3 รอยยิ้มที่เคยอบอุ่น

หลังจากที่ปล่อยให้น้ำตาไหลจนพอใจ มุกก็ใช้มือปาดคราบน้ำตาออกอย่างลวกๆ เธอรู้ดีว่าไม่สามารถอยู่ตรงนี้ได้นานเกินไปโดยไม่ถูกสงสัย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฝืนขาสั่นๆของตัวเองเดินกลับเข้าไปในห้องบอลรูมที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีทองอร่ามอีกครั้ง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบานใหญ่ สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับภาพที่ทำร้ายจิตใจยิ่งกว่าคำพูดใดๆของรวิน

กลางฟลอร์เต้นรำที่ผู้คนเริ่มถอยห่างออกไปเพื่อให้พื้นที่แก่คู่รักที่กำลังเต้นรำ รวินกำลังโอบเอวใบบัวไว้อย่างทะนุถนอม มือหนาข้างหนึ่งกุมมือเรียวเล็กของหญิงสาวคนรักไว้แน่น ในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นกำลังก้มลงมองใบบัวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยน

รอยยิ้มที่เขาเคยมอบให้มุก รอยยิ้มที่เคยอบอุ่นที่สุดในโลก วันนี้มันถูกส่งไปให้ผู้หญิงคนอื่น

“วันนี้ใบบัวดูสวยที่สุดเลยนะครับ” เสียงทุ้มของรวินแว่วมาตามลมเบาๆ แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของมุก รวินก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูใบบัวจนอีกฝ่ายหัวเราะออกมาอย่างเขินอายก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเขาอย่างไว้เนื้อเชื่อใจ

ภาพนั้นมันสมบูรณ์แบบจนมุกแทบจะหยุดหายใจ

เมื่อเพลงจบลง รวินไม่ได้ผละห่าง แต่เขากลับประคองใบหน้าใบบัวขึ้นมาแล้วจูบที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมและมั่นคง มืออีกข้างของเขาก็ยังคงกุมมือใบบัวไว้ไม่ปล่อยราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน

มุกยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เธอเห็นใบบัวพูดอะไรบางอย่างกับรวิน แล้วรวินก็พยักหน้าพร้อมกับยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยหวงแหนที่จะมอบให้ใบบัวเลยแม้แต่นิดเดียว

ในอดีต รวินเคยพยายามทำแบบนี้กับเธอ แต่ตอนนั้นเขายังไม่มีพร้อม เขาไม่มีเงินพาเธอไปกินข้าวหรูๆ เขาไม่มีเวลาพาเธอไปเที่ยวเพราะต้องเอาเวลาไปทำงาน แต่เขาก็พยายามให้สิ่งที่เขามีเท่าที่จะให้ได้

แต่ในวันนี้รวินมีทุกอย่างที่เคยสัญญาว่าจะสร้างมันขึ้นมาเพื่อเธอ ทว่าเขากลับนำสิ่งเหล่านั้นไปมอบให้กับผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงที่เดินเคียงข้างเขาในวันที่เขาไม่ได้มีอะไรเลยเหมือนกัน

มุกยืนมองภาพนั้นอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งใบบัวเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอโดยบังเอิญ ใบบัวยิ้มให้มุกอย่างเป็นมิตร ในขณะที่รวินหันมามองตามสายตาคนรักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีราวกับว่ามุกไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นจริงๆ

การถูกมองข้ามจากคนที่เคยรักกันมากที่สุดคือบทลงโทษที่สาหัสที่สุดสำหรับมุกในค่ำคืนนี้

หลังจากรวินและใบบัวเต้นรำจบ ใบบัวก็เดินแยกออกมาเพื่อหยิบเครื่องดื่ม โดยที่รวินยืนคุยกับกลุ่มนักธุรกิจอยู่ไม่ไกล ใบบัวเหลือบมาเห็นมุกที่ยืนหลบมุมอยู่พอดี เธอจึงเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางร่าเริง

“อ้าว คุณมุก! บังเอิญจังเลยค่ะ!” ใบบัวทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส

มุกสะดุ้งเล็กน้อย พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“อ้าวใบบัว สวัสดีค่ะ”

“ใบบัวไม่คิดเลยว่าจะเจอคุณมุกที่นี่ คุณมุกยังทำงานที่เดิมอยู่หรือเปล่าคะ ตั้งแต่จบจากคณะเดียวกันมา เราก็ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ตั้งแต่สมัยตอนคุณมุกอยู่ปี 3 แล้วใบบัวอยู่ปี1 ตอนนั้นคุณมุกยังเคยช่วยแนะนำเรื่องวิชาเลือกให้ใบบัวอยู่เลย จำได้ไหมคะ” ใบบัวเอียงคอถามด้วยความจริงใจ

“จำได้สิ ใบบัวสบายดีนะ” มุกพยักหน้ารับอย่างฝืนๆ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อรู้ว่ารวินที่อยู่เบื้องหลังความสุขของใบบัว

“ใบบัวสบายดีมากค่ะ…” ใบบัวยิ้มกว้างเมื่อพูดถึงรวิน

“โดยเฉพาะช่วงนี้มีความสุขมากเลย พี่รวินเขาดูแลใบบัวดีมากเลยนะคะ คุณมุกรู้ไหมคะว่าพี่รวินเขาเป็นคนน่ารักแค่ไหน เขาชอบมาเล่าให้ใบบัวฟังบ่อยๆว่าเขาอยากสร้างอนาคตให้มั่นคงเพื่อคนที่เขารัก ใบบัวล่ะทึ่งในความพยายามของพี่รวินจริงๆ”

ใบบัวพูดไปโดยไม่รู้เลยว่า ทุกคำพูดของเธอคือมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกผิดของมุก เธอเล่าเรื่องความดีของรวินในแบบที่มุกเคยได้รับ แต่ในวันนั้นมุกกลับไม่เห็นค่าของมัน

“ใช่ คุณรวินเขาเป็นคนเก่ง” มุกตอบเสียงสั่น พยายามไม่ให้สายตาเหลือบไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

“จริงค่ะ ใบบัวโชคดีมากที่ได้เจอพี่เขา อ๊ะ! พี่รวินเดินมาทางนี้แล้ว คุณมุกคะ เดี๋ยวใบบัวขอตัวไปหาพี่เขาก่อนนะ ดีใจนะคะที่ได้เจอกัน ไว้คุยกันใหม่นะคะ”

ใบบัวโบกมือลาอย่างสดใสก่อนจะวิ่งไปควงแขนรวิน รวินหันมามองตามทิศทางที่ใบบัวชี้ รวินสบตากับมุกเพียงครู่เดียว สายตาของเขาเย็นชาและว่างเปล่าเหมือนมองคนไม่รู้จัก ก่อนที่เขาจะโอบไหล่ใบบัวแล้วหันหลังให้เธอเพื่อเดินไปหาแขกคนอื่น

มุกยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความทรงจำสมัยที่เธอเรียนมหาวิทยาลัยย้อนกลับเข้ามาในความคิด เธอได้ทำลายโอกาสที่จะมีความสุขแบบที่ใบบัวมีไปแล้ว และใบบัวที่ไร้เดียงสาก็คือคนที่ได้ครอบครองอนาคตที่เธอเคยทิ้งขว้างไปเองกับมือ