บทที่ 1

 บทที่ 1  เหนือ ศิรา โชติภิวรรธ

เดือนพฤศจิกายนของทุกปีอากาศจะเริ่มเย็น ลมหนาวจะพัดพาอากาศที่แห้งแล้ง ฝนจะหยุดตก ฝุ่นละอองจะเพิ่มขึ้นพร้อมกับภาคเรียนที่สองของปีการศึกษาที่เริ่มขึ้น

เสียงเตะบอลของนักเรียนชายกำลังโห่ร้องแสดงถึงความดีใจเมื่อมีใครคนหนึ่งเตะลูกบอลเข้าประตู

“พี่เหนืออีกแล้ว” เสียงหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาท ฉันขยับแว่นตาของตัวเองเล็กน้อยเพ่งมองไปยังกลางสนามฟุตบอลที่คนโดดเด่นแข่งกับแสงแดดในเวลาบ่ายของวันเช่นนี้ เวลานี้ฉันเชื่อว่าคงมีสายตาที่จับจ้องไปยังเขามากกว่าร้อยคู่

แน่นอนใครจะไม่รู้จักเขาประธานนักเรียนผู้โด่งดัง รูปหล่อ พ่อรวย เรียนดี กีฬาเด่น ผู้เป็นรักแรกของฉัน เด็กสาววัยสิบห้าที่เพิ่งจะได้ใช้คำนำหน้าว่านางสาว

“พี่เหนือนี่โคตรหล่อเลยเนอะ” คนข้าง ๆ ชวนฉันคุยซึ่งเพื่อนทั้งโรงเรียนของฉันยกให้พี่เหนือเป็นรักแรกกันทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่ฉันและเพื่อนรักอย่างลิลิน

“อืมหล่อ” ฉันไม่ปฏิเสธ ใครจะกล้าปฏิเสธในเมื่อหลักฐานอยู่บนหน้าขนาดนั้น

“เสียดายอีกแค่สี่เดือนก็ไม่ได้เห็นหน้าพี่เขาแล้ว ทีนี้เราจะเอากำลังใจไหนมาเรียน” ลิลินฟุบหน้ากับม้าหินข้างสนามฟุตบอล ส่วนฉันยังเท้าแขนกับใบหน้ามองไปทางสนามฟุตบอล

“เป็นสิวสิ” ฉันแนะนำ

“อะไรเมลพูดอะไร ฉันงง” ลิลินโวยวายและแน่นอนว่าเธอคงไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันแนะนำ

“บ้านพี่เหนือทำคลินิกความงาม แกก็เป็นสิวสิเผื่อบางวันจะได้เจอพี่เขา” เหมือนอย่างที่ฉันได้เจอเขาในวันนั้น

“สวัสดีครับ เป็นสมาชิกหรือเปล่าครับ”  

พนักงานต้อนรับของคลินิกในวันนั้น หล่อเหลาและคุ้นตา ฉันยังจำอาการของตัวเองได้ดีในเวลานั้น น้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างเห็นได้ชัด เขายิ้มมุมปากนิด ๆ ท่าทางขัดเขินของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาคงเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา

“เพิ่งเคยมาค่ะ”

“มารักษาสิวใช่ไหมครับ” คำถามเขาไม่ทำให้ฉันแปลกใจเลยสักนิดเพราะเวลานั้นหน้าฉันก็เป็นสิวฮอร์โมนหนักมากจริง ๆ

“ขอบัตรประชาชนด้วยครับ” จำได้ว่ามือฉันสั่นในจังหวะที่ยื่นบัตรประชาชนให้เขา

“ผู้ปกครองมาด้วยไหมครับ”

“มาค่ะ”

เพราะฉันเพิ่งอายุสิบสี่ในเวลานั้น เขาจึงถามหาผู้ปกครอง ใครจะคิดว่ารุ่นพี่คนดังในโรงเรียนจะมาอยู่คลินิกความงาม เมื่อฉันเข้าไปอ่านประวัติคลินิกถึงได้รู้ว่ารุ่นพี่หรือ เหนือ ศิรา โชติภิวรรธคือทายาทเจ้าของลักซ์คลินิก คลินิกเสริมความงามขนาดใหญ่

“อย่าบอกนะว่าแกก็ไปคลินิกพี่เหนือ” ลิลินถามฉันอย่างตื่นเต้นและแน่นอนว่าฉันฉีกยิ้มสวยให้เพื่อน แม้หน้าจะเคยเป็นสิวแต่ฟันของฉันเรียงตัวสวยตั้งแต่ฟันแท้ขึ้น

“แกมันร้ายอีเมล ร้ายมาก” ลิลินชี้หน้าผากฉันอย่างหมั่นไส้ เพราะฉันไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง โอกาสเจอพี่เหนือในระยะต่ำกว่าสามเมตรเป็นไปได้ยากอยู่แล้วในโรงเรียน แต่ถ้าเป็นที่คลินิกฉันเคยแม้กระทั่งโดนเขาจับแก้ม

อย่าเพิ่งคิดไปไกลค่ะพี่เหนือเขาแค่ทำหน้าที่เช็ดเครื่องสำอางออกให้ในเวลาที่ทำทรีตเมนต์เท่านั้นเอง แต่เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับสาวน้อยอย่างฉัน ถ้ามากกว่านี้ฉันกลัวว่าหัวใจของฉันจะระเบิด

“เป็นยังไงแก อยู่ใกล้หล่อไหม” ลิลินที่ก่อนหน้านี้ยังด่าฉันอยู่เลย แต่เวลานี้กลับอยากรู้อยากเห็น

“หล่อมากแก ตัวก็หอม” ฉันอธิบายพลางยกมือขึ้นมาแนบแก้มด้วยความเขินอาย

“ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมเลยเหรอ” ลิลินจากที่นอนฟุบโต๊ะเวลานี้นั่งหลังตรงเป็นอาการที่บ่งบอกว่านางสนใจสิ่งที่ฉันเล่าเพียงใด

“แกไม่เคยไปคลินิกความงามเหรอ คนที่ทำหน้าให้เขาก็นั่งอยู่ตรงหัวเราไงส่วนเราก็นอนบนเตียง” ฉันอธิบายเพิ่มเติม

“พี่เหนือมุมเสยเป็นไงหล่อไหม รูจมูกบานไหมแก”

“โอย ใครจะเห็น”

“อ้าว ทำไมไม่เห็น”

“พี่เขาใส่แมส” ฉันก็อยากเห็นทุกอย่างที่เพื่อนถามนั่นแหละ แต่ที่ไม่ได้เห็นเพราะที่คลินิกเขาก็ใส่หน้ากากอนามัยกันหมด

“งือ เสียดาย คงมีแต่แฟนพี่เหนือแหละเนอะจะได้เห็นเขามุมนั้น ถ้ามุมนั้นยังหล่อก็แสดงว่าหล่อทุกมุม” คำพูดของลิลินทำฉันครุ่นคิด

“แต่ใส่แมส พี่เขาก็หล่อทะลุแมสเลยนะแก” เห็นแค่คิ้วกับตาก็หล่อจนใจเจ็บหล่ออย่างกับไม่ใช่คน เทวดาชัด ๆ

“เออ ก็คงจริง เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะไม่ล้างหน้าให้สิวขึ้นสักสี่ห้าเม็ดจะได้ไปรักษา ชื่อลักซ์คลินิกใช่ไหม” ลิลินถามย้ำ ฉันพยักหน้าหงึก ๆ เสียงกรี๊ดข้างสนามดังขึ้นอีกครั้ง ฉันกับลิลินหันไปมองเห็นพี่เหนือโดนเพื่อน ๆ วิ่งกรูเข้ามากอด คงจะยิงได้อีกละสิ

“แบบนี้สีแดงของเราชนะแน่” ฉันพยักหน้าเห็นด้วยกับลิลิน พี่เหนืออยู่สีแดงซึ่งแน่นอนว่าฉันเองก็อยู่สีแดงเช่นกัน กีฬาสีของโรงเรียนเราแบ่งออกเป็นห้าสีด้วยกัน แดง ชมพู เขียว ฟ้าและเหลือง

ฉันกับลิลินอยู่มอสามทับสิบแปด ส่วนพี่เหนืออยู่ห้องมอหกทับหนึ่ง ต้องขอบคุณตัวแทนของห้องที่จับได้สีแดง

“หมดเวลาแล้ว” ลิลินพูดขึ้น นักกีฬาเดินออกจากสนามมายังสแตนเชียร์ข้างสนามที่มีถังน้ำแข็งขนาดใหญ่พร้อมกับสตาฟอีกหลายคนยืนรออยู่