INICIAR SESIÓNในเมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มิเอโกะ นักข่าวสาวไฟแรงวัย 25 ปี ผู้มีนิสัยฉลาด ขยัน และดื้อรั้น เธอไม่เคยยอมใครและรักเด็กอย่างสุดหัวใจ แต่ทว่าเธอได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับการเปิดโปงความลับของแก๊งค์มาเฟียยามาโตะ คุโรคิ ที่นำโดยเคนอิจิ โอกามิ ซึ่งทำให้ชีวิตของมิเอโกะตกอยู่ในอันตราย หลังจากเปิดเผยความจริงของแก๊งค์นี้ เธอถูกตามล่าจากพวกมาเฟียอย่างไม่ยอมหยุดยั้ง จนกระทั่งเธอได้พบกับเคนชิโร่ เจ้าของธุรกิจไนท์คลับ ในเมืองเดียวกันกับแก๊งค์ยามาโตะ คุโรคิ เคนชิโร่ อายุ 30 ปี ผู้มีนิสัยเงียบขรึม เยือกเย็น และลึกลับ เขามีทั้งบารมีและอำนาจ แต่กลับมีความขัดแย้งในตนเองที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็น เมื่อเขาเห็นมิเอโกะโดนตามล่า เคนชิโร่ไม่ลังเลที่จะช่วยเธอและปกป้องเธอจากการถูกทำร้าย การพบกันครั้งนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ต้องการล้มล้างแก๊งค์มาเฟียยามาโตะ คุโรคิ ทั้งสองคนจึงต้องร่วมมือกันเพื่อโค่นล้มศัตรูที่มีอำนาจเหนือกว่า พวกเขาฝ่าฟันอันตรายไปด้วยกัน และความใกล้ชิดก็แปรเปลี่ยนเป็นความรัก เมื่อมิเอโกะได้ช่วยเคนชิโร่ให้มีความอ่อนโยนและใจเย็นมากขึ้น เคนชิโร่ที่เคยเยือกเย็นกลับเปิดใจให้กับความรักที่ไม่คาดคิดในที่สุด
Ver más“사모님, 이번 시즌 한정판으로 들어온 에르메스 버킨백입니다. 회장님께서 미리 결제해 두시며 사모님 결혼 10주년 선물로 꼭 타이밍 맞춰 배송해 달라고 신신당부하셨어요.”
거실 테이블 위에 놓인 오렌지빛 박스를 보며 윤혜진은 부드럽게 미소 지었다. 올해로 서른여섯, 남편 강태성과의 결혼 생활은 정확히 10년 차를 맞이하고 있었다. 대학 졸업과 동시에 아무것도 없던 청년 창업가 태성과 결혼해, 그의 사업 뒷바라지만을 위해 청춘을 바쳤다. 남편의 회사가 연 매출 수백억의 중견 기업으로 성장하는 동안 혜진은 철저히 그림자가 되었다. 자신의 커리어도, 젊음도, 심지어 거울 속 자신을 가꾸는 시간마저 아끼며 오직 태성의 내조와 여덟 살 된 딸 민지의 육아에만 전념했다. 주변 사람들은 모두 혜진을 부러워했다. 고생 끝에 낙이 왔다며, 이제는 자상한 재벌 남편 둔 덕에 손에 물 한 방울 안 묻히고 명품 가방이나 받으며 살지 않느냐고. 혜진 역시 그것이 자신의 헌신에 대한 남편의 변치 않는 사랑의 증표라고 믿어 의심치 않았다. 그날 저녁, 태성은 중요한 해외 바이어와의 미팅이 있다며 늦을 것이라 문자 한 통을 보내왔다. 혜진은 평소처럼 남편의 건강을 걱정하며 보양식을 준비해 두고, 민지를 먼저 재운 뒤 침실로 향했다. 시계 바늘이 새벽 2시를 가리킬 무렵, 거실문이 열리는 소리가 들렸다. 혜진은 얇은 가운을 걸치고 서둘러 거실로 나갔다. 남편은 술 냄새를 풍기며 넥타이를 느슨하게 푼 채 소파에 기대어 있었다. “당신 왔어요? 많이 피곤하죠. 꿀물이라도 타 올게요.” “아니, 됐어. 피곤하니까 그냥 자.” 태성의 목소리는 평소와 달리 서늘하고 낯설었다. 혜진의 다정한 손길을 거칠게 쳐내듯 피한 태성은 그대로 안방 욕실로 들어가 버렸다. 혜진은 바닥에 떨어진 태성의 정장 자켓을 주워 올렸다. 그 순간, 코끝을 찌르는 지독하도록 달콤하고 인위적인 향수 냄새가 훅 끼쳐왔다. 자신이 쓰는 은은한 라벤더 향이 아니었다. 젊고 화려한 여자가 쓸 법한, 도발적인 장미 향. 자켓 깃을 살피던 혜진의 눈동자가 세차게 흔들렸다. 짙은 파운데이션 자국과 함께, 선명한 붉은색 립스틱 자국이 와이셔츠 깃 깊숙한 곳에 찍혀 있었다. ‘설마… 아니겠지. 바이어 접대를 하다 보면 묻을 수도 있는 거야. 태성 씨가 그럴 리 없어.’ 혜진은 세차게 고개를 저으며 부정했다. 우리가 어떻게 살아온 10년인데. 아무것도 없던 시절, 라면 한 그릇을 나눠 먹으면서도 평생 너만 행복하게 해 주겠다며 눈물짓던 그 강태성이었다. 하지만 심장이 불길하게 쿵쾅거리기 시작했다. 그때, 태성이 욕실에 두고 간 개인 스마트폰이 테이블 위에서 짧은 진동을 울렸다. 평소 남편의 프라이버시를 존중해 절대 열어보지 않던 혜진이었지만, 이번만큼은 자석에 이끌리듯 손이 움직였다. 화면에 떠오른 발신인은 ‘김 비서’. 시각은 새벽 2시 반이었다. 메시지의 내용은 혜진의 모든 숨통을 단숨에 끊어놓기에 충분했다. [태성 오빠, 집에 잘 들어갔어? 그 고리타분한 아줌마 얼굴 보면서 내 생각하는 거 아니지? 아까 차 안에서 오빠가 해준 말, 잊지 마. 곧 그 여자 정리하고 나한테 온다는 거.] 혜진의 손이 사정없이 떨렸다. 스마트폰이 바닥으로 툭 떨어지며 둔탁한 소리를 냈다. 온몸의 피가 차갑게 식어내리는 것 같았다. 10년 동안 쌓아 올린 그녀의 완벽한 세계가, 아주 작은 액정 화면 속 세 줄짜리 글자 위로 완전히 무너져 내리고 있었다.ตัดไปยัง บ้านของธัน ณ กรุงเทพมหานคร เช่าวันรุ่งขึ้นแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทานอาหาร ธันนั่งทานอาหารเช้ากับครอบครัว เสียงพูดคุยหยอกล้อดังขึ้นเป็นระยะๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข“วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะลูก” แม่ทักขึ้น สังเกตเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของธัน“ก็รู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นน่ะครับแม่” ธันตอบ พยายามทำเสียงให้ดูเป็นปกติ“ก็เห็นเมื่อคืนไปทานอาหารกับคุณพิมพ์นี่นา” พ่อแซวขึ้นมา ธันยิ้มไม่ตอบ“พี่ธันไปเที่ยวกับพี่พิมพ์อีกแล้วเหรอ” พลอยถามอย่างอยากรู้“ก็แค่ไปทานข้าวเฉยๆ น่ะพลอย” ธันตอบ พลางลูบน้องสาวเบาๆ“ฉันว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ” พลอยพูดด้วยน้ำเสียงที่ขี้เล่น ธันยิ้มให้พลอย ไม่ได้พูดอะไรต่อธันทานอาหารเช้าเสร็จ ก็รีบขอตัวไปทำงาน เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังรอเขาอยู่**ตัดไปยัง ห้องทำงานของคุณวิโรจน์ บริษัท โครงสร้างไทย จำกัด ช่วงเช้า**แสงแดดส่องเข้ามาในห้องทำงานของคุณวิโรจน์ คุณวิโรจน์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน รอคอยการมาของพิมพ์และธัน เขายิ้มอย่างภาคภูมิใจ เมื่อเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาในห้อง“ผมขอแสดงความยินดีกับพวกคุณทั้งสองคนอีกครั้ง” คุณวิโรจน์พูดด้วยน้ำเ
สถานที่: สวนสาธารณะสวนเคียวอิชิวันที่แห่งความหวังได้มาถึงแล้ว สวนสาธารณะเคียวอิชิเต็มไปด้วยดอกไม้ที่เบ่งบานและต้นไม้เขียวขจี ไกลออกไปจากเมืองที่เงียบสงบ มันเป็นที่ที่เหมาะสมสำหรับการเริ่มต้นใหม่ และวันนี้มันจะกลายเป็นที่ที่ชีวิตของมิเอโกะจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่เคนชิโรเดินจับมือมิเอโกะออกจากร้านคาเฟ่ ก็ชวนมิเอโกะมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆ ร้านคาเฟ่กันต่อ มิเอโกะนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ เคนชิโร่เดินเข้ามาหาเธอและยิ้มอย่างอบอุ่น เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความมั่นคง"มิเอโกะ" เคนชิโร่เรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ "ฉันคิดมานานแล้วเกี่ยวกับเส้นทางของเรา และมันเป็นสิ่งที่ฉันมั่นใจที่สุดในชีวิต"มิเอโกะหันไปมองเขาและยิ้ม "อะไรคะ เคนชิโร่?"เคนชิโร่สูดลมหายใจเข้าลึกและหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า เขาหยุดสักครู่ก่อนที่จะเปิดกล่องออกเผยแหวนเพชรที่สวยงาม "มิเอโกะ... ฉันไม่สามารถจินตนาการชีวิตของตัวเองหากไม่มีคุณ คุณทำให้ทุกอย่างมีความหมายมากขึ้น คุณพร้อมที่จะเดินทางไปกับฉันตลอดไปไหม?"มิเอโกะตกตะลึงอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเต็มไปด้วยน้
สถานที่: คาเฟ่ริมแม่น้ำ ซากุระสเตชั่นแสงแดดยามบ่ายทาบทับแม่น้ำโคะระ และท้องฟ้าโปร่งใสทำให้ทุกสิ่งที่อยู่ข้างนอกดูสดใสและเงียบสงบ มิเอโกะนั่งอยู่ที่โต๊ะในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ซากุระสเตชั่น พร้อมกับดื่มกาแฟดำที่เธอชื่นชอบ เธอกำลังคิดถึงการตัดสินใจครั้งสำคัญที่เธอทำเมื่อไม่นานมานี้ การเลือกที่จะไม่เพียงแต่เลือกเส้นทางเดียวในชีวิต แต่เลือกที่จะเดินไปข้างหน้าพร้อมกับทั้งสองทางในมือ—งานและความรักเคนชิโร่เดินเข้ามาในร้าน คาเฟ่ที่มีทั้งการตกแต่งที่อบอุ่นและบรรยากาศที่เงียบสงบเหมาะกับการมานั่งพักผ่อนหลังจากวันที่วุ่นวาย เขายิ้มให้กับมิเอโกะที่นั่งอยู่ตรงมุมข้างหน้าต่าง เธอหันไปมองเขาและยิ้มตอบด้วยความอ่อนโยน"สวัสดีครับ...วันนี้ดูเหมือนคุณจะนั่งพักไปได้นานเลยนะครับ" เคนชิโร่เริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นมิเอโกะยิ้ม "ใช่ค่ะ บางครั้งการนั่งเงียบๆ และคิดถึงบางเรื่องมันทำให้รู้สึกสงบดีค่ะ" เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะแล้วมองไปที่ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งเคนชิโร่เห็นท่าทางของเธอและรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรบางอย่าง "คุณคิดอะไรอยู่ครับ? ดูเหมือนว่าจะมีอะไรอยู่ในใจมากมาย"มิเอโกะพยักหน้าแล้วถอนหายใจลึกๆ ก่อนจะพูดต่อ
สถานที่: ร้านกาแฟริมน้ำ, สวนสาธารณะคามากูระเช้าวันใหม่ในคามากูระเต็มไปด้วยแสงแดดที่อ่อนโยนและท้องฟ้าที่ใสสะอาด มิเอโกะยืนอยู่หน้าร้านกาแฟริมน้ำที่เธอเคยมาพบเคนชิโร่หลายครั้ง มันเป็นสถานที่ที่เธอรู้สึกผ่อนคลายและสามารถคิดได้ชัดเจนในช่วงเวลาที่วุ่นวายภายในจิตใจวันนี้มิเอโกะจะต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิตการทำงานและความรักของเธอ เธอยืนอยู่ที่นี่เพื่อให้เวลาให้ตัวเองคิดก่อนที่จะพบกับเคนชิโร่ และพูดถึงการตัดสินใจที่เธอคิดมานานไม่ไกลจากนั้นเคนชิโร่เดินเข้ามาที่ร้านกาแฟและมองเห็นมิเอโกะยืนอยู่ริมระเบียงมองไปที่ท้องทะเล สภาพแสงแดดยามเช้าทำให้ทุกอย่างดูสวยงามและเงียบสงบ เหมือนกับโลกใบนี้ให้เวลาเธอได้หายใจ และคิดสิ่งที่ต้องการจะทำเคนชิโร่เดินไปใกล้และทักทายเธอ "มิเอโกะ, คุณมาเร็วมากเลยครับ"มิเอโกะหันไปยิ้มให้เขา และเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ ความเครียดที่สะสมไว้หลายวันเริ่มลดลงไป "ใช่ค่ะ ฉันอยากมาให้ตัวเองมีเวลาคิดอะไรหลายๆ อย่าง"ทั้งสองนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่างของร้านกาแฟที่มองออกไปเห็นวิวทะเลที่เงียบสงบในตอนเช้า เคนชิโร่เปิดการสนทนาด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น "คุณยังรู้สึกไม่แน่ใจใช่ไหมครับ
สถานที่: สวนสาธารณะยูโนะในโตเกียวเมื่อมิเอโกะกลับมาถึงบริษัทในตอนเย็น ความรู้สึกที่ยังค้างอยู่จากการสนทนากับเคนชิโร่ในร้านอาหารริมทะเลคามากูระยังคงตามหลอกหลอนเธอ การตัดสินใจในชีวิตที่เธอต้องทำกำลังกลายเป็นเรื่องที่ยากขึ้นทุกที แต่สิ่งที่ทำให้เธอตัดสินใจกลับไปที่บริษัทก็เพราะไม่อยากให้ปัญหาที่เกิดข
สถานที่: ร้านอาหารริมทะเลคามากูระหลังจากคืนที่เต็มไปด้วยความคิดในคาเฟ่ริมแม่น้ำสุมิดะ มิเอโกะรู้สึกถึงแรงกดดันจากการตัดสินใจที่ต้องเผชิญในชีวิตของเธอ แม้ว่าเคนชิโร่จะทำให้เธอรู้สึกสบายใจ แต่เธอก็ยังคงมีคำถามในใจเกี่ยวกับอนาคต ความไม่แน่นอนของเส้นทางที่เธอเลือกเดินยังคงเป็นภาระที่เธอไม่สามารถหลีกเล
สถานที่: คาเฟ่ริมแม่น้ำสุมิดะหลังจากวันที่เต็มไปด้วยความท้าทายในการทำงาน มิเอโกะพบว่าเธอต้องการเวลาเพื่อฟื้นฟูจิตใจและพักผ่อนจากความเครียดจากธุรกิจที่ต้องรับผิดชอบ วันนั้นเธอได้ตัดสินใจโทรหาคนที่เธอรู้สึกว่าอาจเป็นแหล่งของความสงบ—เคนชิโร่ หลังจากที่ได้พูดคุยกันในวันก่อนหน้า เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ
สถานที่: สวนริมน้ำซุมิดะ, โตเกียวฤดูใบไม้ผลิเริ่มแสดงตัวตนผ่านความสดใสของดอกซากุระที่เบ่งบานสะพรั่งรอบๆ สวนริมน้ำซุมิดะในกรุงโตเกียว เสียงน้ำที่ไหลเย็นผ่านหินในลำธารได้สร้างบรรยากาศอันสงบเงียบ ท่ามกลางสายลมเย็นๆ ที่พัดผ่าน มิเอโกะและเคนชิโร่เดินเคียงข้างกันท่ามกลางดอกซากุระที่กำลังผลิบาน สองคนต่าง





