บทที่ 6 ศัตรูโดยธรรมชาติ

ถูกหมายหัว

ตั้งแต่จำความได้ ทายาทตระกูลหวังอย่างเธอเคยถูกหมายหัวมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่น่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงได้เท่าครั้งนี้ ไม่เคยมีศัตรูคนไหนบรรลุจุดประสงค์ได้เฉียดใกล้แม้แต่ปลายเส้นผมของเธอ

ยกเว้นเขา…

สัมผัสอันตรายจากฝ่ามือแกร่งยังคงคั่งค้างอยู่บนลำคอระหง

เจ้าของร่างเล็กสูดลมหายใจลึกเข้าเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนที่เสียงล้อวีลแชร์จะดังกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อนไปตามทิศทางที่แขกผู้มาใหม่นั่งอยู่

คุณชายรองลูเธอร์มองงานในมือด้วยสายตาเรียบเฉย เสียงนุ่มของกระดาษยามถูกพลิกช้า ๆ ดังแผ่วเบาทำให้บรรยากาศชวนหวาดหวั่นก่อนหน้าลดทอนลงไปได้มาก ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขายังคงอบอวลไปด้วยความเย็นเยือกอันตรายเช่นทุกครั้ง

นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ที่หลุบลงภายใต้ขนตาที่เรียงตัวเป็นระเบียบภายใต้กรอบแว่น ราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาลที่สามารถตรึงสายตาของหญิงสาวไว้ได้ทุกครั้ง

เอลล่าหวังไม่สามารถละสายตาจากชายตรงหน้าได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว กระทั่งความเงียบทำหน้าที่ของมันมาได้สักระยะ และมาเฟียใหญ่ตรงหน้าขยับตัวเปลี่ยนอิริยาบถเล็กน้อย หญิงสาวจึงตัดสินใจเปรยถาม

“เป็นไงบ้างคะ?” ฝ่ายถูกถามละสายตาจากภาพงานตัวอย่างในมือก่อนจะเบนนัยน์ตาลึกลับมามองเธอ ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นใสยังคงนิ่งขรึมยากจะหยั่ง

“ไม่รู้สิครับ ผมเข้าไม่ถึงอะไรแบบนี้” คนตัวเล็กย่นคิ้วสีอ่อนเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำตอบของอีกฝ่าย แม้จะพอดูออกว่าเขาไม่ได้มีใจให้งานนี้และมีระยะกับเธออย่างชัดเจน ทว่าไม่รู้ทำไมเธอถึงอยากรู้จักตัวตนเขามากขึ้น

รวมถึง ‘กฎ’ ที่ว่านั่นด้วย…

“คุณเนธานน่านับถือดีนะคะ” ฝ่ายถูกชมกะทันหันเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ยังไงครับ”

“ก็ขนาดไม่อินกับงานนี้ยังสละเวลามา ทั้งที่จะปฏิเสธก็ได้”

สิ้นประโยคนั้น นัยน์ตาสีเทาลึกลับก็ตวัดมองอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับนิ่ง ๆ

“ผมได้รับความไว้วางใจจากนายท่านให้ทำงานนี้ ละเลยหน้าที่ผมก็แย่สิครับ” ถ้วยชารสเลิศตรงหน้าถูกยกขึ้นมาจิบอีกครั้ง ขณะที่มืออีกข้างก็พลิกกระดาษหน้าถัดไป

“ค่ะ ไว้ฉันจะบอกคุณราฟาเอลนะคะ ว่าคุณยักษ์ อ่า…คุณเนธานตั้งใจทำงานนี้มากแค่ไหน” ถ้วยน้ำชาถูกวางลงบนจานรองแผ่วเบา ขณะที่มุมปากได้รูปขยับยกแล้วเปรย

“จะเล่าแค่เรื่องงานเหรอครับ”

“กลัวฉันฟ้องว่าคุณ ‘บีบคอ’ ฉันเหรอคะ”

“ครับ” สิ้นเสียงนั้น เอลล่าหวังก็ยู่หน้าเล็กน้อย เพราะคำตอบของอีกฝ่ายมันปลอมโคตร ๆ ท่าทางหย่อนอารมณ์ของคนตรงหน้าไม่ได้สะท้อนความกลัวนายเหนือหัวลูเธอร์ออกมาเลยแม้แต่น้อย

วินาทีนั้นเอลล่าหวังได้เรียนรู้เกี่ยวกับรองบอสลูเธอร์หนึ่งอย่าง คือเขาเป็นหนึ่งในประเภท ‘กวนประสาทหน้าตาย’

นานหลายนาทีที่เครื่องหน้าคมคายยังคงก้มพลิกกระดาษในมือดูรายละเอียดงานตัวอย่างต่อ

ไหนเขาบอกว่าเข้าไม่ถึง…

แล้วทำไมถึงตั้งใจขนาดนั้น…

แม้ในใจจะอยากชวนคุยมากกว่านี้ ทว่าสัญชาตญาณส่วนลึกกลับเอาแต่ส่งสัญญาณเตือน ว่าวันนี้เธอควรหยุดกวนใจเขา

จริงอยู่ว่าที่นี่คือถิ่นของตระกูลหวัง แม้พี่ชายเธออย่าง ‘มาร์คัส หวัง’ จะไม่อยู่ เพราะมัววุ่นกับเรื่องของอดีตว่าที่คู่หมั้นอย่าง ‘บรูคลิน’ กับ ‘วาเลนเซีย’ ทว่าลูกน้องตระกูลหวังก็ไม่ได้บางตา

หากแต่คนตรงหน้าเธอคือรองบอสตระกูลมาเฟียมากอิทธิพลของเอเชีย ระยะห่างเพียงเท่านี้มีหรือที่เขาจะพลาดหากอยากจัดการเธอขึ้นมาจริง ๆ

เมื่อตาชั่งภายในหัวหยุดประมวลผล เรียวมือเล็กจึงยื่นไปหยิบช่อดอกไม้สีขาวที่อีกฝ่ายถือติดมือมาทุกครั้งขึ้นมา หวังจะจัดใส่แจกันระหว่างนั่งรอเขาพินิจงานตัวอย่าง

ยิปโซฟิลล่าที่เธอโปรดปราน…

เอลล่าใช้เวลาหลายนาทีจัดเรียงก้านดอกไม้สดลงแจกันคริสตัลที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อดีหน้าโซฟา ทันทีที่เรียวมือสวยดึงดอกไม้กลีบเล็กสีขาวออกจากกระดาษห่ออย่างเบามือ เพื่อให้รับแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านกระจกเข้ามา เกสรละเอียดสีขาวละมุนก็ฟุ้งกำจายในอากาศทันที

วินาทีนั้นชายผู้ซึ่งมีทุกการเคลื่อนไหวอยู่ในกรอบของความสงบนิ่งพลันชะงักค้าง นัยน์ตาสีเฮมาไทต์กะพริบแผ่ว เครื่องหน้าเรียบเฉยเคลื่อนไปด้านข้างเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ ทว่าสายตาคู่คมยังคงวางนิ่งอยู่บนกระดาษแผ่นสุดท้ายในมือแกร่ง

แม่ง…

เปลือกตาสีอ่อนพับลงตามสัญชาตญาณ หวังกดข่มอาการแพ้ที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง ขณะที่กล้ามเนื้อรอบปลายจมูกเริ่มกระตุกช้า ๆ

มาเฟียหนุ่มเค้นเอาความอดทนทั้งชีวิตมารวมกันในวินาทีนั้น ร่างกายสูงใหญ่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ พยายามต่อสู้กับกลไกของร่างกายที่อยากจามเอาสิ่งแปลกปลอมออกมาเต็มทนอย่างเงียบ ๆ

ก็ถ้าหากว่าเขาปล่อยให้ตัวเองจามต่อหน้ายัยคุณหนูที่โปรดปรานการเอาชนะไม่แพ้บรรดาพี่ชาย…

ถ้าหากเขาถูกยัยเด็กตรงหน้าหัวเราะเยาะ เพราะดันเผยจุดอ่อนออกมาอย่างน่าอาย…

ความน่าเชื่อถือและศักดิ์ศรีในฐานะรองบอสลูเธอร์คงปลิวหายไปพร้อมไอ้เกสรดอกไม้เวร ๆ นั่น

ฉะนั้น…

นัยน์ตาคมกริบขุ่นขึ้นเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ ที่ไม่อาจควบคุมร่างกายของตนได้ในที่สุด มือแกร่งข้างหนึ่งที่วางอยู่บนพนักโซฟากำรวบเข้าหากันแน่นเข้าจนขึ้นข้อขาว และก่อนที่ละอองเกสรสีขาวจะปลิวมาแตะปลายจมูกโด่งของเขาอีกครั้ง เขาก็…

หมับ!

 ราวกับถูกกั้นออกจากโลกทั้งใบ…

เสียงทุกเสียงอันตรธานไป เหลือเพียงเสียงอื้ออึงภายในหัวเมื่อฝ่ามือแกร่งตวัดคว้าหลังต้นคอระหงกะทันหัน สัมผัสเย็นเยือกจากปลายนิ้วปะทะลำคออ่อนนุ่ม ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปจะกดลงมาแนบสนิทกับกลีบปากนุ่มสีหวาน…โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

สัมผัสกะทันหันเมื่อครู่สร้างแรงกระเพื่อมบางอย่างซึ่งแรงพอที่จะกระตุ้นหัวใจดวงน้อยให้เต้นสับสนไม่เป็นจังหวะได้อย่างง่ายดาย

เนิ่นนานเท่าไรไม่รู้ที่ริมฝีปากอิ่มสวยถูกคนมากอำนาจกว่าฉกฉวยครอบครอง เธอรู้เพียงแค่ว่าวูบหนึ่งท่ามกลางความเงียบภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่อีกฝ่ายพยายามกลั้นเอาไว้…

วินาทีนั้นเอลล่าหวังรู้สึกราวกับตัวเองเป็นหยดน้ำเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงไปในธารลาวาร้อนระอุ ขณะกำลังจะระเหยเป็นไอ ความหอมอบอุ่นจากร่างกายสูงใหญ่ของอีกฝ่ายกลับกำจายโอบอุ้มเธอไว้

อ่า…

ตึกตัก…ตึกตัก…

ไม่รู้ว่าเพราะเสียงหัวใจดวงน้อยที่กระหน่ำเต้นบ้าคลั่งจนน่ารำคาญ หรือเพราะเรียวมือเล็ก ๆ นั่นที่เอาแต่กำชายเสื้อสูทของเขาจนมันเกิดรอยยับที่ทำให้เรียวคิ้วเข้มขยับย่นเข้าหากัน เปลือกตาสีอ่อนกะพริบเบา ๆ ไล่ความรำคาญใจออกไปทั้งที่ยังคงกดแนบริมฝีปากเอาไว้แบบนั้น

กลิ่นอ่อนจางของเกสรดอกไม้เจ้ากรรมค่อย ๆ จมหายในรสสัมผัสที่ซับซ้อนของริมฝีปากสีหวานและความชิดใกล้เกินสถานะคนที่เพิ่งจะร่วมงานกัน

ที่สุดแล้ว ร่างสูงใหญ่จึงผละออก…

เนธานเอนตัวกลับไปนั่งพิงพนักโซฟาอย่างสง่างาม ราวกับเมื่อครู่เขาไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่มือแกร่งจะเอื้อมมาหยิบแฟ้มผลงานกลับขึ้นมาใหม่อย่างสงบนิ่งโดยไม่แม้จะมองหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

ไม่นานสุ้มเสียงทุ้มต่ำเย็นเยือกที่ทำเอาเส้นประสาททั้งร่างของคนตัวเล็กกว่าสั่นระริกก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“อย่า ‘อ่อย’ ผม ด้วยการจัดดอกไม้นั่นใส่แจกันอีก”

ประโยคเย็นชาราวกับมีดปลายแหลมตัดผ่านอากาศนิ่ง ๆ นั้นน่าตกใจไม่น้อย เป็นอีกครั้งที่คนพูดดูเฉยชาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เขาเพิ่งจะ…

อ่า…

เอลล่าหวังกะพริบตาถี่ พลางมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ อย่างคนที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองเพิ่งโดนต่อว่า

หรือเพิ่งโดน…จูบ

เมื่อครู่มันเรียกว่าจูบได้ไหมเธอเองก็ไม่แน่ใจ

ครั้นกำลังจะแย้งว่าการกระทำเมื่อครู่และการกล่าวหาว่าเธอ ‘อ่อย’ เขาเป็นการกระทำที่ล้ำเส้นไปมาก ทว่าสายตาที่มองมาของเขาทำให้หญิงสาวต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ

ความอึดอัดโรยตัวเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่ในวินาทีนั้น ริมฝีปากเอลล่ายังร้อนผ่าวจากสัมผัสเหนือความคาดหมายก่อนหน้า หญิงสาวหลุบสายตามองเสื้อสูทของเขาที่ยังมีรอยยับจากฝีมือของเธอ รอยยับนั้นเสมือนตราประทับรอยบาปของคนที่บังอาจแตะต้อง…ซาตาน

อ่า…เลี่ยงก่อนดีกว่า

“ฉันว่าฉันต้องไปทำกายภาพแล้วค่ะ” เพราะหากยังนั่งอยู่ตรงนี้ เธอก็ไม่รู้แล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันแบบใดขึ้นอีก

สิ้นประโยคนั้น มาเฟียหนุ่มก็ปรายสายตาคู่คมมองเจ้าของดวงหน้าซับสีระเรื่อเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำแบบที่ยังคงไว้ซึ่งความสุขุมเยือกเย็น

“Pocket Square เปื้อนสี รอยยับบนเนกไทและชายเสื้อยับ ๆ นี่…” ท้ายประโยคถูกเว้นไว้ ก่อนที่ร่างสูงสง่าเปี่ยมอำนาจจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

คุณหนูตระกูลหวังหันไปสบประสานกับนัยน์ตาเย็นเยือกของแขกคนสำคัญอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำเอากองไฟเล็ก ๆ บนหัวเธอลุกโชน

“…ผมจะถือว่าเมื่อกี้คุณจ่ายคืนผมในราคาที่ ‘ทัดเทียม’ แล้วกันนะครับ”

เดี๋ยวนะ…

ทัดเทียม?

เหลือจะเชื่อ คนคนนี้ตีราคา ‘จูบแรก’ ของเธอต่ำกว่าราคาสิ่งของนอกกายพวกนั้นเนี่ยนะ!

ทว่าก่อนที่คนตัวเล็กกว่าจะทันได้เอ่ยทัดทาน ร่างสูงใหญ่เย็นชาก็หันหลังกลับ ก่อนที่ฝีเท้านิ่งขรึมแต่ทรงอำนาจจะก้าวเดินออกจากประตูเรือนกระจกแห่งนี้ไปอย่างมั่นคง โดยทิ้งความรู้สึกสับสนระคนหัวร้อนไว้ที่เจ้าบ้านอย่างเอลล่าไว้อย่างมากมาย

เสียงเปิดประตูรถดังแผ่วก่อนที่รองบอสลูเธอร์จะก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่เบาะหลัง เสี้ยวหน้าคมคายที่อ่านอารมณ์ไม่ออกหันออกไปนอกหน้าต่างรถ มองผ่านกระจกนิรภัยสีทึบไปยังเรือนกระจกด้านหลังที่ยังมีใครบางคนอยู่ตรงนั้น

ปลายนิ้วแกร่งกระชับเนกไทให้เข้าที่เพียงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“ไปท่าเรือ”

Bentley Flying Spur เริ่มเคลื่อนตัวออกจากเขตไร่ไวน์ตระกูลหวัง ทว่าเพียงไม่นานหลังจากนั้น น้ำเสียงนิ่ง ๆ ที่คล้ายจะเป็นแค่คำสั่งธรรมดาก็ดังขึ้นภายในห้องโดยสารอีกครั้ง

“แดเนียล”

“ครับคุณชาย” มือขวาคนสนิทที่ขับรถให้ขานรับทันที

มาเฟียหนุ่มไม่ได้หันไปมองลูกน้อง สายตาคู่คมยังคงทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ขณะที่ริมฝีปากได้รูปขยับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเด็ดขาด

“กว้านซื้อดอกยิปโซฟิลล่าในเขตปกครองลูเธอร์ทั้งหมด” ได้ยินดังนั้น แดเนียลก็ขมวดคิ้วผ่านกระจกมองหลังเพียงครู่ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งขรึมตามปกติ

“ทั้งหมดเลยเหรอครับ?”

“ทั้งหมด…”

“…”

“…แล้ว ‘เผา’ ทิ้งซะ”

คำสั่งนั้นของผู้เป็นนายฟังดูแทบไม่มีอารมณ์ใด ๆ ร่วม ปราศจากโทสะ ไม่มีแม้ความเร่งเร้าหรือความสนุกสะใจ แต่ก็ชัดเจนว่ามันทั้งจริงจังและเฉียบขาด

“ครับคุณชาย”

สิ้นเสียงตอบรับ คำสั่งของผู้เป็นนายก็ถูกส่งต่อไปยังฝ่ายปฏิบัติใต้อำนาจของแดเนียลผ่านเครื่องมือที่ทันสมัยเพียงแค่ใช้เสียงออกคำสั่งทันที ขณะที่เจ้านายผู้มากบารมีเอนตัวพิงเบาะด้วยท่าทางที่ยังคงไว้ซึ่งความนิ่งขรึมและสง่างามไม่เปลี่ยน

ระหว่างที่รถเคลื่อนตัวตรงไปยังท่าเรือ แดเนียลลอบมองผู้เป็นนายผ่านกระจกในบางครั้งที่พยายามครุ่นคิดว่าดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์นั้นผิดอะไร ยิ่งเป็นดอกไม้ที่นายเหนือหัวลูเธอร์ให้ความสำคัญเพราะเป็นสื่อกลางในการแสดงความเป็นห่วงคุณหนูตระกูลหวังด้วยแล้ว

คุณชายรองยิ่งไม่ควรทำลายมัน…