4 ไล่ทางอ้อม

บรรยากาศในออฟฟิศของบริษัท Tech Startup ยักษ์ใหญ่ที่รวินเป็นเจ้าของดูทันสมัยและเต็มไปด้วยพลังงานคนรุ่นใหม่

มุกเดินออกมาจากห้องประชุมด้วยความรู้สึกที่เหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอเป็นเพียงตัวแทนจากบริษัทพาร์ทเนอร์รายย่อยที่มานำเสนอโปรเจกต์งาน เธอเพียงแค่ต้องการรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้รวินต้องรู้สึกอึดอัด

แต่โชคชะตากลับไม่เข้าข้าง

ขณะที่เธอกำลังจะเดินผ่านพื้นที่ส่วนกลางของออฟฟิศ เสียงหัวเราะสดใสของใบบัวก็ดังขึ้นมาก่อนที่มุกจะเห็นตัวเธอเสียอีก ใบบัวในชุดลำลองดูสบายตา กำลังยืนยิ้มกว้างพร้อมถุงอาหารหลายถุงวางอยู่บนโต๊ะทำงานของรวิน

“วันนี้ใบบัวซื้อร้านโปรดที่พี่รวินชอบมาให้เลยนะ ไม่ต้องกินอาหารกล่องแล้วค่ะ” เสียงของใบบัวหวานใสและเต็มไปด้วยความใส่ใจ

มุกหยุดชะงัก เธอพยายามจะก้มหน้าและรีบก้าวเท้าผ่านไปให้เร็วที่สุด แต่จังหวะนั้นเองเธอกลับทำแฟ้มงานในมือหลุดมือจนกระดาษกระจายเต็มพื้น

ตุ้บ!

เสียงนั้นดึงดูดสายตาของทุกคนในบริเวณนั้น รวมทั้งคนทั้งคู่ที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วย

“อ้าว คุณมุก!” ใบบัวเป็นฝ่ายเห็นก่อน เธอรีบวางถุงอาหารแล้วกุลีกุจอเข้ามาช่วยเก็บกระดาษ

“ขอโทษทีนะคะ ใบบัวไม่ทันระวัง เกะกะหรือเปล่าคะ”

“ไม่ค่ะ มุกต่างหากที่ซุ่มซ่ามเอง ขอโทษนะคะ” มุกก้มหน้าลงต่ำจนคางแทบจะชิดอก

“ไม่เป็นไรค่ะ” ใบบัวยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะหันไปหารวินที่เดินตามมาสมทบ

“พี่รวินคะ นี่คุณมุก รุ่นพี่ใบบัวที่เคยช่วยใบบัวตอนเรียนค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะมาเป็นพาร์ทเนอร์งานของบริษัทเรา บังเอิญจังเลยนะคะ”

รวินยืนอยู่ข้างใบบัว มือหนาของเขาวางลงบนไหล่ของแฟนสาวอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาที่เขามองมุกนั้นไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มันเป็นเพียงสายตาที่ดู ‘รำคาญ’ อย่างปิดไม่มิด

“งานเสร็จแล้วใช่ไหม” รวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทายหรือรับรู้คำแนะนำของใบบัว

“ถ้าเสร็จแล้วก็เชิญกลับได้เลยนะ เรามีธุระต้องทานมื้อเที่ยงกันต่อ”

ประโยคที่เหมือนการ ‘ไล่’ ทางอ้อมทำให้มุกหน้าชาวูบ เธอก้มหน้าเก็บกระดาษชุดสุดท้ายขึ้นมาอย่างรวดเร็วโดยไม่กล้าสบตาคนทั้งคู่

“ค่ะ มุกขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวสิคะคุณมุก ทานข้าวด้วยกันก่อนไหม ใบบัวซื้อมาเยอะเลย…” ใบบัวชวนด้วยความหวังดี แต่ยังไม่ทันขาดคำ

“อย่าเลยใบบัว เขามีงานต้องไปทำต่อ อย่าเสียเวลาเขาเลย” รวินขัดขึ้นมาทันที น้ำเสียงเข้มขึ้น

มุกไม่รอให้ใบบัวพูดอะไรต่อ เธอรีบเดินเลี่ยงออกไปจากจุดนั้นทันที เสียงของใบบัวที่ถามรวินว่า ‘พี่รวินทำไมดูดุจัง’ แว่วตามหลังมาเบาๆ แต่ที่ชัดเจนที่สุดคือเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงด้วยความเจ็บปวด

เธอไม่ได้ถูกเกลียด แต่ความเมินเฉยและท่าทีที่เขาใช้ปกป้องความรู้สึกของใบบัวจากเธอนั้น มันคือหลักฐานชั้นดีว่าพื้นที่ของเขามีไว้ให้ผู้หญิงข้างกายเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น และไม่มีวันกลับมาเป็นของเธออีกต่อไป

ค่ำวันหนึ่ง

มุกได้รับมอบหมายให้รีบนำเอกสารสัญญาฉบับเร่งด่วนไปส่งให้รวินที่คอนโดหรูย่านสุขุมวิท เพราะรวินติดธุระด่วนและไม่สามารถเข้าออฟฟิศได้ เธอลังเลอยู่หน้าประตูห้องพักสุดหรูอยู่นานก่อนจะตัดสินใจกดกริ่ง

ติ๊งต่อง!

แกร่ก

ประตูเปิดออก ไม่ใช่รวินที่ยืนอยู่ตรงนั้น แต่เป็นใบบัวในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อดี เธอยิ้มให้มุกอย่างเป็นกันเองก่อนจะตะโกนบอกคนข้างใน

“พี่รวินคะ คุณมุกเอาเอกสารมาให้ค่ะ”

“…” มุกกวาดสายตามองผ่านหลังใบบัวเข้าไปในห้อง จึงเห็นรวินเดินออกมาจากห้องทำงานในชุดเสื้อยืดกางเกงสแล็คสบายๆ เขากำลังจะเอ่ยปากพูดบางอย่าง แต่เมื่อเห็นว่าเป็นมุก เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยทันที ชายหนุ่มเดินตรงมาที่หน้าประตูรับเอกสารจากมือมุกไปโดยไม่ให้ปลายนิ้วสัมผัสโดนตัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

ใบบัวขยับเข้าไปใกล้รวินอย่างนุ่มนวล มือเรียวเล็กของเธอเอื้อมไปจัดปกเสื้อให้เขาอย่างเบามือและบรรจง ก่อนจะหยิบเศษด้ายเล็กๆออกจากเสื้อให้เขาด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรัก

“พี่รวินคะ เสื้อตัวนี้ดูเหมือนจะพับไว้ไม่ดี รอยเลยยังอยู่เลย ขอโทษนะคะ เดี๋ยวใบบัวดูแลให้”

รวินก้มลงมองใบบัวด้วยสายตาที่ละมุนละไมเหลือเกิน เขาไม่ได้มองมุกที่ยืนอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

“ไม่เป็นไรหรอกใบบัว พี่ไม่ได้สังเกตเลย”

“ไม่ได้หรอกค่ะ ใบบัวอยากให้พี่รวินดูดีที่สุดเวลาออกไปทำงาน” ใบบัวหันมามองมุกด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานและใจดี

“ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณมุก พี่รวินเขาชอบให้ใบบัวช่วยจัดการเรื่องพวกนี้ให้ จนใบบัวติดนิสัยจู้จี้ไปหน่อย”

ใบบัวไม่ได้พูดอวด แต่เธอกำลังบอกมุกโดยนัยว่าเธอคือคนที่จัดการชีวิตและดูแลความเรียบร้อยให้รวินทั้งภายนอกและภายใน ในขณะที่มุกเป็นเพียง ‘คนนอก’ ที่แค่เดินมาส่งเอกสารแล้วต้องรีบจากไป

“ไม่หรอก ใบบัวดูแลพี่ดีที่สุดเสมอ” รวินยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่เขามักจะใช้กับใบบัวเท่านั้น

“…” มุกยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความรู้สึกพ่ายแพ้แล่นริ้วขึ้นมาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ความเหนือกว่าของใบบัวไม่ใช่เงินทองหรือความหรูหรา แต่มันคือ ‘ความสัมพันธ์ที่ลงตัว’ จนมุกแทรกเข้าไปไม่ได้เลยแม้แต่ช่องว่างเล็กๆ

ในวินาทีนั้น มุกตระหนักได้ทันทีว่า ใบบัวมีสิ่งที่เธอไม่เคยมี นั่นคือความสามารถที่จะ ‘ยอมรับและประคับประคอง’ ชีวิตของรวินในทุกรายละเอียดโดยที่ไม่คิดจะทิ้งเขาไปไหนไม่ว่าเขาจะอยู่ในสถานะใด

“ขอบคุณที่มาส่งเอกสารนะ แค่นี้ใช่ไหม?” รวินหันมาพูดกับมุกด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเหมือนเดิม แต่มันตอกย้ำช่องว่างได้ชัดเจนที่สุด

“ค่ะ...แค่นี้ค่ะ” มุกตอบเสียงสั่น

“ใบบัวครับ ในครัวมีผลไม้ที่พี่ปอกไว้ให้แล้วนะ อย่าลืมไปทานล่ะ” รวินหันมาพูดกับใบบัว น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและเต็มไปด้วยความห่วงใย ผิดกับท่าทางที่ใช้กับมุกราวกับคนละคน

“…” มุกยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าห้อง ภาพของชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าต้อง ‘สร้างเนื้อสร้างตัว’ ไปกับเธอ วันนี้เขากลายเป็นผู้ชายที่ดูสุขสบายและมั่นคงในชีวิตคู่ไปแล้ว เขาไม่ได้ดูเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักเหมือนเมื่อก่อน แต่เขากลับดูมีรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมและอบอุ่นกับคนรักใหม่

“มีอะไรอีกหรือเปล่า?” รวินถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่ามุกยังยืนค้างอยู่ที่เดิม สายตาของเขามองผ่านเธอไปราวกับมองอากาศธาตุ

“ไม่มี...ไม่มีแล้วค่ะ” มุกเค้นเสียงตอบก่อนจะหมุนตัวกลับ ประตูคอนโดหรูถูกปิดลงช้าๆ เสียงกลอนประตูดัง กริ๊กเบาๆ แต่มันดังก้องในใจของมุกเหมือนเสียงปิดฉากชีวิตคู่ที่เธอเคยฝันอยากจะมีร่วมกับเขา ความหรูหราของคอนโด กลิ่นหอมอ่อนๆที่ลอยออกมาจากห้องและความใกล้ชิดที่เห็นเพียงชั่วครู่ มันคือเครื่องยืนยันว่า ในบ้านหลังนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับเธอ