บทที่ 2

“พี่ฟ้านี่แก คนนี้ไหมที่เขาว่าเป็นแฟนพี่เหนือ” คำพูดของเพื่อนไม่ได้ทำให้คนแอบรักอย่างพวกเราสลดลงแม้แต่น้อย เรามีหน้าที่แอบรักไม่ได้ต้องการไปแย่งพื้นที่ตัวจริง

คนทั้งโรงเรียนต่างรู้ดีว่าพี่ฟ้าคือแฟนของพี่เหนือทั้งสองคบหากันตั้งแต่ตอนอยู่มอสี่

“ไม่รู้ว่าพี่เหนือจะเรียนต่ออะไรเนอะ” ลิลินเปิดบทสนทนา  ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องนี้ฉันรู้

“เรียนหมอสิ พ่อพี่เหนือเป็นหมอ”

“อะ ทำไมแกรู้” คนไม่รู้อย่างลิลินทำหน้าตื่นเต้น

“อ้าว บ้านเขามีคลินิก อย่างไรเสียเขาก็ต้องสืบทอดกิจการไหมแก ฉันเคยเจอพ่อแม่เขาด้วยยังวัยรุ่นอยู่เลยแก” ฉันนึกถึงใบหน้างามของคุณหมอเจ้าของคลินิกอย่างหมอธาร์ กับภรรยาที่ชื่อสายน้ำ ไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าพี่เหนือหน้าตาดีเหมือนใครก็คงเหมือนทั้งพ่อกับแม่ผสมกันอยู่นั่นแหละ บางมุมก็เหมือนพ่อแต่บางมุมก็เหมือนแม่

“ฉันจะให้ของขวัญอะไรดีตอนพี่เหนือจบ” ลิลินเท้าคางอย่างครุ่นคิด แต่ฉันคิดไว้แล้วว่าจะให้อะไรกับเขา ของที่จะคอยปกป้องเขา ให้พี่เหนือของฉันแคล้วคลาดจากอันตรายทั้งปวง

“แกจะให้อะไรพี่เหนือเหรอเมล”

“ไม่บอก เดี๋ยวแกลอกฉัน”

“ฉันไม่ลอกแกหรอก แค่เป็นห่วงเดี๋ยวแกให้อะไรประหลาด ๆ พี่เหนือ ฉันอายเขา” ยายเพื่อนชั่ว นิสัยไม่ดีว่าเพื่อนได้ยังไง ฉันส่งค้อนให้เพื่อน ฉันก็เป็นคนปกติทั่วไป

คนปกติทั่วไปที่...มองเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น

บทที่ 2 กีฬาสีแดง

“น้องที่ไม่มีหน้าที่อะไรต้องมาซ้อมเชียร์ทุกเย็นวัน อังคาร พุธ พฤหัสฯ นะ” พี่ประธานเชียร์สีแดงอย่างพี่ฟ้าเน้นย้ำกับรุ่นน้องที่ไม่มีหน้าที่อย่างเช่นฉันกับลิลิน

ถ้าจะว่าฉันกับพี่เหนืออยู่กันคนละโลกก็คงไม่แปลก เขาโดดเด่นในทุกเรื่องหากแต่ฉันกลับไม่เด่นแม้แต่เรื่องเดียว ฉันกับลิลินเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง เป็นคนธรรมดาที่ประชากรน้อยกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของโรงเรียนจะรู้จัก

ซึ่งแน่นอนว่าตำแหน่งกองเชียร์ที่รุ่นพี่กำลังพูดหมายถึงพวกเราสองคนที่อยู่ในนั้น

“เข้าใจไหมคะ” พี่ฟ้าตะโกนถามพวกฉันที่ยังนิ่งเงียบก่อนหน้านี้ซึ่งพอได้ยินคำถามครั้งที่สองพวกเราทั้งหมดก็รีบตอบทันที

“เข้าใจค่ะ/ครับ” เสียงดังฟังชัด

“เข้าใจก็ดีค่ะ นี่ QR code ของเนื้อเพลง ใครยังร้องไม่ได้ต้องไปฝึกด้วยนะคะ” พี่ฟ้าเน้นย้ำกับพวกฉันอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ไม่ต้องรอให้พี่ประธานเชียร์ถามซ้ำพวกเราต่างตะโกนรับอย่างกระตือรือร้น

“แบบนี้เราก็อดไปดูพี่เหนือซ้อมบอลน่ะสิ” เพราะเวลาซ้อมฟุตบอลคาบเกี่ยวกับช่วงเวลาที่ฉันซ้อมเชียร์

“หวังว่าวันจันทร์กับศุกร์สีเราจะซ้อมบอลนะ” ฉันบอกกับลิลินซึ่งเราทั้งคู่ต่างให้กำลังใจกันและกัน ถ้าเรื่องเรียนตั้งใจกันเช่นนี้เกรดสี่คงไม่ไกลเกินเอื้อม แต่เพราะเรื่องเรียนไม่ได้ตั้งใจแม้แต่ครึ่งของเรื่องพี่เหนือทำให้เกรดของฉันกับลิลินจึงเกาะกลุ่มโซนล่าง มักจะได้เกรดกลาง ๆ อย่างเกรดสองเป็นประจำ

“พี่คะ เราซ้อมเชียร์ที่ไหนคะ” มีรุ่นพี่มอปลายคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม

“ที่สแตนข้างสนามฟุตบอล” คำตอบของพี่ประธานเชียร์สีแดงทำให้ทุกคนฮือฮา

“ดีจังแกทีนี้ก็ได้เห็นพี่เหนือแล้ว” ลิลินกระซิบบอกกับฉัน ซึ่งไม่ใช่แค่ลิลินเท่านั้นที่ดีใจ ดูแล้วพวกเราต่างก็ดีใจกันทั้งนั้น มีกำลังใจในการซ้อมขึ้นเป็นกอง

บ่ายของวันพุธ

        บ่ายสามโมงเย็นหากเป็นในช่วงฤดูร้อนอากาศคงยังร้อนอบอ้าว หากแต่บ่ายสามโมงของเดือนพฤศจิกายนเช่นนี้กำลังเย็นสบาย เพราะร่มเงาจากตึกที่ช่วยบังแสงของดวงอาทิตย์นอกจากนี้ลมเย็นสบายของฤดูหนาวทำให้พวกเราที่นั่งตบมืออยู่บนแสตนไม่มีปัญหาเรื่องอากาศแม้แต่น้อย

        แต่ปัญหาของฉันคือการตบมือ จังหวะแค่ 12 123 12 12 1 ใครจะคิดว่ามีคนที่ตบไม่ได้ ฉันผู้ซึ่งฟังเพลงมาแล้วทุกเชื้อชาติและแนวเพลง หากแต่กลับร้องและตบมือเข้าจังหวะแบบนี้ไม่ได้เลย

เมื่อมีคนผิด รุ่นพี่ก็ไม่ยอมปล่อย ให้พวกเราพยายามตบมือให้ได้ตามจังหวะ ฉันผู้ซึ่งชีวิตไม่เคยเป็นตามจังหวะจำเป็นต้องแอบดำน้ำทั้งการร้องและการตบมือ

“น้องคะ น้องคนนั้นชื่ออะไร” เสียงพี่ฟ้าดังแข่งกับจังหวะตบมือ ก่อนที่เธอจะทำสัญญาณว่าให้ทุกคนหยุดและนิ้วเรียวก็ชี้มาที่ฉัน

“น้องนั่นแหละค่ะ ชื่ออะไรคะ”

“เมลค่ะ เมลดา” ฉันตอบพร้อมทั้งก้มหน้างุดสำนึกในความผิดของตัวเอง

“กองสวัสดิการขาดคนน้องไปช่วยเขาหน่อยก็แล้วกัน” พี่ฟ้าชี้ไปยังพี่ที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างสนามฟุตบอล แน่นอนว่าฉันรู้จักรุ่นพี่ LQBTQ คนนั้น พี่เขาชื่อพี่ชาลอตหนึ่งในกลุ่มของพี่เหนือ เมื่อเห็นว่าพี่เขาโบกมือเร่งทำให้ฉันต้องรีบวิ่ง

“ระวังน้อง...ว้าย” เสียงร้องของพี่ชาลอตดังขึ้น จากนั้นร่างของฉันก็เซถลา

ตุ๊บ! เสียงใบหน้าฉันกระทบกับหญ้าข้างสนามฟุตบอล เสียงกรีดร้องที่ดังก้องทำให้ฉันไม่อยากเงยหน้าขึ้นมาจากสนามเลย อายเป็นบ้า