EP 2 - คู่หมั้นเก่า

“เฮือก!”

นี่ไม่ใช่เสียงปืนของฉันหรอกนะ แต่มันคือเสียงใครที่ไหนไม่รู้ มาถีบประตูห้องฉันอย่างแรง จนฉันสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เกือบทำปืนลั่นโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ปรียา! คุณจะทำบ้าอะไรของคุณ ห๊ะ!”

ฉันกระพริบตาปริบ ๆ มองผู้ชายรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ และสีหน้าที่แสดงออกถึงความตกใจสุดขีด

“คุณเหนือ?”

ฉันเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเสียงเบา ๆ ไม่เคยคิดเลยว่าตอนนี้ผู้ชายคนนี้จะมาอยู่ข้าง ๆ ฉัน ก็เพราะว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้เลยยังไงล่ะ ถึงแม้ว่าเราสองคนจะเคยเป็นคู่หมั้นกัน แต่ในระยะเวลาที่เป็นคู่หมั้นนั้น เขาก็แทบไม่มาให้ฉันเห็นหน้าเลยสักครั้ง เดี๋ยวก็อ้างว่ายุ่ง อ้างว่าต้องไปทำงานที่ต่างประเทศตลอด จนกระทั่งมีข่าวเรื่องล้มละลายออกไป ครอบครัวฝั่งนั้นเลยขอถอนหมั้นไปเอง

“ผมถามว่าคุณกำลังทำบ้าอะไร!”

เขาตะโกนถามฉันอย่างดุเดือด ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ เข้ามาแย่งปืนออกจากมือฉัน ส่วนฉันก็ได้แต่ทำหน้ามึนงงอยู่แบบนั้น

“คุณเหนือมาทำอะไรที่นี่คะ”

ฉันเอ่ยถามเขาด้วยความไม่เข้าใจ ใบหน้าของเขายังคงมีความขุ่นเคืองอยู่ สายตาคมจ้องมองมาที่ฉัน ก่อนจะส่งมือหนามาบีบคางฉันแน่น จนฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“เธอคิดจะทำบ้าอะไร ปรียา...”

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“ละ...แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยคะ!”

ฉันตะโกนตอบกลับไป ตอนนี้ทั้งเจ็บทั้งโมโหที่เขาเข้ามาขัดจังหวะ จนน้ำตาของฉันค่อย ๆ ไหลลงมา สายตาคมหวูบไหวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ และคลายมือออกไป

พรึ่บ

“อ๊ะ...คุณเหนือจะพาฉันไปไหนคะ!”

ฉันเอ่ยถามด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ คนตัวโตก็เข้ามาช้อนตัวฉันขึ้นอุ้ม และเดินออกจากห้องมาทันที ใบหน้าหล่อเรียบตึง ฉันพยายามดิ้น อีกฝ่ายก็กระชับแขนให้แน่นขึ้นตลอด ถามอะไรไปก็ไม่ตอบ จนสุดท้ายตัวฉันก็มาอยู่ภายในรถหรูของอีกฝ่ายเสียแล้ว

“คุณเหนือ...”

“คาดเข็มขัดซะ” เขาเอ่ยสั่งเสียงเรียบ

ฉันขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ... เขาเป็นบ้าอะไรกัน จู่ ๆ ก็เข้ามาในบ้านฉันแล้วก็อุ้มฉันออกมาแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เราสองคนก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันแล้วด้วย

ฉันยังคงนั่งนิ่งมองอีกฝ่ายที่คาดเข็มขัดพร้อมสตาร์ทรถ

“นี่คุณเหนือ คุณจะพาฉัน...อึก...”

ฉันหยุดชะงักกึกทันที เมื่อใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราสองคนสัมผัสกัน ดวงตาของฉันเบิกโต จ้องมองไปยังดวงตาคมของอีกฝ่ายที่จ้องฉันเขม็ง

และเป็นฉันเอง... ที่รีบผละตัวออก พร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว ฉันกระพริบตาปริบ ๆ เพราะยังคงช็อกกับเรื่องเมื่อกี้ เราสองคนไม่เคยใกล้ชิดกันมากขนาดนี้มาก่อน และฉันไม่เคยรู้เลยว่าใบหน้าของเขาจะขาวเนียนเหมือนก้นเด็กทารกแบบนี้

กึก

“ถ้าเหนื่อยก็นอนพัก” เขาเอ่ยบอกในขณะที่คาดเข็มขัดให้ฉัน พร้อมกับปรับเบาะของฉันให้เอนลงเล็กน้อย ท่าทางเรียบนิ่งและน้ำเสียงนั้น... ฟังดูเหมือนไม่ใช่คำพูดปลอบใจด้วยความห่วงใยเสียทีเดียว แต่มันกลับทำให้ฉันสับสนยิ่งกว่าเดิม ไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าผู้ชายคนนี้เป็นอะไร ทำไมถึงกลับเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตฉันในตอนนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนเขาแทบจะไม่เคยชายตามองมาทางฉันด้วยซ้ำ

ฉันนอนเอนไปตามแรงที่เบาะถูกปรับให้เอนรับร่าง พร้อมกับลอบมองเสี้ยวหน้าคมเข้มของอีกฝ่ายที่กำลังตั้งใจขับรถ ดวงตานิ่งเรียบไม่เผยความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น มันเป็นแววตาที่ทำให้ฉันย้อนกลับไปคิดถึงวันแรกที่ได้พบเขา

ยอมรับเลยว่า... ตอนที่เจอกันครั้งแรก ฉันเคยเผลอตกหลุมรักเขาในทันที ใครจะไม่รู้สึกแบบนั้นกัน เขาทั้งหล่อ สมาร์ต ดูดี มีราศีของคนประสบความสำเร็จในชีวิต แต่หลังจากได้รู้จักนิสัยจริง ๆ กลับกลายเป็นอีกเรื่อง ฉันถึงกับปัดความรู้สึกทิ้งไปทันที

ฉันไม่ชอบผู้ชายที่เย็นชากับฉันขนาดนั้น จะยุ่งกับงานก็ได้ แต่จะให้ยุ่งถึงขนาดไม่มีเวลาให้กันเลย มันก็เกินไป ต่อให้เขาหล่อเหมือนเทพบุตรแค่ไหน ฉันก็ยังยืนยันกับพ่อและแม่ทุกวันว่าไม่อยากหมั้นกับผู้ชายแบบนี้

และสุดท้าย... ฝั่งเขาก็ถอนหมั้นไป

จำได้ว่าเราสองคนเจอกันล่าสุดก็เมื่อก่อนที่จะเกิดเรื่องล้มละลายของครอบครัวฉันไม่กี่วันเท่านั้น

ตอนนั้นฉันยังคงเป็นคุณหนูที่แต่งตัวสวย ใส่ชุดดีไซเนอร์หรูหรา

นั่งรับประทานอาหารอยู่บนดาดฟ้าของโรงแรมห้าดาวราคาแพงที่สุดในเมือง

แต่ดูตอนนี้สิไม่มีอะไรเหลือเลยสักอย่าง บ้าน รถ เครื่องเพชร เงินในบัญชี

ทุกอย่างกลายเป็นอดีต

ยิ่งคิดก็ยิ่งเหนื่อย เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ

ฉันได้แต่นั่งจ้องใบหน้าด้านข้างของเขาอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ และไม่นานนัก...

ความรู้สึกหนักอึ้งในอกก็เริ่มกลืนกินสติ ฉันค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงอย่างช้า ๆ พร้อมกับสัมผัสได้ถึงจังหวะที่เขาหันมามองฉันพอดี

ดวงตาของเขาดูอ่อนลงกว่าทุกที แววตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ปรากฏขึ้นพร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่ลูบเส้นผมของฉันเบา ๆ อย่างอ่อนโยน

ในที่สุด... ฉันก็หลับตาลงไป พร้อมกับความเหนื่อยล้าที่ล้นท่วมอยู่ภายในร่างกายและหัวใจ 

❤️