บทที่ 5 รุกล้ำเข้าไปในพื้นที่หวงห้าม

“คุณเนธาน…”

กระแสเสียงหวานดังผ่านม่านดอกไม้นานาพันธุ์ภายในสตูดิโอวาดภาพทันทีที่นัยน์ตาสวยหันมาสบสายตากับเขา เรียวขาเล็กที่สั่นระริกนั่นค่อย ๆ ก้าวขณะที่มือที่เกาะขอบโต๊ะอยู่คลายจากการเกาะกุมช้า ๆ

ก่อนจะ…

“เชิญค่ะ…อ๊ะ!”

ภาพเดิมเมื่อไม่กี่นาทีก่อนฉายวนซ้ำอีกครั้งเมื่อเจ้าบ้านเสียหลักวูบลงไปกับพื้นหินอ่อนเย็นเยือกกะทันหัน

ภาพตรงหน้ายิ่งตอกย้ำความคิดที่เขาเพิ่งประเมินอีกฝ่ายไปว่าคนตระกูลหวังมีสันดานเดียวกันไม่ผิดแน่ นั่นคือแพ้ไม่เป็น

แน่นอนว่ายัยเด็กนั่นก็จัดอยู่ในประเภทนั้น

เมื่อประเมินแขกคนสำคัญของนายเหนือหัวลูเธอร์เสร็จ มาเฟียหนุ่มจึงสืบเท้าตรงไปยังโซฟาที่ประจำ โดยไม่คิดจะเข้าไปช่วยคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องหยิบยื่นน้ำใจ ในเมื่อยัยคุณหนูนั่นทะเยอทะยานไม่ดูสังขาร กระทั่งเสียหลักล้มลงไปเอง อีกอย่างเขายังอยากดูความทะเยอทะยานนั่นต่ออีกสักหน่อย

เนธานก้มชำเลืองมองร่างแบบบางที่ฟุบอยู่กับพื้นก่อนจะก้าวเท้าต่ออย่างเมินเฉย ดอกไม้สีขาวเขาวางมันลงบนโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายเช่นทุกครั้ง แน่นอนว่ามันค่อนข้างห่างจากตำแหน่งที่เขานั่ง

ขณะที่เอลล่าหวังในเวลานี้รู้สึกแค่เพียงโล่งใจที่อีกฝ่ายไม่แสดงท่าทีสมเพชเวทนาเธอให้เห็น หรืออย่างน้อยเขาก็เก็บซ่อนมันไว้ใต้เปลือกนอกเย็นชาอย่างแยบยล

ดังนั้นดวงตาคู่สวยของคุณหนูตระกูลหวังที่มองตามแผ่นหลังแขกผู้มาใหม่จึงไม่ได้สะท้อนความผิดหวังที่อีกฝ่ายไม่เข้ามาช่วยเหลือ เพราะเธอก็ประเมินอีกฝ่ายไว้ไม่ต่างกัน

เขามันยักษ์น้ำแข็งที่โปรดปรานผลประโยชน์ตัวพ่อ

ที่สุดแล้วความพยายามที่ถูกฝ่ายมากอำนาจกว่ามองว่าเป็นความทะเยอทะยานก็สัมฤทธิผล เอลล่าหวังพาตัวเองกลับมานั่งบนวีลแชร์อีกครั้ง แน่นอนว่าทุกการเคลื่อนไหวของเธอย่อมถูกนัยน์ตาสีเทาลึกลับคู่นั้นบันทึกไว้ทั้งหมด

คุณชายรองลูเธอร์นั่งจิบชาในถ้วย ขณะวางสายตาไว้ที่เธอไม่ละไปไหน

ชั่วพริบตาเดียวที่เผลอไปสบประสานนัยน์ตากับอีกฝ่าย ความรู้สึกบางอย่างกลับผุดพวยขึ้นในหัวใจดวงน้อยกะทันหัน

เครื่องหน้าหล่อเหลาคมคายดุจพระเจ้าบรรจงสลักทุกส่วนเว้าโค้งภายใต้เรือนผมสีดำธรรมชาติที่ถูกเซตอย่างประณีต ลูกกระเดือกที่สะท้อนขึ้นลงทุกครั้งที่น้ำชาถูกกลืนลงลำคอแกร่ง ไหนจะนัยน์ตาสีเอกลักษณ์ลึกลับน่าค้นหา ที่กันทุกสิ่งอย่างออกจากโลกหม่น ๆ ของเขานั่นอีก…

อ่า…เซ็กซี่จัง

“ชอบผมเหรอครับ?”

“คะ?”

ชอบ…อะไรนะ

ถ้วยน้ำชาอย่างดีถูกวางลงบนจานรองแผ่วเบา ทว่าเสียงกระทบของวัตถุนั้นกลับหั่นสตินึกคิดของเอลล่าหวังกะทันหัน

“ก็คุณจ้องผมซะขนาดนั้น” ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า กระแสเสียงราบเรียบเมื่อครู่ของเขาราวกับมีความเย้ยหยันเบาบางเจืออยู่ในนั้น เปลือกตาสีมุกลอบกะพริบเบา ๆ กลบเกลื่อนความรู้สึกอับอายที่ถูกอีกฝ่ายรู้ทัน

“ไม่คิดว่าฉันจ้องคุณเพราะไม่เคยเห็นคนแล้งน้ำใจเท่าคุณมาก่อนเหรอคะ” มุมปากหยักขยับยกเบาบางอย่างคนไม่ถือสา ก่อนเปรยถามเสียงเรียบ

“แล้วไอ้ความแล้งน้ำใจของผมมันแปะอยู่ตรงลูกกระเดือกเหรอครับ…คุณเอลล่า”

สิ้นประโยคนั้นชารสเลิศของตระกูลหวังก็ถูกกลืนลงลำคอแกร่งอีกครั้งราวกับจงใจตอกย้ำว่าเขามองเธอออกอย่างทะลุปรุโปร่ง นัยน์ตาสีเทาลึกลับยังคงไม่ละไปไหน ราวกับเขาต้องการไล่ต้อนให้ฝ่ายเพลี่ยงพล้ำอย่างเธอยอมแพ้และเป็นฝ่ายล่าถอยไป

ทว่าเลือดมังกรตระกูลหวังที่ไหลเวียนในร่างกายเล็กนั้นเต็มไปด้วยการชอบเอาชนะและความกล้าบ้าบิ่น เอลล่าหวังไม่ล่าถอยอย่างที่อีกฝ่ายคาดการณ์เอาไว้ เธอยังคงปักหลักจ้องตาคนตรงหน้า กระทั่งสายตาของเธอดำดิ่งสู่นัยน์ตาสีเฮมาไทต์ล้ำลึกยากจะหยั่งถึงของอีกฝ่าย

เอลล่าจ้องเขากลับราวกับต้องการท้าทาย ทว่าในความกล้าบ้าบิ่นนั้นกลับมีริ้วคลื่นอารมณ์บางอย่างวาบผ่านดวงตาคู่สวยวูบหนึ่ง

วินาทีนั้นความเงียบลอยอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่ ขณะที่เธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเริ่มดีดเต้นบ้าคลั่งทุกขณะ อีกฝ่ายกลับยังคงไว้ซึ่งท่าทีนิ่งขรึมไม่เปลี่ยน นิ่งเสียจนบรรยากาศในเรือนกระจกที่อบอุ่นด้วยแสงอาทิตย์อ่อน ๆ คล้ายจะเย็นเยือกลง เสียงใบไม้พลิ้วไหวด้านนอกก็คล้ายจะถูกกลืนหายไปในช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่

อ่า ไม่ได้การแล้ว…

ที่สุดแล้วจึงเป็นเธอที่ละสายตาไปก่อน

เอลล่าหวังกะพริบตาถี่ ๆ พยายามเรียกสติที่เผลอดำดิ่งไปในวังวนสีเทาหม่นของอีกฝ่ายให้กลับเข้าที่ ก่อนจะก้มลงมองถ้วยชาตรงหน้า พยายามอย่างที่สุดที่จะกลบความร้อนวาบบนดวงหน้าหวาน ที่ไม่รู้ว่าเกิดจากอารมณ์แบบใด

กว่าจะรู้ว่าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ก็ตอนที่กลิ่นหอมสะอาดกำจายอบอวลรอบตัวพร้อม ๆ กับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้กระทั่งหยุดอยู่ตรงหน้า

“ไหนล่ะครับ งานที่คุณจะให้ผมดู” เสียงทุ้มต่ำของรองบอสลูเธอร์ยังคงราบเรียบ ทว่าเอลล่ารู้ดีว่ามันไม่ใช่ประโยคคำถามทั่วไป หากแต่มันคือการ 'ตัดบท' อย่างสุภาพ

เป็นอีกครั้งที่คุณหนูตระกูลหวังรู้สึกถึงความพ่ายแพ้ที่เจ้าตัวไม่ชอบใจนัก ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น เรียวมือเล็กค่อย ๆ หยิบผลงานที่เตรียมไว้ข้างตัวขึ้นมา ขณะที่ตาชั่งภายในหัวกำลังทำงานอย่างหนักไปด้วย

อยากรู้จังว่าคนที่สร้างเปลือกแข็งเย็นชาโอบล้อมตัวเองเอาไว้ตลอดเวลาอย่างเขาจะทำอย่างไร หากถูกคนแปลกหน้าอย่างเธอรุกล้ำเข้าไปในพื้นที่หวงห้ามนั้น…

จะลองก้าวเท้าลงไปในธารน้ำแข็งเย็นเยือกนั่น…ดีไหมนะ

ถึงอย่างไรคนคนนี้ก็คงไม่กล้าหักคอเธอในถิ่นตระกูลหวังอยู่แล้ว…มั้ง…

อ่า…

ไวเท่าความคิด เรียวมือเล็กที่ถือกระดาษงานตัวอย่างก็ยื่นไปข้างหน้าเพื่อส่งให้อีกฝ่าย

ก่อนที่จะ…

หมับ!

เนกไทไร้รอยยับของเขาเธอใช้มืออีกข้างคว้ามัน แล้วออกแรงรั้งคนตัวสูง หวังให้เครื่องหน้าคมคายของเขาเคลื่อนมาอยู่ระดับเดียวกับเธอ ทว่าคนแรงน้อยมีหรือจะงัดท่อนซุงอย่างเขาได้

เอลล่าหวังประเมินคนตรงหน้าต่ำไป!

ด้วยประสบการณ์และประสาทสัมผัสของจ่าฝูงหมาล่าเนื้อที่ถูกฝึกมาอย่างดีทำให้มาเฟียตระกูลใหญ่ล่วงรู้ถึงภัยที่จะถึงตัวได้อย่างรวดเร็ว ร่างกายสูงใหญ่ดุจภูเขาน้ำแข็งของเขาไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

นัยน์ตาสีเทาลึกลับหลุบมองเรียวมือเล็กที่ยังคงกำเนกไทเขาจนเป็นรอยยับนิ่ง ๆ ก่อนเปรยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกกว่าครั้งไหน ๆ

“ทำอะไรของคุณ” 

 ราวกับเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายถูกแช่แข็งเดี๋ยวนั้น เมื่อกระแสเสียงเย็น ๆ ดังแผ่ว ทว่าสามารถกดส่วนที่ลึกที่สุดในหัวใจคนฟังได้อย่างง่ายดาย

ให้ตาย…คนคนนี้น่ากลัวกว่านายเหนือหัวตระกูลหวังเสียอีก

แต่ไม่รู้ทำไมมือเจ้ากรรมมันถึงไม่ยอมปล่อยเนกไทของเขาเสียที

“ผมถามว่าคุณกำลังทำอะไร” คราวนี้น้ำเสียงกดต่ำลอดไรฟันของเขาปัดเป่าความคิดที่ว่าอีกฝ่ายคงไม่กล้าหักคอเธอไปจนสิ้น

ก่อนที่เขาจะตอกย้ำความคิดเมื่อครู่ของเธอด้วยการ…

หมับ!

โดยไม่ทันตั้งตัว มือแกร่งดึงข้อมือเล็กของเธอออกจากเนกไทอย่างง่ายดายด้วยการออกแรงเพียงเล็กน้อย ก่อนน้ำเสียงปราศจากคลื่นอารมณ์จะเปรยนิ่ง ๆ

“คุณทำให้ผมต้องแหกกฎของตัวเอง…”

ท้ายประโยคถูกเว้นไว้ส่งผลให้ลมหายใจที่สับสนไม่เป็นจังหวะก่อนหน้าคั่งค้างในโพรงอก ก่อนหัวใจดวงน้อยจะหล่นวูบกะทันหัน เมื่อได้ฟังประโยคถัดมาของอีกฝ่าย

“…จากนี้ก็เตรียมใจไว้ด้วยนะครับ”

ยังไม่ทันที่สมองคุณหนูตระกูลหวังจะประมวลผล ฝ่ามือแกร่งสองข้างของมาเฟียหนุ่มก็เลื่อนขึ้นมาสัมผัสพวงแก้มซับสีระเรื่อแผ่วเบา พร้อม ๆ กับที่เครื่องหน้าประณีตคมคายค่อย ๆ โน้มเข้ามาในระยะที่ใกล้จนลมหายใจกลืนเป็นลมหายใจเดียวกัน

อุณหภูมิจากฝ่ามืออุ่นที่ตัดกับน้ำเสียงเย็นเยียบก่อนหน้าควรเป็นสัมผัสอบอุ่น หากแต่ในวินาทีนั้นคนตัวเล็กกลับรู้สึกราวกับมีเปลวไฟลามเลียชิดผิวแก้มบาง

ฝ่ายถูกสัมผัสตื่นตระหนกทันที ดวงตาสวยเบิกกว้างขณะเผลอกลั้นหายใจ หัวใจดวงน้อยกระตุกไหววูบซ้ำ ๆ ทว่าเพียงพริบตาเดียวเท่านั้นที่ความเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสอ่อนโยนเมื่อครู่เริ่มแทรกซอนในหัวใจ

ความจริงก็ตีแสกหน้าเธอด้วยการที่เขา…

หมับ!

โดยไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือแกร่งที่วางอยู่บนแก้มนวลก็เลื่อนลงมาช้า ๆ ก่อนจะหยุดลงตรงลำคอระหงพร้อม ๆ กับที่ก้านนิ้วแข็งแรงตวัดโอบรอบต้นคอเล็กไว้อย่างง่ายดายราวกับอุ้งมือของราชสีห์ที่ใช้ตะปบเหยื่อตัวน้อย

พระเจ้า…

อีกฝ่ายไม่ได้ออกแรงเลยแม้แต่น้อย

ไม่แม้แต่จะขยับก้านนิ้วบีบลำคอเธอ

ทว่าการกระทำนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอรู้ว่าหากเขาอยากหักคอเธอขึ้นมาจริง ๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องยาก

เอลล่าหวังลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก เนื้อตัวบางแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเอาอากาศเข้าปอด ก้นบึ้งนัยน์ตาสีเฮเซลนัทในเวลานั้นสะท้อนเพียงความหวาดหวั่นครั่นคร้ามที่พยายามกดข่มเอาไว้มาตลอด

ต่างจากนัยน์ตาสีเฮมาไทต์ของอีกฝ่ายที่ยังคงนิ่งขรึมยากจะหยั่ง นัยน์ตาลึกลับคู่นั้นไม่มีร่องรอยโทสะหรือคลื่นอารมณ์อื่นใด มีเพียงความเหนือกว่าของผู้ที่ถูกจัดให้อยู่บนสุดของยอดพีระมิดฉายชัดในนั้น

อ่า…

เขา…น่ากลัวเกินไป

“ตัวสั่นขนาดนี้จะรับผิดชอบการกระทำของตัวเองไหวเหรอครับคุณหนู” เสียงแหบทุ้มเปี่ยมอำนาจกระซิบแผ่วข้างใบหูซับสีระเรื่อ ทุกพยางค์ที่กระทบโสตประสาทราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ที่ไล้ผ่านตามแนวกระดูกสันหลัง

“ฉะ…ฉันซื้อเส้นใหม่ให้คุณก็ได้ค่ะ”

“ไม่ใช่เนกไท” วินาทีนั้นเอลล่าหวังเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่อีกครั้งด้วยความหวาดหวั่น เมื่อเครื่องหน้าคมคายดุจพระเจ้าจงใจโน้มเข้ามาใกล้ ขณะที่บริเวณลำคอเริ่มรู้สึกอึดอัดมากขึ้นจากการที่เขาออกแรงบีบมันแน่นเข้า

ทว่าความดำมืดราวมีมนต์สะกดแรงกล้าในดวงตาคู่คมของเขากลืนกินเธอช้า ๆ จนหลงลืมไปว่าลำคอระหงกำลังถูกมือใหญ่ของซาตานร้ายกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ใช่…

เขากำลังบีบคอเธอ…อย่างละเมียดและใจเย็น

มุมปากได้รูปของคนร้ายกาจไม่ขยับยกเลยแม้แต่น้อย ก้นบึ้งนัยน์ตาปราศจากอารมณ์สะใจ สิ่งเหล่านั้นกอปรกับการกระทำของเขาแล้วมันยิ่งส่งให้เขา…

อำมหิต…

วินาทีนั้นความหวั่นกลัวค่อย ๆ ซอนแทรกกัดกินหัวใจดวงน้อยอีกครั้งเมื่อกระแสเสียงเปี่ยมอำนาจดุจเสียงสะท้อนจากนรกภูมิดังแหวกม่านสตินึกคิดของเธอเข้ามา

“รู้จักผมเท่าที่ผมอยากให้รู้…”

“…”

ความเย็นเยือกที่สามารถแช่แข็งเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายได้มาพร้อมกับความอึดอัดบริเวณลำคอที่มีมากขึ้น เนื้อตัวฝ่ายถูกข่มขู่ชาวาบ ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“แต่ถ้าคุณอยากเดือดร้อนจริง ๆ ก็ลองล้ำเส้นเข้ามาอีกครับ…รับรองว่าผมจะไม่ปล่อยผ่านง่าย ๆ เหมือนครั้งนี้”

สุ้มเสียงกดต่ำของเขาเอ่ยขึ้นในระยะใกล้จนปลายผมของเธอสั่นไหวตามแรงลมหายใจอันตรายที่เฉียดผ่าน เอลล่าหวังไม่แม้แต่จะกะพริบตา เพราะไม่แน่ใจว่าหากเธอขยับกายเขาจะทำอะไรมากไปกว่านี้หรือไม่

“อ่า…หรือถ้าอยากให้ผู้ชายอย่างผมแตะเนื้อต้องตัวมากนักล่ะก็…” น้ำเสียงเนิบเย็นนั้นกระซิบชิดใบหู แต่กลับเสียดทะลุเข้าไปกลางอกข้างซ้าย ก่อนจะกระชากสติที่หลุดลอยไปไกลของคุณหนูตระกูลหวังให้กลับเข้าที่ด้วยประโยคถัดมา

“…ลอง ‘อ่อย’ ให้มันเร้าใจกว่านี้ดูสิครับ”

เดี๋ยวนะ…

สิ้นประโยคร้ายกาจนั้น มือแกร่งของเขาคลายออกจากลำคอระหงช้า ๆ ทว่าร่างกายสูงใหญ่กลับยังไม่ยอมถอยห่างออกไป ฝ่ามืออุ่นร้อนที่ครู่หนึ่งทำลมหายใจเธอขาดห้วงกลับเคลื่อนไปวางทาบลงบนลาดไหล่บางแล้วเกี่ยวเอาคอเสื้อของเธอที่มันลู่ตกลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจขึ้นมาไว้ที่เดิมก่อนจะเปรย

“ไว้ผมจะแนะนำคนที่สนองความ ‘อยาก’ ให้คุณได้แล้วกัน”

“เดี๋ยวนะคะ ฉันไม่ได้…”

“เรามาคุยงานกันต่อให้ ‘จบ’ เร็ว ๆ ดีกว่าครับ” จบประโยคนั้นร่างสูงใหญ่ก็ถอยหลังกลับไปนั่งที่เดิม เสียงกระดาษเสียดสีกับปลายนิ้วของเขาเบา ๆ ขณะที่ปลายนิ้วอีกข้างยกขึ้นแตะกรอบแว่นให้มันเข้าที่เงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก

เอลล่าหวังสูดลมหายใจลึกเข้าเป็นครั้งแรกในรอบนาที แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับไม่ได้รู้สึกอยากถอยหนีจากคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เพราะแทนที่จะรู้สึกอยากผลักเขาออกห่าง เธอกลับอยากเข้าใกล้มากขึ้น อยากรู้ว่าหากเธอล่วงล้ำเข้าไปในพื้นที่ของเขาอีกครั้ง เธอจะเป็นผู้ล่าหรือผู้ถูกล่ากันแน่