– บทที่ 8 –

– บทที่ 8 –

หงลี่ฮวามาอยู่ที่ตำหนักเทียนซื่อของฮองเฮาหลายวันแล้ว

ร่างกายของนางก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่วายมีเรื่องที่ทำให้นางต้องปวดหัว ท่านพี่หนิงเฉิงเพิ่งส่งข่าวมาบอกนางว่าสกุลเซี่ยเพิ่งส่งของหมั้นไปที่สกุลหง และผู้ที่ได้รับของหมั้นนั้นก็คือนาง

สกุลเซี่ยต้องการให้บุตรชายแต่งงานกับนางเพื่อเพิ่มอำนาจให้บุตรชายของตน เพราะนางนั้นสนิทสนมกับองค์รัชทายาท

ในภายภาคหน้าอาจจะช่วยเหลือพวกเขาได้

“ที่ท่านเอ่ยมานั้นคือเรื่องจริงหรือ” หญิงสาวถามขึ้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก นี่นางต้องแต่กับบุรุษผู้นั้นจริง ๆ หรือ แล้วเว่ยลู่เหลียนที่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเซี่ยหลงจื่อเล่า

“จริงแท้ ตอนนี้ก็ทำการแลกสมุดวันเกิดกันแล้วด้วย”

หนิงเฉิงมองน้องสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร เรื่องนี้เขาไม่อาจยื่นมือเข้าไปยุ่งได้เพราะเป็นเรื่องภายในครอบครัวของนาง เขาก็ได้แต่หวังว่านางจะใช้ความร้ายกาจที่มีให้เป็นประโยชน์ และยกเลิกการหมั้นหมายนี้ได้ในที่สุด

“ข้าไม่อยู่จวนเพียงไม่กี่วันก็มีคนสร้างเรื่องให้ข้าแล้วหรือ” นางได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เห็นทีคงจะต้องรีบกลับจวนเสียแล้ว

“พี่น้องของเจ้าคงเตรียมมือต้อนรับเจ้ากลับจวนแล้ว” เขาเชื่อว่าคนพวกนั้นคงไม่ยอมให้นางได้แต่งงานออกไปอย่างง่าย ๆ แน่นอน คงมีแผนการมากมายรอนางอยู่ที่จวน

“ข้าอยากให้คนเหล่านั้นลงมือเร็ว ๆ ยิ่งนัก จะได้จัดการไปทีเดียว” ยิ่งพวกมันลงมือเร็วเท่าใด นางก็จะได้จัดการพวกมันเร็วเท่านั้น

“หากกลับไปจวนแล้วเจ้าต้องระวังตัวให้ดี ข้าไม่สามารถไปช่วยได้ตลอดเวลา แต่ข้าจะลอบส่งองครักษ์ลับเข้าไปในเรือนเจ้าอีก” เขาไม่สามารถวางใจได้ คงต้องวานให้ไป่ซีฮันช่วยดูแลนางอีกทาง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” รอยยิ้มจริงใจถูกส่งออกไป หากไม่มีท่านพี่หนิงเฉิงและฮองเฮา ก็ไม่รู้ว่าชีวิตของนางจะเป็นเช่นไร คงตายตกไปนานแล้ว

 ข่าวการหมั้นหมายระหว่างเซี่ยหลงจื่อและหงลี่ฮวาถูกพูดถึงกันเป็นอย่างมาก เพราะทุกคนรู้ดีว่าตอนนี้เซี่ยหลงจื่อและเว่ยลู่เหลียนมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา ทำให้หลายคนต่างก็จับตามองการหมั้นหมายในครั้งนี้

ทางด้านสกุลหงก็มีหลายคนที่เดือดเนื้อร้อนใจ เพราะว่าตนเองมิได้เป็นคนที่ถูกเลือกในครั้งนี้

“ท่านแม่ เราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ” หงจินเยว่ถามผู้เป็นมารดาอย่างไม่ยอม ควรเป็นนางสิที่ต้องได้หมั้นหมายในครั้งนี้ หาใช่สตรีผู้นั้นไม่

“ใจเย็น ๆ เรายังมีเวลาอีกมากที่จะจัดการเรื่องนี้” ตอนนี้การหมั้นหมายได้กำหนดแล้ว ทางเดียวที่จะยกเลิกการหมั้นได้ก็คือกำจัดลี่ฮวา หรืออีกอย่างก็คือทำให้นางชื่อเสียงเสื่อมเสียจนไม่มีตระกูลใดกล้ารับเข้าไปเป็นฮูหยิน

“ท่านแม่ต้องช่วยข้านะเจ้าเจ้าคะ ข้าไม่มีทางยอมให้นางได้แต่งกับท่านพี่หลงจื่ออย่างแน่นอน” คนที่จะได้แต่งกับเขามีเพียงนางคนเดียวเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์

“ได้ แม่จะไม่ยอมให้เจ้าต้องทุกข์ทนเด็ดขาด” บุตรสาวของนางจะต้องเป็นหนึ่งเท่านั้น นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาแย่งวาสนาของบุตรสาวนางอย่างแน่นอน

“เจ้าค่ะท่านแม่” นางเข้าไปกอดมารดา พร้อมกับแสดง

สีหน้าร้ายกาจออกมา นางจะต้องหาทางกำจัดนางลี่ฮวาให้ได้

หานฟางเซียนลูบหัวของบุตรสาวอย่างรักใคร่ หงลี่ฮวาจะไม่มีทางได้แต่งออกไปอย่างแน่นอน มันจะต้องตายอยู่ที่จวนแห่งนี้

ตอนนี้แผนการของนางกำลังจะเริ่ม อีกไม่นานทุกอย่างก็ต้องตกมาเป็นของนาง

หงลี่ฮวารักษาตัวจนพิษในร่างกายหายไปจนหมดและเตรียมตัวที่จะกลับไปที่จวนสกุลหงเพื่อกลับไปทำตามแผนของตนเอง เรื่องนี้ต้องมีนางเป็นเหยื่อล่อ คนบงการจึงจะลงมืออีกครั้ง

“เจ้าระวังตัวให้ดี พี่จะให้ซีฮันไปส่งเจ้าที่จวน หากจะติดต่อกับพี่ก็ติดต่อผ่านเขา” ช่วงนี้เขาต้องช่วยราชกิจท่านพ่อ อาจไม่มีเวลามากพอที่จะคอยดูแลนาง คงได้แต่พึ่งพาสหายที่ไว้ใจได้คอยดูแลแทน

“เจ้าค่ะ” นางรู้ดีว่าช่วงนี้ท่านพี่หนิงเฉิงไม่ค่อยว่าง มีงานราชกิจมากมายที่เขาจะต้องทำ เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนางคงจะปลีกตัวมายาก

“หากมีอันใดไม่ชอบมาพากลก็ขอความช่วยเหลือจากองครักษ์ทันที เขาจะติดต่อซีฮันโดยตรง” เขาแจ้งรายละเอียดให้นางรู้

“เจ้าค่ะ”

“อย่าลืม รักษาตัวให้ดี หากเจ้าเป็นอันใดไปข้าก็ไม่รู้ว่าข้าจะทำอันใดได้บ้าง” หากเกิดอันใดขึ้นกับนาง เขาว่าสกุลหงคงไม่อาจมีอยู่อีกต่อไปอย่างแน่นอน

“ข้าจะระวังตัว” การกลับจวนในวันนี้นางก็หวั่นใจไม่น้อย ยิ่งมีเรื่องการหมั้นหมายเข้ามา คนเหล่านั้นต้องไม่ปล่อยนางไปอย่างแน่นอน

“ดี ไปเถิด ซีฮันคงรอเจ้าที่หน้าประตูวังแล้ว” เขาเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปลูบศีรษะของผู้ที่เปรียบเสมือนน้องสาวอย่างรักใคร่ และเอ่ยย้ำอีกครั้ง “ระวังตัวให้มาก”

“เจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน” นางย่อกายทำความเคารพคนตรงหน้า ก่อนจะเดินออกไปขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว

“คุณหนูรองหง” ไป่ซีฮันที่เห็นหญิงสาวที่เขารออยู่เดินออกมาก็เอ่ยทักทาย “เชิญขึ้นรถม้าเถิด เดี๋ยวข้าจะไปส่งท่านที่จวน”

หญิงสาวพยักหน้าทักทายเขาไปหนึ่งที่ ยกยิ้มส่งไปให้เขา แต่ก็ได้รับเพียงใบหน้านิ่งเฉยตอบกลับมา ทำให้นางรู้สึกหมั่นไส้ใบหน้าเฉยชานั่นของเขายิ่งนัก จึงได้แต่คิดหาวิธีกลั่นแกล้งเขา

นางเดินไปหยุดอยู่ข้างกายของเขา และหันไปมองเสี้ยวหน้าที่ยังคงเรียบนิ่ง

“แม่ทัพไป่อยากจะขึ้นไปนั่งบนรถม้ากับข้าอีกหรือไม่” เสียงหวานปนยียวนถูกเปล่งออกมาจากปากน้อย ๆ สายตาหวานซึ้งถูกมองไปที่ชายหนุ่ม

มี่มี่ที่เห็นนายสาวทำทีท่าเช่นนั้นก็แทบจะร้องไห้ออกมา เหตุใดคุณหนูถึงกล้าเอ่ยเช่นนั้นออกมา

ซีฮันที่ได้ยินประโยคนั้นของหญิงสาวก็ได้แต่หันไปมองนางด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสายตาหวานซึ้งนั้นที่มองมาและหันกลับไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หัวใจของเขาสั่นไหวน้อย ๆ นี่เกิดอันใดขึ้นกับเขากัน

“เห็นทีจะมิได้ ในเมื่อท่านมีคู่หมั้นอยู่แล้ว” เขายกข้ออ้างนี้ขึ้นมาเตือนสตินาง พร้อมกับเตือนสติของตนด้วย

ข่าวเรื่องการหมั้นหมายของนางดังไปทั่วเมื่อหลวง ทุกคนต่างก็พากันพูดถึงเรื่องนี้

หญิงสาวที่ได้ยินเช่นนั้นรอยยิ้มก็แข็งค้างไป และเปลี่ยนเป็นใบหน้าบึ้งตึงในที่สุด ยิ่งพูดเรื่องนี้ก็ยิ่งโมโห บิดาผู้นั้นของนางไม่คิดที่จะสอบความสมัครใจของนางเลยหรือว่าต้องการจะแต่งงานกับคนผู้นั้นหรือไม่

“ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ไปส่งข้ากลับจวนเถิด” น้ำเสียงของนางแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน แล้วเดินขึ้นไปนั่งบนรถม้าอย่างไม่สนใจเขาอีก

บุรุษผู้นี้ช่างน่าตายยิ่งนัก

 หงลี่ฮวาเงยหน้ามองประตูจวนสกุลหงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย จะว่าอยากกลับมาก็อยากกลับมา จะว่าอยากหนีไปไกล ๆ ก็อยากหนี แต่นางไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ คนที่คิดทำร้ายนางยังจับตัวไม่ได้ นางไม่มีทางที่จะปล่อยไปง่าย ๆ อย่างแน่นอน รอดูเถิดว่าหลังจากนี้นางสามารถทำอันใดได้บ้าง

“ขอบคุณแม่ทัพไป่ที่มาส่ง” นางหันไปขอบคุณเขา แม้จะรู้สึกเคืองกับประโยคก่อนหน้าของเขา แต่ยังไงเขาก็เดินทางมาส่งนางถึงจวน

“คุณหนูรองหงเข้าไปในจวนเถิด ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว” เรื่ององครักษ์ของนาง เขาได้ส่งเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้แล้วตามคำสั่งขององค์รัชทายาท

“ขอบคุณท่าน” นางเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินเข้าไปในจวนด้วยฝีเท้าที่มั่นคง นางจะต้องไปพูดเรื่องหมั้นหมายกับผู้เป็นบิดาเสียหน่อย

“มี่มี่ เจ้ากลับไปที่เรือน ข้าจะไปพบท่านพ่อที่ห้องทำงานเสียหน่อย” นางหันไปเอ่ยกับสาวใช้หลังจากเดินเข้ามาในจวนได้สักพัก

“ให้บ่าวไปกับคุณหนูด้วยนะเจ้าคะ” นางรู้สึกเป็นห่วงคุณหนู กลัวว่าจะทำเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น ตอนนี้ยิ่งไม่ปลอดภัย หากคนเหล่านั้นเล่นงานคุณหนูของนางในยามนี้จะไม่แย่หรือ

“ไม่ต้องห่วง ไปพูดคุยกับท่านพ่อครู่เดียว” นางเพียงแค่อยากไปถามให้แน่ใจเรื่องการหมั้นหมาย นางจะได้มั่นใจว่าควรทำอย่างไรต่อ

“เจ้าค่ะ” มี่มี่ต้องกลับไปที่เรือนอย่างจำใจ แม้จะอยากตามไปมากแค่ไหนก็ตาม

“คารวะท่านพ่อ” นางเดินเข้าไปในห้องและย่อกายทักทายด้วยท่าทางที่งดงาม

“มีอันใดถึงได้มาหาข้าถึงที่นี่” ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามออกมาอย่างไร้เยื่อใย

“เรื่องการหมั้นหมาย จริงหรือเจ้าคะ” นางไม่ได้สนใจท่าทีเมินเฉยของบิดาเท่าใด เพราะนางก็มิได้คาดหวังอันใดจากเขาอยู่แล้ว คนเช่นนี้เห็นเรื่องอำนาจสำคัญที่สุด เรื่องอื่นนั้นไม่ต้องพูดถึง

“ใช่ เจ้าก็เตรียมตัวให้ดี เรื่องอื่น ๆ เดี๋ยวแม่รองของเจ้าจัดการให้ เจ้าก็เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน” เขาไม่สนใจว่าบุตรสาวจะรู้สึกอย่างไร ขอเพียงแค่เขาได้ในสิ่งที่ต้องการก็พอ

“เจ้าค่ะ” นางก้มหน้ารับคำด้วยท่าทีเฉยเมยไม่ต่างจากที่บิดาแสดงออกมา คอยดูเถิดว่าหลังจากนี้นางจะทำอันใดได้บ้าง ในเมื่อนางไม่เห็นด้วยกับการหมั้นหมายครั้งนี้ นางก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดจูงจมูกอย่างเด็ดขาด

“หากไม่มีอันใดก็ออกไปเถิด”

“เจ้าค่ะ” พูดจบก็เดินออกไป ไม่ได้สนใจคนที่นั่งอยู่ในห้องอีก อยากได้อำนาจมาหรือ เดี๋ยวนางจะจัดให้อย่างสาสมเลย คอยดูเถิดว่านางทำอันใดได้บ้าง

หงจินเยว่ที่ได้ข่าวว่าหงลี่ฮวากลับมาที่จวนก็มาดักรอระหว่างทางกลับเรือน นางไม่มีทางยอมให้สตรีผู้นั้นลอยหน้า

ลอยตาเช่นนี้อย่างแน่นอน แค่เว่ยลู่เหลียนก็จัดการยากมากพอแล้ว นางได้แต่หวังว่าหากได้ฐานะคู่หมั้นของเขามาก็จะสามารถวางใจได้ แต่หงลี่ฮวาดันได้ตำแหน่งคู่หมั้นไปแล้ว

แล้วเช่นนี้นางจะทำเช่นไรได้

ลี่ฮวาที่เห็นน้องสาวยืนรออยู่ก็รู้ได้ทันทีว่านางจะเอ่ยอะไร สตรีผู้นี้วุ่นวายอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องของเซี่ยหลงจื่อ วันนี้นางก็คงมาเพราะเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน

นางไม่ใส่ใจ เลือกที่จะเดินเลี่ยงไปทางอื่น แต่ก็ถูกอีกฝ่ายดักเอาไว้มิให้เดินผ่าน แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง

“จะรีบไปไหน ไม่คุยกันหน่อยหรือ”