chapter 05 จะรักไม่รัก

เวลา 07.35 น.

ณ โรงพยาบาล

 แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านฟิล์มกรองแสงรถยนต์สาดส่องกระทบใบหน้าเนียน ทำให้หมอมาจีบค่อยๆปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย อาการปวดหัวตื้อๆจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืนทำให้เธอต้องยกมือนวดขมับ แต่สัมผัสของเสื้อแจ็กเก็ตตัวหนาที่คลุมอยู่บนตัวทำให้หมอสาวชะงัก นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปเห็นร่างสูงคุ้นตานั่งหลับคอพับอยู่ฝั่งคนขับ ใบหน้าคมยามหลับดูไร้เดียงสาผิดกับตอนกวนประสาทอย่างสิ้นเชิง

หมอมาจีบรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางกวาดสายตามองออกไปนอกกระจกรถ ภาพสถานที่ลานจอดรถที่คุ้นเคยทำเอาเธอทำอะไรไม่ถูก

"นาย! ภูผาตื่น" ร่างบางเอ่ยเสียงดุพลางยื่นมือไปสะกิดแขนแกร่งเบาๆ ร่างสูงขยับตัวปรือตามองคนข้างกายอย่างงัวเงีย ก่อนยกมือมาขยี้ตาสองสามทีแล้วยกยิ้มมุมปากทันทีเมื่อเห็นหน้าหมอสาวชัดขึ้น

"มอนิ่งครับหมอ ตื่นเช้าจังนะครับ" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักพลางบิดขี้เกียจไปมา

"ทำไมมาจอดที่นี่คะ" หมอมาจีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุที่ไม่ต่างจากสีหน้า

"ผมไม่รู้จักบ้านหมอหนิครับ โทรหาไอจอมก็ไม่ติด" ภูผาตอบเสียงยียวนก่อนขยับตัวเข้าใกล้ร่างบางพร้อมยักคิ้วข้างเดียวใส่

"อีกอย่างถ้าพาไปห้องผม มีหวังหมอตื่นมากล่าวหาว่าผมทำมิดีมิร้ายอีกอะครับ" หมอมาจีบที่ฟังเหตุผลของร่างสูงแล้วถึงกับพูดไม่ออก ความหงุดหงิดเมื่อคืนหายสิ้น เหลือเพียงความเคอะเขินที่เห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ายอมนอนขดตัวในรถแคบๆเพื่อเธอ

"แล้วไม่ปวดหลังหรอ" ร่างบางลอบถามเสียงอ่อน พร้อมหลบสายตาแพรวพราวของร่างสูง

"ปวดสิครับ ปวดมากด้วย" ภูผาทำสีหน้าอ้อนก่อนจะส่งยิ้มหวานจนเผยลักยิ้มให้เห็น

"แต่ถ้าหมอยอมไปกินข้าวเช้ากับผม ผมน่าจะหายปวดเป็นปริดทิ้งเลยครับ" ภูผาว่าพลางโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือหนาขยับไปเชิดคางร่างบางขึ้นเบาๆเพื่อให้ได้สบตากันตรงๆ พร้อมกับยิ้มเลิกคิ้วขึ้นทำหน้าแบบต้องการคำตอบ

"อือ ก็ได้ค่ะ" หมอมาจีบหลบสายตาก่อนจะขยับตัวออกห่างจากร่างสูงก่อนหันหน้าไปทางหน้าต่างรถ ภูผายกยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะหันกลับไปสตาร์ทรถ

เวลา 10.45 น.

ณ คณะวิศวะกรรมศาสตร์

     ภูผากำลังนั่งหมุนพวงกุญแจเล่นพลางยกยิ้มหย่างมีความสุข พาทีที่นังอยู่ตรงข้ามทำสีหน้าจับผิดพร้อมกับต้นกล้าที่ตอนนี้จ้องหน้าภูผาจนหน้าจะชิดกัน

"พวกมึงเป็นบ้าหรอ" ภูผาว่าพลางยกมือดันหัวต้นกล้าให้ออกห่างตัวเอง

 "มึงทำตัวน่าสงสัยเองนะ เมื่อคืนมึงออกไปกับพี่หมอมาไม่ใช่หรอ" พาทีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

"เออ เป็นไงบ้าง เล่าหน่อย" ต้นกล้าทำสีหน้าตื่นเต้นคาดหวังในคำตอบ

ยังไม่ทันที่ภูผาจะได้ตอบข้อสงสัย เสียงตึงตังจากการเดินแกมวิ่งและเสียงเอะอะโวยวายของกลุ่มเด็กสถาปัตย์ทำเอาทั้งสามหันไปมองพร้อมกันด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสามตื่นตระหนกแต่อย่างใด ภูผาเพียงแต่เลิกคิ้วมองร่างของจอมที่พุ่งเข้ามาชี้หน้าเขาด้วยความโมโห

"พี่มึงทำอะไรพี่กูเมื่อคืน" จอมตะโกนถามเสียงดังลั่นจนนักศึกษาแถวนั้นเริ่มหันมามองเป็นตาเดียว

"ทำอะไร กูก็แค่ดูแลเขาให้เป็นอย่างดี" ภูผาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกวนพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ม้าหินอ่อนด้วยท่าทางสบายๆ ยักไหล่ให้จอมหนึ่งที่อย่างไม่เดือดร้อน

"อย่าปากดี! พี่ปั้นหยาบอกกูหมดแล้วว่ามึงฉวยโอกาสตอนที่พี่กูเมา" จอมกำหมัดแน่นพร้อมก้าวเข้าประชิดภูผา ต้นกล้าลุกขึ้นเตรียมพุ่งเข้าใส่จอมแต่พาทีคว้าแขนต้นกล้าเพื่อห้ามไว้ทัน

"กูเตือนแล้วนะ ว่าอย่ามายุ่งกับพี่กู" ภูผาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เลื่อนสายตามองจอมด้วยรอยยิ้มมุมปากที่จริงจังกว่าเดิม 

"กูไม่ได้ฉวยโอกาส แล้วกูก็ไม่ได้เล่นๆ" ต้นกล้าและพาทีมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

"ถ้าจะให้กูถอยก็คงมีแค่พี่มึงที่บอกกูได้ ส่วนคนอย่างมึงไม่มีสิทธิ์" ภูผาเอ่ยเสียงต่ำพร้อมมองหน้าจอมอย่างท้าทาย จอมลอบกลืนน้ำลายตากระตุกกำหมัดแน่น รู้สึกหงุดหงิดในใจที่ไม่กล้าตอบโต้คนตรงหน้าเพียงเพราะรู้สึกกลัวในท่าทีจริงจังของเขา

"งั้นมึงเตรียมตัวอกหักได้เลย" จอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร้อมรีบหันหลังเดินจากไปพร้อมกลุ่มสถาปัตย์

"ขู่โคตรน่ารัก" ต้นกล้าหันมาพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนหลังจากจอมเดินพ้นสายตาไป

"มึงเอาจริงหรอสรุป แล้วแผนเราอะ" พาทีหันมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"มึงคิดว่าไงอะ" ภูผาเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อช็อปพร้อมหันมาทำหน้าจริงจังเป็นคำตอบให้พาทีและต้นกล้าก่อนจะเดินออกไป

"กูว่าไอเสือแม่งปั่นไอจอมไปงั้น สาวมันเยอะจะตาย ตัดใจทิ้งไม่ลงหรอกเชื่อกูดิ" ต้นกล้าว่าพลางกอดอกอย่างภาคภูมิใจในความฉลาดตัวเอง

"เชื่อมึงก็ควายแล้ว" พาทีหันมาแซะก่อนจะเดินตามภูผาไป

"ไอ้!" ต้นกล้ากลืนคำด่าก่อนที่จะรีบวิ่งตามไปทุบหลังพาที