EP 3 - แค่ผมคนเดียว

EP 2 - แค่ผมคนเดียว

“เฮือก!”

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย ก่อนจะหอบหายใจเข้าปอดอย่างบ้าคลั่ง หัวใจของฉันเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เสียงปืนที่ได้ยินยังคงชัดเจน ไม่หายไปไหน ภาพที่เปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นผู้เป็นแม่และพ่อนอนกอดกันจมกองเลือด พร้อมกับปืนที่ตกอยู่ข้างกาย ยังติดตาไม่จางหาย

“โอเคไหม”

ฉันหันขวับไปตามเสียงปริศนา ก่อนที่ทุกอย่างจะสว่างขึ้นฉับพลัน ฉันหลับตาลงทันที เพราะสายตายังไม่คุ้นกับแสงจ้า เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที ก่อนที่ฉันจะค่อย ๆ ลืมตามองบุคคลตรงหน้า ชุดนอนสีขาวสะอาดทำให้เขาดูสงบขึ้นกว่าตอนกลางวัน ผมที่เคยเซ็ตเป็นทรงเรียบเนี้ยบ ตอนนี้กลับปล่อยลงอย่างเป็นธรรมชาติ จนทำให้เขาดูเด็กลงกว่าเดิมมาก

“คุณเหนือ...”

ฉันเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเบา หัวใจยังคงเต้นถี่รัวไม่หยุด ชายตรงหน้าเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะนั่งลงที่ขอบเตียง มือหนาค่อย ๆ ยื่นมาเช็ดเหงื่อให้ฉันอย่างแผ่วเบา จนฉันเผลอหลุบตามองนิ้วของเขา

“ฝันร้ายหรอ”

เขาถามเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบ ฉันไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับแทนคำพูด ความเจ็บปวดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในใจของฉันทุกวัน แม้มันจะผ่านไปเพียงแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น แต่ความทรงจำก็ยังชัดเจนเกินไป

“คุณเหนือ... มาช่วยฉันไว้ทำไมคะ”

ฉันเงยหน้าสบตากับเขา ก่อนจะเอ่ยถาม น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ถ้าหากตอนนั้นฉันตายไป ก็คงไม่ต้องฝันร้ายแบบนี้อีก เขาไม่ตอบอะไร แค่ดึงฉันเข้าไปกอดแทนคำพูด ความอบอุ่นที่ฉันไม่เคยได้รับเลยจากเขา วันนี้กลับได้สัมผัสมันเต็มหัวใจ ทั้งที่เราไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอีกแล้ว

“ฮึก ฮือออ...”

ฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนัก พอพ่อกับแม่จากไป ฉันก็ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว ไม่เว้นแม้แต่การแบกหน้ากล่าวคำขอโทษกับนักลงทุนที่เคยมาลงทุนในโครงการของพ่อ

โชคดีที่คนเหล่านั้นไม่ได้ฟ้องร้องฉัน บางคนอาจจะเห็นใจ บางคนอาจจะสงสาร ที่เด็กกำพร้าคนหนึ่งต้องสูญเสียทั้งครอบครัวในชั่วพริบตา และยังต้องจัดงานศพด้วยตัวคนเดียวทั้งหมด โชคดีที่ยังมีพ่อบ้านช่วยอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้น... ฉันก็คงไม่รอดมาจนถึงตอนนี้

“ให้ผมนอนเป็นเพื่อนไหม”

น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยขึ้นอย่างไม่คาดคิด ฉันค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของเขา ก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาลวก ๆ อย่างเขินอาย

“ฉันถามว่ามาช่วยฉันไว้ทำไมคะ”

ฉันเอ่ยย้ำอีกครั้ง แต่น่าแปลกที่ตอนนี้กลับไม่กล้าสบตาเขา ฉันได้แต่นั่งก้มหน้า กุมมือตัวเองไว้แน่น

เขาไม่มีความเกี่ยวข้องกับฉันเลย จะบอกว่าในฐานะอดีตคู่หมั้นก็ไม่ใช่ เพราะเราทั้งคู่ไม่เคยรักกัน ไม่เคยรู้สึกดีต่อกันเลยแม้แต่นิดเดียว

“ผมเองก็เป็นหนึ่งในผู้เสียหาย...”

ฉันเงยหน้าขึ้นทันที ด้วยความตกใจ เพราะก่อนหน้านี้ฉันตรวจสอบรายชื่อผู้ลงทุนทั้งหมดแล้ว และไม่มีชื่อเขาอยู่เลย

“แต่ในใบรายชื่อ...”

“ผมไม่ได้ลงทุนเอง แต่พ่อของคุณ... เป็นคนมายืมเงินผมไปลงทุนในนามของเขาเอง”

ฉันเบิกตาโตทันที... กับสิ่งที่ได้ยิน

“ทะ... เท่าไหร่คะ”

“30 ล้าน...”

ฉันนิ่งไปทันทีเมื่อได้ยินจำนวนเงินที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาอย่างชัดเจน เสียงของเขาราบเรียบ แต่คำที่เปล่งออกมากลับหนักหน่วงเสียจนหัวใจฉันแทบหยุดเต้น

ฉันไม่เคยรู้เรื่องธุรกิจของพ่อมากนัก แค่พอรู้ว่าท่านกำลังไปได้ดีกับบริษัทต่างชาติและลงทุนค่อนข้างเยอะ แถมยังชวนคนอื่นมาร่วมลงทุนด้วย แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่า เงินก้อนใหญ่ที่พ่อเอาไปลงทุนนั้น มันเป็นเงินของผู้ชายตรงหน้าคนนี้...

ในตอนนี้เอง... ฉันถึงได้เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงมาช่วยฉันเอาไว้ ใครจะยอมเสียเงินตั้งสามสิบล้านไปฟรี ๆ กันล่ะ อย่างน้อยการที่ฉันยังอยู่ตรงนี้ ก็น่าจะยังมีประโยชน์กับเขาอยู่บ้าง

แต่กับฉัน... ฉันไม่มีอะไรเหลืออีกแล้วจริง ๆ

“ตะ... แต่ฉันไม่มีอะไรจะขายแล้ว ฉันขายทุกอย่างไปหมดแล้วค่ะ”

ฉันเอ่ยบอกเขาไปด้วยเสียงแผ่วหวังจะให้เขาเห็นใจ แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหมดหนทาง

ตอนนี้... สิ่งที่ฉันเหลือมีเพียงเงินห้าบาทติดตัว กับเสื้อผ้าราคาถูก ๆ ที่ฉันสวมใส่อยู่ หากเอาไปขายก็คงได้เพียงไม่กี่บาทเท่านั้น

เกิดความเงียบขึ้นในทันที เขาไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าเขากำลังจ้องมองฉันอยู่ก่อนแล้ว

เราสบตากันในความเงียบงัน และในตอนนั้นเอง มือหนาของเขาก็ค่อย ๆ ยกขึ้นมาชี้มาที่ตัวฉัน

“ตัวเธอไง... มันยังเหลือตัวเธออยู่”

เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก และคำพูดนั้น... ทำให้ฉันชะงักไปทันที

ประโยคนั้นหมายความว่ายังไง?

“หมายถึง... จะให้ฉันไปขายตัวเหรอคะ?”

ฉันถามกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ในหัวรู้สึกชาไปหมด ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีความคิดแบบนั้นอยู่ในใจจริง ๆ

“อืม...”

“คะ!? นี่คุณจะให้อดีตคู่หมั้นของตัวเองไปขายตัวให้คนอื่นจริง ๆ หรอ!”

ฉันตวาดกลับอย่างโกรธจัด มองเขาด้วยสายตาเจ็บปวดผสมความผิดหวัง

สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งนั้น ก็แน่ล่ะ... เขาไม่มีอะไรจะเสียนี่

เขาต้องการแค่ได้เงินคืน ส่วนฉัน... ถ้าต้องแลกด้วยเกียรติและศักดิ์ศรีของตัวเองล่ะก็ ฉันไม่รู้เลยว่าจะมีหน้ากล้าใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อไปได้ยังไง

เขานี่มันแย่ที่สุดในโลก!

ในขณะที่ฉันกำลังจะลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห มือหนานั้นก็เอื้อมมาคว้ามือของฉันไว้แน่น พร้อมกับจ้องมองเข้ามาในดวงตาของฉันอย่างจริงจัง ก่อนที่เขาจะเอ่ยเสียงเบา แต่หนักแน่น

“ไม่ใช่คนอื่น... แต่แค่ผมคนเดียว... ผมคนเดียว

❤️