แอบรักร้ายนายเพื่อนสนิท

บทนำ

ห้องม.6/2

ความวุ่นวายภายในห้องเรียนชั้นมัธยมปลายเทอมสุดท้ายเสียงเจื้อยแจ้ว เซ็งเเซ้ของเด็กวัยรุ่นหนุ่มสาวพูดคุยหยอกล้อกันดังระงมทั่วห้อง

โต๊ะเรียนริมหน้าต่างปอยผมหางม้าที่ถูดมัดรวบปลิว

สไหวตามลม วาวา เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาว เพื่อนสาวต่างพากัน อิจฉา ในความที่ผิวดีมาตั้งแต่เกิด

เธอท้าวคางรับลมมองออกไปดูวิวนอกหน้าต่าง

ปึก!!!!?

โอ๊ย!

เสียงของกระดาษที่ถูกขย้ำจนเป็นก้อนเท่ากำปั้นถูกขว้างไปโดนหัวใครบางคน

"ฮ่าๆโดนด้วยแฮะแม่นจริงๆ"

เสียงกลุ่มเด็กชายหลังห้องพากันหัวเราะชอบใจ และเสียงหัวเราะสะใจที่ดังกว่าเพื่อนคงจะหนีไม่พ้น ไต้ฝุ่น

เด็กชายที่สาวๆต่างพากันแอบปลื้มด้วยความที่หน้าตี๋สูง180ออกเเนวพระเอกซีรีย์เกาหลีของสมัยนี้ เดินไปไหนสาวๆต่างพากันกรี๊ดกร๊าดแต่เขากับชอบกวนโอ๊ย วาวา สาวเพื่อนสนิทข้างบ้านเพื่อนๆต่างบอกว่า เธอกับเขา เป็นลิ้นกับฟัน

"ใครเป็นคนโยนมายอมรับมาซะดีๆ"

"ฉันว่าเเกไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร"

หนามเตย เพื่อนสาวคนสนิทที่ความสวยไม่แพ้วาวาในวันที่เธอย้ายเข้ามาใหม่

ตอนม.1 เผลอไปถามชื่อเม้าส์มอยกันถูกคอจนกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันรองจากนายไต้ฝุ่น

หนามเตย พูดจบวาวาก็หันควับไปหานายไต้ฝุ่นทันที

"ไต้ฝุ่น ไอ้หมาบ้า นายใช่ไหมที่โยนมาเมื่อไหร่จะเลิกแกล้งฉันสักทีตั้งแต่เด็กๆแล้วนะคบกันมาจนโตจะจบม.6อยู่แล้วนายก็ยังแกล้งฉันไม่เลิก"

"แล้วตอนนี้เธอก็ยังจะคบมันอยู่ใช่ไหม"?

เสียงเพื่อนผู้ชายที่อยู่หลังห้องตะโกนถามเสียงดัง

"ใช่ก็ยังคบอยู่ไง"

"คบมันแล้วห้ามบอกเลิกนะเว้ย"

ฮิ้วววว!เสียงผิวปากโห่เเซวของนักเรียนชายกลุ่มหลังห้องนั่งข้างไต้ฝุ่นโห่เเซวเสียงดังลั่น

" ห๊ะ!!!ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นสะหน่อย"

ใบหน้าบึ้งตึงทำปากยู่ แต่เเก้มเริ่มแดงระเรื่อของ วาวาทำให้กลุ่มเด็กชายหลังห้องหัวเราะชอบใจ

คนนั่งโต๊ะข้างๆอย่างหนามเตย หัวเราะคิกคัก ยิ้มเขินตามคำพูดของกลุ่มเพื่อนชาย

"พอเลยนะ หนามเตย เเกก็เอากับเขาด้วย"

"ฮ่าๆฉันรู้หรอกน่าเป็นความลับระหว่างเรา2คนจุ๊ๆ"

.......

บทที่ 1:จุดเริ่มต้นของการเป็นผู้ใหญ่

คณะบริหาร

หลังจากที่จบม.6และแยกย้ายหาที่เรียนต่อ

ฉัน กับหนามเตย ก็ได้เข้าเรียนคณะบริหาร ครอบครัวฉันทำสวนผลไม้ที่ต่างจังหวัดแต่เราซื้อบ้านอยู่กรุงเทพคุณพ่อจะเป็นคนกลับลงไปดูเป็นครั้งคราวเพราะฝากสวนให้คุณลุงดูแลและคุณลุงก็ลงทุนทำสวนกับเราคนละครึ่ง

"หูย !"

"ดูสิ วาวา พี่คนนั้นหล่อจังอย่างกับพระเอกในซีรีย์เกาหลีอะแก หล่อโฮก"

หนามเตยมองตามคอแทบเคร็ดแล้วทำท่าชวนฝัน

" ไม่เห็นจะหล่อเลยก็งั้นๆ " วาวายักไหล่ทำหน้าเฉยเมย

"จ้า เพื่อนสาวไม่มีใครหล่อสู้เพื่อนชายของเเกแล้วล่ะหล่อมากพ่อเทพบุตร พ่อเทวดาจุติลงมาเกิด แต่ปากหมานี้ฉันยกให้ที่หนึ่ง Number One เถียงไม่หยุด ไม่รู้ตอนเกิดแม่เอาเขียดตีปากมาหรือเปล่า ฮ่าๆ"

หนามเตยเอ่ยพูดและหัวเราะทำหน้ายู่ตาโตแล้วก็เอามือยกนิ้วโป้งมาให้ฉัน

" ซึ่งฉันก็ไม่เถียง ได้แต่ยิ้มและหัวเราะตามหนามเตยเพราะเขาหล่อ และดีที่สุดแล้วสำหรับฉัน^^"

ส่วนนายไต้ฝุ่นนะหรอได้เข้าเรียนคณะวิศวะเพราะครอบครัวไต้ฝุ่นเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้าง จบไปคงได้ช่วยพ่อทำงานรับเหมา รีโนเวท ออกเเบบบ้าน และอีกเรื่องที่คงหนีไม่พ้นคอนโดฉันกับไต้ฝุ่นจะอยู่ตึกเดียวกันแต่คนละห้องส่วนห้องของเขาอยู่ข้างห้องฉัน พ่อกับแม่ให้เหตุผลว่าเป็นห่วงความปลอดภัยจึงฝากให้ไต้ฝุ่นดูแลและคอยรายงานความเป็นอยู่เผื่อว่าฉันจะทำตัวเกเรไม่ตั้งใจเรียน

~~ นี่พ่อแม่รักฉันจริงๆใช่ไหม~~

"เตย แล้วแกไม่มาอยู่กับเราจริงๆหรอเราจะได้มีเพื่อนคุย"

" แกก็มีไต้ฝุ่นไงห้องข้างกัน ฉันไม่ไปเป็น ก.ข.ค แกหรอก"

"อย่าพูดเล่นสิเราถามแกจริงๆ นะเตย หารคนละครึ่งหรือให้เราอกเงินเยอะกว่าแกก็ได้หรือจะมาอยู่ฟรีก็ตามใจ"

" ขอบใจแกมากนะวาวา แต่เราต้องทำงาน

Part Timeอีกอย่างคอนโดมันแพงไปสำหรับเรา เดี๋ยวจะหาห้องเช่าถูกๆใกล้มหาลัยอยากได้ห้องที่พอจ่ายไหวไม่กระทบกับทางบ้านเพราะฐานะทางบ้านฉันก็ไม่ได้ร่ำรวยเปิดร้านขายของชำทั่วไปอีกอย่างให้อยู่ฟรีฉันก็เกรงใจแกและพ่อแม่แก อีกอย่างทุกคนก็ต้องทำงานหาเงินกันทั้งนั้น"

พอหนามเตยปฏิเสธและหาเตุผลมาพูด ฉันจึงไม่เซ่าซี้หนามเตยอีกระหว่างที่เรานั่งเล่นพูดคุยกันอยู่นั้นก็มีรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาถามน่าจะคณะวิศวะดูจากเสื้อชอ็ปที่สวมใส่

"น้องครับ !เอ่อ ขอโทษนะครับพี่ขอถามชื่อได้ไหม น้องชื่ออะไร ส่วนพี่ชื่อโฬมนะครับ^^"

พอพี่เขาถามจบก็หันมายิ้มกรุ้มกริ่มให้ซึ่งบอกเลย

ว่าพี่เขาหล่อนะแต่มีความรู้สึกหล่อร้ายหล่ออันตรายยังไงไม่รู้เหมือนพวกเพล์บอยที่จ้องจับสาว

ฉันกับหนามเตยมองหน้ากันเพราะไม่รู้พี่เขาต้องการถามชื่อใคร

"แล้วพี่ต้องการถามชื่อใครคะ พวกเรามีกันตั้งสองคน"

หนามเตยเป็นคนเอ่ยถาม

"แล้วน้องชื่ออะไรครับ"

" หนูชื่อ หนามเตย ค่ะส่วนนี้ชื่อ วาวา เพื่อนสนิทเตยเอง " หนามเตยพูดแล้วก็ยิ้มหวานให้แต่เหมือนพี่โฬมจะไม่สนใจคนที่ตอบอย่างหนามเตย พี่เขาเอาแต่ยิ้มแล้วก็จ้องมองมาที่ฉัน

"เอ่อ! พอดีว่าพวกเรามีธุระที่ต้องไปทำต้องขอตัวก่อนนะคะ"

"น้องชื่อ วาวา ใช่ไหม งั้นพี่ขอละไล!!!!...."

"กริ๊งๆๆๆๆ!!!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี ฉันจึงรีบรับโทรศัพท์และดึงข้อมือหนามเตยให้เดินตามหลังออกมาจากตรงนั้นพอพากันเดินพ้นพี่โฬมออกมาฉันก็พ่นลมหายใจโล่งก่อนจะปล่อยข้อมือหนามเตยให้เป็นอิสระ

"ฟู่วววว!!!"

"ดะเดี๋ยว!!!สิวาวา ทำไมแกรีบเดินออกมาไม่ให้ไลน์พี่เขาไปก่อนละอุตส่าห์มีผู้ชายมาขอทั้งที

"ไม่อะ! ไม่ถูกชะตา พี่เขาหล่อนะแต่ดูร้าย ฉันไม่ชอบ"

"จ้าาาา! ฉันรู้ว่าแกชอบใครสเปคเป็นไงแล้วใคร

โทรมาอะ "

"ไม่มี"

"อ่าวแล้วเมื่อกี้เสียงโทรศัพท์ ?ดัง"

"เสียงนาฬิกาปลุกนะฉันตั้งใว้แล้วลืมปิด"

"จังหวะนรกจริงๆแล้วเรามาที่นี้กันทำไมอะ วาวา"

"เอ๋ ????