ตอนที่ 9 เส้นทางที่ไม่รู้จบ

ณ.บ้านพักของเคนชิโร่ เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างกระจกใสในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ เคนชิโร่ยืนอยู่ข้างๆ โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสาร ขณะที่มือของเขากำลังขยับไปมาบนสมาร์ทโฟนตรวจสอบข้อมูลบางอย่าง

มิเอโกะที่นั่งอยู่บนโซฟา หยิบแก้วกาแฟที่ยังอุ่นอยู่ขึ้นมาดื่ม รู้สึกถึงความเงียบที่แปลกประหลาดในห้องนี้ แม้จะมีเสียงของเครื่องชงกาแฟในห้องครัวอยู่เบาๆ แต่ความรู้สึกของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่ที่เหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา

เคนชิโร่หันมองไปที่มิเอโกะ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

“วันนี้เราจะไปที่โกดังเก่าของแก๊งค์มาเฟียที่คุณบอก เราต้องหาคำตอบให้ได้” เขาพูดขณะยกมือลูบคางเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะคิดถึงแผนการอะไรบางอย่างที่อยู่ในหัว

มิเอโกะพยักหน้าเบาๆ แม้จะรู้สึกตึงเครียด แต่ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ เธอได้แต่หวังว่าเคนชิโร่จะสามารถนำพาเธอผ่านเรื่องราวทั้งหมดไปได้

เสียงโทรศัพท์มือถือของเคนชิโร่ดังขึ้น เขากดรับสายโดยไม่พูดอะไร และแค่ฟังเสียงที่ปลายสายอยู่ครู่หนึ่ง

“ทุกคนพร้อมแล้วใช่ไหม?” เคนชิโร่ถาม

เสียงตอบกลับจากปลายสายฟังดูราบเรียบ แต่มั่นใจ “ครับ คุณเคนชิโร่ ทุกคนพร้อมแล้วครับ”

เคนชิโร่พยักหน้า ก่อนจะวางสาย เขาหันมามองมิเอโกะด้วยสายตาที่ดุดัน แม้จะดูอ่อนโยนในบางครั้ง แต่ในสถานการณ์นี้ มันกลับเต็มไปด้วยความมั่นคงและความพร้อมที่จะเผชิญกับอันตราย

“เราจะไปที่โกดังเก่า ตอนนี้” เคนชิโร่พูดด้วยเสียงหนักแน่น เขาหยิบเสื้อสูทตัวหนึ่งจากตู้เสื้อผ้าและสวมมัน

มิเอโกะลุกขึ้นจากโซฟาและเดินไปข้างๆ เคนชิโร่ หัวใจของเธอกระตุกเล็กน้อยเมื่อเธอรู้ว่าเหตุการณ์ในวันนี้อาจจะไม่เหมือนกับที่เธอเคยคิดมาก่อน

จากนั้นทั้งสองเดินออกจากห้องไปยังโรงรถที่มีรถหรูห้าคันจอดอยู่ ภายในไม่กี่นาที บอดี้การ์ดและคนขับรถทั้งหมดก็มาถึงจุดนัดพบและเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง

เคนชิโร่เดินไปที่รถยนต์คันหน้าและเปิดประตูให้มิเอโกะขึ้นไป ก่อนที่จะขึ้นไปนั่งในที่นั่งคนขับ บอดี้การ์ดทั้งห้าคนขึ้นไปยังรถอีกคันและขับตามมาอย่างใกล้ชิด

การเดินทางดำเนินไปอย่างเงียบงัน เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามเบาๆ ทำให้มิเอโกะรู้สึกถึงความตึงเครียดที่ยิ่งเพิ่มขึ้นทุกขณะ ทุกๆ กิโลเมตรที่รถเคลื่อนผ่านไป กลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับการเดินทางเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน

“คุณเคยมาโกดังเก่าที่นั่นหรือยังคะ?” มิเอโกะถามเสียงต่ำ ในขณะที่มองออกไปนอกรถ

เคนชิโร่หันมามองเธอครู่หนึ่งแล้วตอบ “เคย แต่ไม่ใช่ในสถานการณ์แบบนี้” เขายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองที่ถนนข้างหน้า “ตอนนี้เราไม่แค่ตามหาคำตอบ เรายังต้องระวังตัวให้มากกว่าทุกครั้ง”

มิเอโกะมองเขาและพยักหน้า แม้จะยังไม่รู้ว่ามีอะไรที่ซ่อนอยู่ในโกดังแห่งนั้น แต่เธอเริ่มรู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่เพียงแค่เป็นการตามหาคำตอบ แต่ยังเป็นการสำรวจความลับที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเคนชิโร่เอง

รถของทั้งสองแล่นผ่านถนนที่เต็มไปด้วยต้นไม้และบ้านพักที่ห่างไกล การเดินทางเริ่มเข้าสู่พื้นที่ชนบทจนกระทั่งมาถึงสถานที่ที่เคนชิโร่รู้จักดี—โกดังเก่าในชานเมืองที่ถูกทิ้งร้างไปหลายปี

เคนชิโร่ชะลอความเร็วรถและหันไปมองบอดี้การ์ดทั้งห้าคนที่ตามมาอย่างใกล้ชิด เมื่อเขาเห็นพวกเขากลับมายิ้มให้กันเหมือนกับเป็นการยืนยันว่าไม่มีอุปสรรคอะไร

“เราถึงแล้ว” เคนชิโร่พูดก่อนจะหยุดรถที่ด้านหน้าโกดัง

มิเอโกะมองไปที่โกดังที่ตั้งอยู่ท่ามกลางเงามืด ดูเหมือนว่าไม่มีใครในเมืองนี้จะมาที่นี่อีกเลย พื้นที่รอบๆ เต็มไปด้วยเศษขยะและกิ่งไม้ที่ปลิวไปมา

“คุณ... คุณมั่นใจว่าไม่มีใครรู้เรามาที่นี่ใช่ไหมคะ?” มิเอโกะถามอย่างระมัดระวัง

เคนชิโร่หันไปมองเธอและตอบ “ผมมั่นใจ ถ้าเราทำตามแผนที่วางไว้ ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เราคาด”

เขาเปิดประตูรถและออกมาจากรถก่อนที่จะไปยืนที่ด้านข้างของโกดัง เหมือนกับว่าเขากำลังรอคอยบางสิ่งที่จะเกิดขึ้น

บอดี้การ์ดทั้งห้าคนตามหลังมาโดยไม่มีเสียง กลายเป็นว่าความเงียบที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในรอบๆ ตัวพวกเขา ทำให้มิเอโกะรู้สึกถึงความตึงเครียดที่เพิ่มมากขึ้น

“ถึงเวลาแล้ว” เคนชิโร่พูดด้วยเสียงที่หนักแน่น ก่อนจะย่างก้าวไปข้างหน้า

มิเอโกะก้าวตามเขาไป หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น ในที่สุด พวกเขาก็อยู่ที่จุดที่สามารถไขความลับทั้งหมดได้แล้ว...

ณ.โกดังเก่าของแก็งค์มาเฟียริมชายทะเล

เสียงฝีเท้าของเคนชิโร่กึกก้องในความเงียบที่ปกคลุมโกดังเก่าตามไปพร้อมกับเสียงหายใจของมิเอโกะที่ไม่สามารถกลั้นได้ ความหนาวเหน็บในอากาศเย็นของช่วงเช้าเพิ่มความตึงเครียดให้กับบรรยากาศรอบตัว ทั้งสองเดินไปด้วยความระมัดระวัง ในขณะที่บอดี้การ์ดยืนประจำการอยู่ในตำแหน่งต่างๆ รอบๆ โกดัง

มิเอโกะมองไปรอบๆ เห็นเพียงเงาของโกดังที่แหลมคมท่ามกลางแสงแดดที่เริ่มตกกระทบจากทิศทางข้างหลัง เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เริ่มติดขัด เมื่อเท้าของเธอเหยียบไปบนพื้นกรวดขรุขระ

"คุณเคนชิโร่…" เสียงของมิเอโกะแผ่วเบา แต่มันดังอยู่ในหูของเคนชิโร่ เขาหันมามองเธอทันที แต่ก็ยังคงยืนมั่นคงเหมือนกับหินก้อนใหญ่ที่ไม่เคยเคลื่อนไหว

"อะไรครับ?" เขาถามเสียงเรียบ ในขณะที่มือของเขายังคงประคองกระบอกปืนที่แขวนอยู่ข้างเอวด้วยท่าทีระมัดระวัง

มิเอโกะสูดหายใจเข้า แล้วพูดต่ออย่างช้าๆ “คุณเคยรู้สึกไหมคะ… ว่าเราอยู่ที่นี่กันแค่สองคนในโลกนี้?” น้ำเสียงของเธอค่อยๆ เบาลง ขณะที่สายตาของเธอไม่ยอมหันไปจากเคนชิโร่

เคนชิโร่หันไปมองเธออีกครั้ง เขาสังเกตเห็นดวงตาของมิเอโกะที่เต็มไปด้วยความกลัวบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนมันเอาไว้ แต่เขาก็รู้ดีว่าไม่สามารถหลีกเลี่ยงความกลัวนี้ได้

"คุณรู้ไหมครับว่า ผมไม่เคยรู้สึกเหมือนตอนนี้มาก่อน" เคนชิโร่ตอบเสียงเบา แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความหนักแน่น “ในโลกที่เต็มไปด้วยการคุกคามนี้ ผมมักจะรู้สึกเหมือนเราไม่เคยอยู่ในที่เดียวกันจริงๆ แต่มาตอนนี้… มันต่างออกไป”

มิเอโกะเงียบไปชั่วขณะ เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ทั้งที่ความรู้สึกต่างๆ มันพลุ่งพล่านอยู่ในใจของเธอ แต่ไม่สามารถทำให้มันออกมาเป็นคำพูดได้

“ผมไม่รู้หรอกว่าเราจะไปถึงไหน แต่ที่แน่ๆ คือ… ผมจะอยู่ข้างคุณครับ” เขาเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น

มิเอโกะมองเขาอย่างลึกซึ้ง ก่อนที่รอยยิ้มเล็กๆ จะปรากฏบนใบหน้าของเธอ “ขอบคุณค่ะ… ขอบคุณจริงๆ”

เคนชิโร่หันไปมองที่ประตูโกดังที่เปิดอยู่เพียงแค่เล็กน้อย เขายกมือขึ้นให้สัญญาณให้ทุกคนระมัดระวังตัว บอดี้การ์ดทั้งห้าคนต่างก็ยืนเตรียมพร้อมที่จะเคลื่อนไหว

“เข้าไปเงียบๆ” เคนชิโร่บอกเสียงต่ำ

มิเอโกะเริ่มรู้สึกถึงความไม่แน่นอนในท้องของตัวเอง แต่เธอก็ยังคงพยายามระงับความกลัวที่เริ่มกัดกินใจ

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปภายในโกดัง เงาของทุกคนตกอยู่บนพื้น ด้วยแสงที่สะท้อนจากหน้าต่างแตกที่อยู่บนฝ้าไม้เก่า

“ระวังตัวนะครับ” เคนชิโร่เตือนอีกครั้งก่อนที่จะก้าวเข้าไปภายในอีกก้าว

มิเอโกะก้าวตามไปข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ มือของเธอเลื่อนไปจับชายเสื้อของเขาอย่างไม่รู้ตัว ปากของเธอแห้งกรัง สายตาของเธอจับจ้องไปที่มุมมืดของโกดังที่ไม่รู้ว่าจะมีอะไรซ่อนอยู่

“คุณเคนชิโร่… มีอะไรซ่อนอยู่ที่นี่ไหมคะ?” เสียงของมิเอโกะสั่นเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าคำถามนี้จะเหมาะสมหรือไม่ แต่มันก็หลุดออกมาแล้ว

เคนชิโร่หยุดก้าวและหันมามองเธอ เขายิ้มเล็กน้อยแม้จะไม่ได้แสดงสีหน้าให้เห็นมากนัก “ทุกอย่างมีเหตุผลของมันครับ บางสิ่งมันต้องรอเวลาที่เหมาะสมเพื่อจะได้เปิดเผยออกมา”

มิเอโกะไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ก็รู้สึกว่าคำพูดนั้นทำให้ความตึงเครียดในอากาศเบาบางลงได้บ้าง

ขณะที่พวกเขาก้าวไปข้างหน้า เสียงบางอย่างดังขึ้นในความเงียบ ไฟฉายจากบอดี้การ์ดส่องไปที่มุมหนึ่งของโกดังที่มืดสลัว ภาพของเงาตะคุ่มทำให้มิเอโกะสะดุ้ง

“คุณรู้จักมันไหม?” บอดี้การ์ดคนหนึ่งถามเสียงต่ำ ขณะที่เขากำลังชี้ไปยังบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในมุมมืด

เคนชิโร่หันไปมองตามทิศทางที่บอดี้การ์ดชี้ไป สายตาของเขาคล้ายจะจับจ้องไปที่บางสิ่งที่มิเอโกะไม่สามารถมองเห็นได้

“ยังไม่ถึงเวลาที่เราจะรู้…” เคนชิโร่ตอบด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความลึกลับ

มิเอโกะรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่เคนชิโร่กำลังเก็บซ่อนอยู่ เธอเริ่มรู้สึกว่าเหตุการณ์ที่เธอกำลังจะได้รู้จักในวันนี้จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

“ถ้าอย่างนั้น… เราต้องทำยังไงคะ?” มิเอโกะถามออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เราจะหาคำตอบ… เราจะไม่ปล่อยให้สิ่งนี้หลุดมือไป” เคนชิโร่พูดพร้อมกับหมุนตัวไปทางประตูอีกบานหนึ่ง

การเดินทางสู่ความจริงเริ่มเปิดเผยมากขึ้นทีละน้อย และมิเอโกะรู้ว่าทั้งหมดนี้จะต้องเจอกับการตัดสินใจครั้งสำคัญ