บทที่ 4 เจอกันอีกครั้ง

กลิ่นชื้นของไอดินหลังฝนตกที่ปะปนกับกลิ่นคาวเลือดลอยตามชายเสื้อสูทราคาแพงของรองบอสตระกูลมาเฟียใหญ่มากระทั่งเขาหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะหลังของรถสปอร์ตซีดานหรู

เนธานเหยียดแผ่นหลังกว้างพิงเบาะ หลังกระดุมเชิ้ตเม็ดสุดท้ายถูกปลายนิ้วแกร่งดันเข้ารังดุม เนกไทเส้นใหม่ถูกหยิบมาสวมขณะที่ล้อรถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากสถานที่ผลิตเงินแห่งใหม่ของลูเธอร์

เสื้อผ้าท่อนล่างถูกเปลี่ยนในรถอย่างคล่องมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวใหม่สะอาดตากลายเป็นเปลือกภาพจำของสุภาพบุรุษในคราบมาเฟียอย่างเขา

ไม่มีรอยเลือด ไม่มีเถ้าควันจากสนาม ไม่มีแม้กระทั่งแววตานิ่งขรึมของมัจจุราชหลังแว่นที่เคยใช้ทอดมองพวกเศษสวะเมื่อครู่

Bentley Flying Spur เคลื่อนผ่านแยกหนึ่ง ก่อนจะจอดสนิทที่หน้าร้านขายดอกไม้เล็ก ๆ ข้างทาง ผู้ติดตามคนสนิทอย่างแดเนียลลงไปสั่งตามรายการที่ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า

ยิปโซฟิลล่า สีขาวบอบบางราวละอองหิมะแรก…

เนธานไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงต้องเป็นดอกไม้ชนิดนี้ ทว่าในเมื่อมันเป็นคำสั่งจากคนเบื้องบนอย่างราฟาเอล เขาที่เป็นคนใต้บัญชาและถวายความภักดีทั้งหมดให้ลูเธอร์จึงไม่มีความจำเป็นต้องถาม

ปลายจมูกโด่งเริ่มซับสีระเรื่อเมื่อได้กลิ่นไม่พึงประสงค์จากกล่องดอกไม้ที่ถูกวางไว้ที่เบาะข้างกาย แดเนียลที่มองผู้เป็นนายผ่านกระจกบานเล็กข้างหน้าจึงเปรยขึ้น

“ให้ผมเอาไปไว้คันหลังไหมครับคุณชาย”

“ไม่ต้อง รีบไปก็พอ” เพราะถ้าแค่ดอกไม้เวรนี่เขายังเอาชนะมันไม่ได้ ตำแหน่งระดับสูงของมาเฟียตระกูลใหญ่เขาคงไม่คู่ควร

รถคันหรูเคลื่อนตัวมุ่งหน้าสู่ไร่ไวน์ตระกูลหวังได้ไม่นาน เสียงเครื่องมือสื่อสารก็สั่นเบา ๆ ทำลายความเงียบภายในรถ หน้าจอแสดงผลปรากฏชื่อของใครบางคนที่เขารอมาตลอดหลายวัน

“ครับ” เสียงแหบทุ้มเปรยสั้น ๆ หลังจากกดรับสาย นิ้วแกร่งดึงปลายเนกไทให้กระชับขึ้น ขณะที่เสียงจากปลายสายเอ่ยเบา ๆ

“คุณชาย มีบางอย่างแปลก ๆ ในแฟ้มคดีเมื่อสามปีก่อนครับ” แม้ปลายสายจะใช้ถ้อยคำระมัดระวังเมื่อคู่สนทนาคือรองบอสมาเฟียมากอิทธิพล ทว่าอารมณ์อีกฝ่ายกลับแน่นทึบกว่าครั้งไหน ๆ

“อะไรครับ”

“ผมยังบอกไม่ได้จนกว่าจะแน่ใจ แค่…มันมีบางอย่างที่ไม่น่าอยู่ที่นั่นครับ” วินาทีนั้นหัวใจดวงแกร่งพลันบีบรัดแน่นขึ้นเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน

คุณชายธำรงอัศววัฒน์ยังคงนิ่งแม้ในใจจะสั่นไหวชั่วขณะ ก่อนที่

กลิ่นยิปโซฟิลล่าข้างกายจะลอยอบอวลขึ้นมาใต้โพรงจมูกโด่งอีกระลอก

ความไม่พอใจถูกฝังกลบปิดตายอย่างรวดเร็ว เมื่อนึกถึงหน้าที่รับผิดชอบ ปลายนิ้วแกร่งเกลี่ยปลายจมูกเบา ๆ ก่อนจะกลับมาสนใจประเด็นที่กำลังคุยกับปลายสายต่อ

“รบกวนเช็กให้แน่ใจด้วยนะครับ” ประโยคเมื่อครู่ถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงราบเรียบจนอีกฝ่ายลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“แน่นอนครับคุณชาย แต่ผมขอเวลาอีกสักระยะนะครับ ผมจะตามเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด”

เสียงเจ้าหน้าที่ของสำนักงานตำรวจที่ลูเธอร์ซื้อตัวไว้เงียบลง พร้อมกับที่ปลายนิ้วแกร่งกดวางสาย คุณชายรองลูเธอร์ดันกรอบแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย แล้วพลิกข้อมือดูนาฬิกา ก่อนจะปรายตามองดอกไม้ข้างกายอย่างเย็นชา

วินาทีนั้นความดำมืดที่ค่อย ๆ กลืนกินโลกทั้งใบของเขาอีกครั้งคล้ายสว่างวาบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ราวกับถูกสีขาวสะอาดของดอกไม้ข้างกายอาบย้อมโลกใบหม่นของเขาช้า ๆ

ดอกไม้ที่โลกของเขาไม่มีวันมีพื้นที่ให้…

แว่นตาที่เป็นสัญลักษณ์ของอดีตที่ขมขื่นถูกปลายนิ้วแก่งถอดออกมาเช็ดทำความสะอาดด้วยท่าทางที่เมินทุกแสงสว่างบนโลก ดอกไม้ข้างกายเขาถือวิสาสะโยนมันไปชิดอีกฝั่งของห้องโดยสารอย่างไม่ไยดี

ไม่นานรถยนต์คันหรูก็เคลื่อนตัวเข้าสู่ไร่องุ่นของตระกูลหวังในเส้นที่ซ่อนตัวในเงาไม้สองข้างทาง นัยน์ตาสีเฮมาไทต์เหลือบมองช่อดอกไม้ข้างกายที่ส่งกลิ่นฉุนเกินไปสำหรับประสาทรับกลิ่นของเขานิ่ง ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะแผ่วเบาที่ปลายจมูกของตนเป็นครั้งที่สองในรอบสิบห้านาที

ทว่าถึงอย่างไรมือแกร่งก็ต้องคว้าเอาช่อดอกไม้นั่นมาไว้ในมือเมื่อรถจอดสนิทพร้อม ๆ กับที่ประตูรถถูกเปิดจากฝั่งหนึ่งโดยลูกน้องของตระกูลหวังที่ก้มศีรษะเล็กน้อย

ช่วงขายาวก้าวลงจากรถช้า ๆ ราวกับไม่ได้รีบร้อนเจอใคร คุณชายรองลูเธอร์เดินตามผู้นำทางไปเรื่อย ๆ กระทั่งถึงหน้าสตูดิโอเรือนกระจกที่ปกคลุมไปด้วยพรรณไม้เขียวครึ้มและเสียงบางอย่างที่…คุ้นหู

เสียงล้อเหล็กกระทบพื้นหินอ่อน

เสียงรองเท้าสลิปเปอร์ลากเบา ๆ พร้อมเสียงหอบหายใจแผ่ว

มาเฟียหนุ่มหยุดยืนหลังพุ่มกุหลาบเลื้อยสีหวานทันทีที่ร่างบอบบางคุ้นตาสะท้อนในนัยน์ตาสีเทาหม่นแสง

ผมยาวสีคาราเมลเป็นลอนธรรมชาติ ผิวขาวจัดราวหิมะแรกในเหมันตฤดู ร่างแบบบางในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนโอเวอร์ไซซ์ที่ควรจะอยู่บนวีลแชร์ประจำกาย ทว่าตอนนี้กลับฟุบอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเยือก

ทันทีที่เห็นภาพนั้น คุณชายรองลูเธอร์ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามหัดเดินด้วยตัวเองโดยไม่ใช้วอล์กเกอร์ เรียวแขนเล็กสองข้างยื่นมาด้านหน้าเล็กน้อยคล้ายจะหยัดกายลุกขึ้น ทว่าในวินาทีถัดมานั้น…

ปึก!

ร่างบางของเอลล่าหวังเสียหลักวูบ ล้มลงกระแทกพื้นหินอ่อนอีกครั้ง

นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ที่มีริ้วเย็นเยือกทับถมในนั้นยังคงมองภาพตรงหน้านิ่ง ๆ มือแกร่งที่ถือช่อดอกไม้กระชับแน่นขึ้น ขณะที่ทอดมองความพยายามอีกครั้งของคนตรงหน้า

เขาไม่ได้เข้าไปช่วย ไม่คิดจะเข้าไปถามว่าเจ็บไหม และไม่แม้แต่จะหยิบยื่นน้ำใจเล็ก ๆ ให้ด้วยการเรียกผู้นำทางที่หันหลังเดินจากไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นว่านายหญิงคนเล็กของพวกเขากำลังอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก

เนธานทำเพียงยืนมองเงียบ ๆ ผ่านเลนส์แว่นใสคู่นั้น…

จู่ ๆ เขาก็อยากรู้ว่ายัยเด็กที่ถูกกั้นออกจากความเศร้าหมองทุกอย่างบนโลก จะจัดการกับความพ่ายแพ้สิ้นหวังที่กำลังเผชิญอย่างไร

และคำตอบที่ได้ก็ทำเอาเส้นอารมณ์ที่เคยคงที่ของเขาสั่นไหวเบา ๆ วินาทีนั้นความไม่สบอารมณ์เล็ก ๆ สายหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้นมาพร้อม ๆ กับที่ร่างบอบบางตรงหน้าค่อย ๆ พยายามยันตัวลุกขึ้นเองอีกครั้ง

เอลล่าหวังไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ร้องขอให้ใครช่วย เธอพยายามช่วยเหลือตัวเองจนถึงที่สุด แม้แขนข้างหนึ่งจะสั่นเพราะรับน้ำหนักมากเกินไป ทว่าสุดท้ายแล้วคนตรงหน้าก็ลุกขึ้นยืนได้ด้วยตัวเอง

วินาทีนั้นมุมปากหยักที่เคยเหยียดตรงกลับยกขึ้นน้อย ๆ เมื่อการประเมินคนตรงหน้าเล่นแก้เบื่อสิ้นสุดลง

“คุณเนธาน…” กระแสเสียงหวานดังผ่านม่านดอกไม้นานาพันธุ์ภายในสตูดิโอวาดภาพทันทีที่นัยน์ตาสวยหันมาสบสายตากับเขา เรียวขาเล็กที่สั่นระริกนั่นค่อย ๆ ก้าวขณะที่มือที่เกาะขอบโต๊ะอยู่คลายออกจากการเกาะกุมช้า ๆ

ก่อนที่จะ…

“เชิญค่ะ…อ๊ะ!”