วดังมาจากปลายหมู่บ้านเป็นสัญญาณเตือนว่าเหล่าชาวบ้านผู้ทำมาหากินเริ่มตื่นตัวเตรียมออกไปใช้ชีวิตประจำวันกระท่อมหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน รินในวัยสิบสองปีตื่นขึ้นตั้งแต่ตีสี่ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววความมุ่งมั่น มือเล็กๆจัดแจงเก็บกะหล่ำปลีสีเขียวสดใสขนาดยักษ์ที่ห่อใบแน่นหนาจนน่าอัศจรรย์รวมถึงมะเขือเทศสีแดงก่ำเต่งตึงและพริกขี้หนูเม็ดอวบอ้วนลงในตะกร้าไม้ไผ่สานเก่าๆจนเต็มเอี๊ยด น้ำหนักของผักพวกนั้นหนักอึ้งเกินกว่าเด็กหญิงวัยสิบสองปีทั่วไปจะแบกไหวแต่ด้วยความที่เธอต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพมาตั้งแต่เด็กร่างกายผอมบางจึงเต็มไปด้วยความคล่องแคล่วและพละกำลังเกินตัว"เอาล่ะ! วันนี้ต้องขายหมดเกลี้ยงแล้วเอาเงินไปใช้หนี้ค่าข้าวสารให้ป้าสำลีให้ได้" รินพึมพำให้กำลังใจตัวเองเธอใช้ผ้าขาวม้าเก่าๆผูกมัดตะกร้าให้แน่นหนาก่อนจะยกขึ้นแบกพาดบ่าเล็กๆแล้วออกเดินเท้าฝ่าความมืดสลัวมุ่งหน้าไปยังตลาดนัดท้ายวัดซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านไปราวสามกิโลเมตรตลาดนัดท้ายวัดในยามเช้าตรู่เนืองแน่