บทที่ 7 ตัวช่วยชั่วคราว

ท่าเรือหลักลูเธอร์

ท่าเรือเงียบสงบในแบบที่มักจะเป็นหลังเที่ยงคืน มีเพียงเสียงคลื่นซัดกระทบเสาคอนกรีตและเสียงลมทะเลที่พัดผ่านระลอกแล้ว ระลอกเล่า

บนตึกสูงของลูเธอร์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมท่าเรือ ปรากฏแสงไฟสีนวลลอดออกจากห้องพักหรูชั้นบนสุด บ่งบอกว่าเวลานี้เจ้าของห้องยังไม่หลับ

ร่างกำยำที่ท่อนบนเปลือยเปล่ายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เครื่องหน้าคมคายในเวลานี้มีโฟมสีขาวเคลือบตามแนวสันกรามคมสัน มือแกร่งข้างหนึ่งยกเครื่องโกนหนวดขึ้น ก่อนที่เสียงใบมีดคมกริบเสียดสีกับผิวขาวจัดจะดังขึ้น

นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์จดจ่ออยู่กับเครื่องโกนหนวดบริเวณปลายคาง ทว่าวูบหนึ่งที่มองริมฝีปากของตน ภาพริมฝีปากของใครบางคนก็ฉายวาบเข้ามาในหัวกะทันหัน ก่อนจะตามมาด้วยภาพที่เขาคว้าคอแล้วก้มลงจูบอีกฝ่าย…เนื่องด้วยสถานการณ์บังคับ

ฉับพลัน คุณชายธำรงอัศววัฒน์ก็ค้างมือไว้กลางอากาศ นัยน์ตาคู่คมพินิจมองตัวเองในกระจกนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง พลันหว่างคิ้วเข้มก็ปรากฏรอยย่นจาง ๆ ขณะที่มืออีกข้างยกขึ้นเท้าเอวอย่างหงุดหงิด

อ่า ฉิบหายสิ…

เนธานมองเงาของตัวเองอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีรวนอัดแน่นอยู่กลางโพรงอก ก่อนจะรีบจัดการโกนหนวดส่วนที่เหลือต่อให้เสร็จ

สายน้ำอุ่นจากเรนชาวเวอร์ไหลชำระร่างกายกำยำ ขณะที่มาเฟียหนุ่มพยายามไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว พัดลมดูดอากาศทำงานเงียบเชียบ ขณะที่หัวฉีดเล็กตรงมุมห้องเริ่มพ่นไอน้ำหอมกลิ่นลาเวนเดอร์ออกมาเพื่อลดความเครียดให้เจ้าของห้อง

แผ่นกระจกกันน้ำไร้คราบในทันที เพราะระบบสั่งแขนกลจิ๋วที่ซ่อนตัวอยู่ในผนังให้เคลื่อนออกมาทำความสะอาดโดยอัตโนมัติ ทุกสิ่งทุกอย่างภายในถูกควบคุมและปรับแต่งเพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้เป็นนาย

ไม่นาน ช่วงขายาวก็เดินออกจากห้องน้ำ มือแกร่งข้างหนึ่งใช้ผ้าขนหนูเช็ดกลุ่มผมเปียกชื้น ขณะที่อีกข้างหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเช็กข้อความจากแดเนียล

ซึ่งก็เป็นที่น่าพอใจ ดอกไม้พวกนั้นถูกกำจัดจนไม่เหลือแม้ละอองเกสรเล็ก ๆ ที่จะทำให้เขาแหกกฎตัวเองได้อีก

กฎที่เขาปฏิญาณกับตัวเองนับตั้งแต่วันนั้น ว่าจะไม่แตะต้องผู้หญิงคนไหน

กฎ…ที่เขาปฏิบัติได้เป็นอย่างดีมาตลอด จนกระทั่งมาเจอกับศัตรูโดยธรรมชาติอย่างยัยจิตรกรนั่น…

สมาร์ตโฟนเครื่องหรูถูกวางไว้บนแท่นชาร์จอัจฉริยะข้างหัวเตียง ที่สามารถชาร์จไฟ เคลียร์ฝุ่น รอยนิ้วมือและเตรียมระบบให้พร้อมสำหรับใช้งานในเช้าวันถัดไปได้ ก่อนที่มือแกร่งจะเอื้อมไปหยิบกระปุกยานอนหลับขึ้นมา หวังให้มันช่วยบรรเทาอาการนอนไม่หลับเช่นทุกคืน

ทว่า ว่างเปล่า…

เสียงผ่อนลมหายใจลอดผ่านริมฝีปากได้รูปเบา ๆ ขณะที่ร่างสมส่วนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แผ่นอกแกร่งกระเพื่อมเล็กน้อยเพราะลมหายใจขุ่น ๆ ที่ไม่ได้เกิดจากความเหนื่อยล้า หากแต่เป็นเพราะเขารำคาญตัวเอง

รำคาญที่หลับไม่ได้หากไม่มี ‘ตัวช่วย’

ที่สุดแล้ว ช่วงขายาวจึงก้าวไปหยุดที่หน้าตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบชุดนอนสีสะอาดไร้รอยยับขึ้นมาสวมใส่แทนผ้าขนหนูที่พันหลวม ๆ ไว้ที่เอวสอบก่อนหน้า

ทว่าระหว่างนั้น…

วูบหนึ่งกลิ่นอ่อนจางของ White Musk หอมสะอาด เย็นละมุนและอบอุ่นอย่างน่าประหลาดก็แทรกขึ้นมาท่ามกลางกลิ่นเนื้อผ้าและน้ำหอมประจำกายของเขา

กลิ่นที่คล้ายมวลอากาศเย็น ๆ ที่คลุมลงบนบ่าหนักอึ้งอย่างเงียบเชียบ

กลิ่นนี้มัน…

ฉับพลันภาพตอนที่มือเล็ก ๆ ของเอลล่ากำชายเสื้อสูทไว้แน่นตอนเขาจูบเธอเมื่อกลางวันก็ผุดขึ้นมาในหัว มาเฟียหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในใจอีกครั้ง

ทว่าแทนที่จะโยนเสื้อเปื้อนกลิ่น White Musk ลงตะกร้าอย่างที่ควรจะทำ มือแกร่งกลับหยิบสูทตัวนั้นขึ้นมาวางบนโต๊ะข้างหัวเตียง ก่อนที่ร่างสมส่วนจะนั่งลง แล้วเปิดแล็ปท็อปขึ้นมาทำงานต่ออีกพักใหญ่ กระทั่งแสงสว่างจากหน้าจอค่อย ๆ ปะทะกับเปลือกตาที่เริ่มหนักอึ้ง

มือใหญ่เก็บของแล้วสั่งระบบปิดไฟ…

เวลานี้ไม่มียาคลายเครียด ไม่มีเสียงดนตรีกล่อมนอน มีเพียงกลิ่นอ่อนจางจากร่างบอบบางของใครบางคน ที่ยังลอยอบอวลอยู่ภายในห้อง

เนธานผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่ง ขณะเปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ พับลง เมื่อความหวังที่จะนอนหลับสนิทในคืนนี้ริบหรี่พอ ๆ กับแสงสลัวในห้องนอนกว้าง

เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่คุณชายรองลูเธอร์นอนฟังเสียงคลื่นซัดกระทบฝั่ง พยายามทำสมาธิ กำหนดจิตไม่ให้ฟุ้งกระจัดกระจายไปกับเรื่องราวฝังใจในอดีต

กว่าจะรู้ตัวว่าสมองของเขามันโล่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คล้ายถูกปลอบประโลมจากกลิ่นแปลกปลอมที่ยังคงชัดเจนในประสาทการรับรู้ ก็ตอนที่เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งจนแทบจะปิดสนิท

นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์เหลือบมองเสื้อสูทข้างหัวเตียงเพียงครู่ ก่อนจะตัดสินใจคว้ามันมากอดแนบอกตามสัญชาตญาณสั่งการ หวังให้กลิ่นหอมอบอุ่นนี้เป็น ‘ตัวช่วย’ ชั่วคราวให้เขาสามารถก้าวผ่านค่ำคืนนี้ไปได้

ไม่นานความง่วงที่ค่อย ๆ รุกไล่คืบคลานเข้ามาก็นำพาเขาให้ดิ่งลึกลงไปในห้วงนิทราในที่สุด

ลมหายใจสับสนคุกรุ่นก่อนหน้าพลันเปลี่ยนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ…

เสียงพู่กันสัมผัสผ้าใบเพราะนะคะว่าไหม

เสียงหวานใสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ขณะที่ภาพคนตัวเล็กบนวีลแชร์ที่ยังคงจดจ่ออยู่กับงานชิ้นเอกตรงหน้าค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในห้วงนิทรา

เหตุการณ์จริงวันนั้นเขาไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงดังกล่าวที่อีกฝ่ายพร่ำบอกว่าไพเราะ ไม่แม้แต่จะสนใจฟังในสิ่งที่เธอพูด ทว่าในดินแดนแห่งความฝันนี้เขากลับ…

…ได้ยินมัน ‘ชัดเจน’

เสียงปลายพู่กันฉาบด้วยสีเวลาลากผ่านผืนผ้าใบนั่น…

คล้ายถูกขับกล่อมด้วยเสียงไพเราะที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมัน ไม่มีฝันร้าย ไม่มีการสะดุ้งตื่นกลางดึกพร้อมเม็ดเหงื่อเปียกชุ่ม มีเพียงความสงบและความรู้สึก ‘ปลอดภัย’ โอบอุ้มเขาไว้ตลอดทั้งคืน

กระทั่งท้องฟ้าครองแสงแรกยามเช้า…

เปลือกตาสีอ่อนเปิดขึ้นช้า ๆ นัยน์ตาคู่คมทอดมองเพดานเหนือศีรษะด้วยความรู้สึกที่แปลกไป พลันมือแกร่งจึงยกขึ้นเสยกลุ่มผมระบายความรู้สึกขุ่นมัวทันที

ไม่ใช่เพราะหลับไม่ได้ หากแต่…เพราะเขา ‘หลับได้’ ต่างหาก

หลับโดยที่สูทตัวเดิมยังอยู่ในอ้อมกอด…

หลับโดยที่กลิ่นของใครบางคนที่บุกรุกเข้ามาถึงในฝันยังคงอบอวลจาง ๆ ใต้โพรงจมูกโด่ง…

คุณชายธำรงอัศววัฒน์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เรียวคิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

อ่า…เพราะกลิ่นของยัยคุณหนูนั่นจริง ๆ เหรอวะ

มือแกร่งกำรวบสูทเจ้ากรรมขึ้นมาทันที ขณะหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงนุ่ม เขายัดมันลงในถุงพลาสติกอย่างลวก ๆ แล้วโยนลงตะกร้าผ้าอย่างไม่ไยดี

“โคตรไร้สาระ”

จบประโยคนั้นช่วงขาแกร่งก็เตรียมเดินเข้าห้องน้ำไป ทว่ายังไม่ทันที่จะก้าวเข้าไปในนั้น นัยน์ตาสีเทาลึกลับกลับหันไปมองตะกร้าผ้าใบเดิมอีกครั้ง

เนิ่นนานที่เขามองสูทตัวโปรดอย่างใช้ความคิด เมื่อรู้ตัวว่าสายตาหยุดอยู่ที่ของสิ่งนั้นนานเกินไป ช่วงขายาวจึงก้าวเข้าไปในห้องน้ำทันที โดยละทิ้งสิ่งที่รบกวนจิตใจไว้หลังประตูบานใหญ่

ทว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้น สิ่งที่คิดว่าสลัดออกจากหัวไปหมดแล้วก็ถูกเหวี่ยงกลับเข้ามาอีกครั้ง

เมื่อ…

“อรุณสวัสดิ์ครับเจ้านาย”

เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากลำโพงเล็กที่ฝังอยู่ในผนังห้องน้ำ มันคือเทคโนโลยีผู้ช่วยอัจฉริยะที่ลูเธอร์ยัดเยียดให้ใช้เพื่อความสะดวกสบาย

มาเฟียหนุ่มไม่ได้ตอบกลับ เขาทำเพียงหมุนก๊อกน้ำเตรียมแปรงฟัน ก่อนที่เสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้งพร้อมโทนเสียงใสซื่อที่ชวนหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

“ผมตรวจพบว่าชุดสูทที่คุณใส่เมื่อคืนมีกลิ่นดอกไวโอเล็ตจาง ๆ ปนอยู่ ซึ่งเป็นกลิ่นแปลกปลอม ต้องการให้ผมส่งไปซักแห้งทันทีหรือเก็บไว้ให้คุณอีกสักคืนครับ?”

ให้ตาย…

นั่นมันกลิ่น White Musk ไม่ใช่กลิ่นดอกไวโอเล็ต

“ลบข้อมูลนั่นออกไปซะ”

“ขออภัยครับ ข้อมูลนี้ถูกบันทึกลงระบบดูแลเครื่องแต่งกายเรียบร้อยแล้ว เพื่อปรับน้ำยาซักผ้าให้เหมาะสม หากเจ้านะ…”

พรึ่บ!

ยังไม่ทันที่พ่อบ้านลูเธอร์จะพูดจบประโยค มือแกร่งก็ตวัดไปปิดสวิตช์ระบบอย่างแรงจนไฟดับวูบ วินาทีนั้นสิ่งที่เขาคิดว่าได้ละทิ้งมันไว้หน้าประตูห้องน้ำกลับผุดวาบเข้ามาในหัวซ้ำ ๆ

ราวกับมันตั้งใจสลักความทรงจำนี้ให้ลึกลงกลางจิตสำนึกของเขา

อ่า…ฉิบหายสิ!