บทที่ 14 ฝังไทม์แคปซูล

  เสียงนาฬิกาปลุกของเหนือฟ้าดังขึ้นตั้งแต่ตีห้า เช้านี้เธอคิดจะทำอาหารให้ภาคีกินก่อนไปเรียน แต่หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย พอเปิดประตูออกจากห้องนอนกลับพบว่าพ่อครัวหนุ่มกำลังยืนผัดอะไรบางอย่างอยู่หน้าเตา สวมผ้ากันเปื้อนลายการ์ตูนรูปควาย เหนือฟ้าเดินตรงมาหาภาคีที่เตา ชะโงกหน้าลงไปดูเมนูส่งกลิ่นหอมในกระทะ

  "ผัดบ่ะหนุน ผัดแบบใส่พริกแกงเผ็ด ใช้ขนุนอ่อนหน่อย กินตอนร้อน ๆ อร่อยมาก น้องชายพี่ทำให้กินบ่อย" ภาคีบอกแล้วปิดแก๊สเทผัดขนุนอ่อนใส่จาน

"พร้อมกินค่ะ หอมน่ากินมาก ๆ เลย"

"ผัดบ่ะหนุนอย่างเดียวเหรอที่น่ากิน คนทำล่ะ" ภาคีถามขณะเดินนำจานผัดเผ็ดขนุนกลิ่นหอมไปวางที่โต๊ะ โดยมีเหนือฟ้าทำหน้าที่คดข้าวสองจานตามไปทีหลัง

"คนทำก็น่ากินอยู่นิดนึง" นิสิตสาวนั่งลงฝั่งตรงข้าม พูดเสียงเบาอย่างอาย ๆ

"อนาคตพี่จะให้เหนือกินแล้วกันนะ"

เขายังคงตะล่อมและหว่านล้อมให้เธอใจแตก โชคดีที่พี่คีไม่ชอบคนชอบบังคับฝืนใจ การคบหากับเขาจึงมีแต่ความสบายใจ

ภาคีขับรถไปส่งเหนือฟ้าแถมยังแวะซื้อของกินมากมายให้เธอกินระหว่างช่วงพักกลางวัน

"อิจฉาอ่ะ พี่คีดูแลเพื่อนรักแก้วดีขนาดนี้เลยเหรอ ดูดิของกินเพียบเลย แฟนแก้วนะทั้งขี้งกทั้งนิสัยผีเปรตมาก" กอแก้วกระแทกหนังสือลงบนโต๊ะอย่างโมโห

"กินสิแก้ว เหนือยังมีข้าวหน้าหมูเทอริยากิอีกหนึ่งกล่อง" เหนือฟ้าเปิดกล่องซูชิให้กอแก้ว

"งั้นไม่เกรงใจแล้วนะ" กอแล้วฉีกยิ้มกว้างแล้วใช้ตะเกียบคีบซูชิสามสิบชิ้นที่ภาคีซื้อมาขุนเหนือฟ้า

ฟากเดียวกันภาคีแวะเข้าไปหาแม่ที่ร้านปลาเผาพุงพุ้ยแล้วอยู่ช่วยแม่เสริฟ์อาหารจดออเดอร์

ครืด!! ครืด!!

"คีลูก มีคนโทรมาจ้ะ เป็นภาษาญี่ปุ่นด้วย" เจ๊กระต่าย แม่คนเก่งดีกรีนางแบบเก่าหยิบโทรศัพท์มาส่งให้ลูกชาย "เดี๋ยวแม่จดออเดอร์ต่อเองจ้ะ ไปทำธุระของลูกเถอะ"

"ขอบคุณครับ" ภาคีก้มลงหอมแก้มแม่คนสวย แล้วรีบกดรับเบอร์ของรุ่นพี่ชาวญี่ปุ่นด้วยความสงสัย "ครับ โชตะเซมปาย ฮะ...เลื่อนวันเดินทางเหรอครับ ทำไมล่ะ"

หัวใจของภาคีหล่นวูบเมื่อได้รับข่าวสารว่าสวนผลไม้ที่ฮอกไกโดชื่อดังแห่งหนึ่งรับสมัครนักศึกษาช่วยงานสองคนเท่านั้น ซึ่งเป็นสวนที่เขาสนใจอยากไปร่วมงานด้วยมานาน ทว่าทางผู้จัดการสวนที่โน่นต้องการให้นักศึกษาได้เรียนรู้และช่วยงานเต็มที่ก่อนที่มหาลัยจะเปิดในช่วงเดือนพฤศจิกายน ทางมหาวิทยาลัยจึงส่งรายชื่อนักศึกษาต่างชาติที่จบเกษตรไปหกคน แล้วภาคีเป็นหนึ่งที่ได้รับเลือก

หลังจากคุยโทรศัพท์หนุ่มผมหยักศกประบ่าจึงนั่งกุมขมับอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้านที่เชื่อมต่อกับร้านปลาเผาของแม่ กระต่ายเห็นว่าลูกชายยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงจึงเดินมาตาม

"คีครับ ไม่กินข้าวเหรอลูก แล้วคีโอเคเปล่าครับ" คุณแม่ผมสั้นเสมอหูนั่งลงด้านข้าง ยกมือลูบแผ่นหลังภาคี

"อิแม่ถ้าคีเดินทางไปญี่ปุ่นก่อนกำหนด เหนือจะเสียใจไหม คีกลัวน้องร้องไห้" ภาคีเครียด ทั้งที่เขาคิดว่าตนเองจะมีเวลาสานสัมพันธ์กับเหนือฟ้าอีกสักหน่อย อย่างน้อยก็อีกหนึ่งเดือนเต็ม แต่นี่ยังไม่ทันหมดเดือนแรกก็ต้องเดินทางไปญี่ปุ่นกะทันหัน

"แม่เชื่อว่าเหนือมีเหตุผลพอ น้องอาจจะเสียใจเป็นเรื่องธรรมดา ก็แฟนไปอยู่ต่างบ้านต่างเมือง จะเจอหน้ากันทีก็ลำบาก แต่ช่วงที่น้องปิดเทอมคีก็บินกลับมาหาน้องได้นี่ ไม่ต้องคิดมากนะลูก" เจ๊กระต่ายเหนี่ยวคอลูกชายเข้ามากอด

ภาคีออกจากร้านปลาเผาพุงพุ้ยแล้วหาซื้อกล่องแสตนเลสแบบมีตัวล็อกเพื่อนำไปทำไทม์แคปซูลไว้เก็บความทรงจำของเขากับเหนือฟ้า เมื่อรถจี๊ปจอดเทียบฟุตบาทตามจุดเดิมที่เคยรับแฟนสาวมหาลัยตามปกติ เหนือฟ้าที่กำลังเดินลงมาจากตึกพร้อมกับกอแก้วจึงรีบเข้ามาทักทายโชเฟอร์สุดหล่อ

ชายหนุ่มลดกระจกลง กอแก้วยกมือสวัสดี "สวัสดีค่ะพี่คี วันนี้ซูชิอร่อยมากเลยค่ะ"

"สวัสดีครับ ขอบคุณนะครับที่ชอบ ซูชิที่พี่ซื้อเป็นร้านเจ้าประจำพี่เอง" ภาคีรับไหว้ฉีกยิ้มให้กอแก้วอย่างเป็นกันเอง

"สงสัยวันหลังแก้วต้องไปอุดหนุนบ้างแล้ว"

"อ้อ พี่มีบัตรสะสมแต้มด้วย" ภาคีล้วงหาบัตรร้านซูชิในกระเป๋าสตางค์แล้วส่งให้กับกอแก้ว

"อุ้ยไม่เป็นไรหรอกค่ะ แก้วเกรงใจ" กอแก้วส่ายมือปฏิเสธ

"ต่อไปพี่คงไม่ได้ใช้แล้ว รับไปเถอะ ซื้ออีกสี่ครั้งก็ได้แต้มครบ ทางร้านเขาให้เรากินฟรีสิบชิ้นเลยนะ" เขายังคงยืนกราน กอแก้วจึงรับยอมรับบัตรสะสมแต้ม

"ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ เหนือแก้วกลับก่อนนะ พี่เวย์แชตว่ามาถึงแล้ว" กอแก้วโบกมือลาเพื่อนสนิทแล้วรีบวิ่งไปหาเวย์ แฟนหนุ่มทันที

ปกติหลังเลิกเรียนภาคีจะขับรถตรงกลับคอนโด แต่วันนี้เขาเลือกที่จะไปโรงเรียนอนุบาลเวหะชลการ ธุรกิจของครอบครัวเหนือฟ้าแทน

"พี่คีมาที่โรงเรียนพ่อเหนือทำไมคะ มีธุระอะไรกับพ่อรึเปล่าเอ่ย" เหนือฟ้าขมวดคิ้วถาม

ภาคียิ้มแล้วเอื้อมมือหยิบกล่องแสตนเลสมีตัวล็อกที่อยู่เบาะหลัง "พี่จะชวนเหนือมาฝังไทม์แคปซูลของเรา เผื่อว่าวันที่พี่เรียนจบกลับมา เราจะได้มาเปิดไทม์แคปซูลดูความลับของเราสองคน"

"ความลับเหรอคะ เหนือต้องเขียนความลับใส่ไว้ในกล่องนี้ใช่ไหม"

"ครับ พี่เองก็จะเขียนความลับของพี่เหมือนกัน เหนือมีกระดาษกับปากกาไหม"

"มีค่ะ" เหนือฟ้าฉีกกระดาษจากสมุดสองแผ่น แล้วส่งปากกาให้ภาคีหนึ่งแท่ง ทั้งสองต่างคนต่างเขียนไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้จนกว่าเวลานั้นจะมาถึง

เหนือฟ้าไปยืมจอบของภารโรงประจำโรงเรียนแล้วชวนภาคีไปฝังไว้ที่ใต้ต้นประดู่อังสนาที่ปลูกอยู่หลังสนามหญ้าของโรงเรียน ภาคีจัดการขุดดินให้ลึกพอประมาณแล้ววางไทม์แคปซูลกล่องเหล็กลงไปที่ก้นหลุม จัดการฝังกลบจนมิดชิด

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจฝังแคปซูลกาลเวลา เขาจึงชวนเหนือฟ้าซื้อของไปกินที่ห้องแล้วจัดดินเนอรืเล็ก ๆ ริมระเบียงเพื่อบอกเรื่องสำคัญเร่งด่วน

"พี่คีคะ ขนมจีนน้ำเงี้ยวเจ้านี้อร่อยมากเลย พี่คีอ้าปากสิคะ เหนือป้อน"

ภาคีนั่งเงียบไม่พูดไม่จาแต่ก็ยอมอ้าปากงับอาหารจากช้อนเหนือฟ้าโดยไม่ปฏิเสธ เหนือฟ้าป้อนชายหนุ่มจนตึงท้อง จบของคาวก็ต่อของหวาน แล้วผลไม้อีกหลายชนิด

"ทำไมวันนี้พี่คีดูซึม ๆ" สาวอวบถามขณะที่ตนกำลังกินลิ้นจี่จักรพรรดิลูกใหญ่รสหวาน

"พี่มีเรื่องจะบอก" ดวงตาคมช้อนมองอย่างหวั่นใจ

"คะ เรื่องอะไรเหรอ" อีกฝ่ายกลับเคี้ยวลิ้นจี่แก้มพองเหมือนอึ่งอ่าง

"วันจันทร์หน้าพี่ต้องไปญี่ปุ่นแล้ว"

ตุ้บ!

ลิ้นจี่ลูกใหญ่ในมือของเหนือฟ้ากลิ้งตกลงบนพื้น "กำหนดการเลื่อนขึ้นมาเหรอคะ ไหนว่าจะไปพฤศจิกายนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงไปวันจันทร์"

ภาคีหยิบโทรศัพท์แล้วเปิดอีเมล์จากสวนผลไม้ชื่อดังในฮอกไกโดให้เหนือฟ้าดู เธอจะได้เชื่อว่าเขาจำเป็นต้องไป

เหนือฟ้าอ่านอีเมล์สองภาษาฉบับหนึ่งเป็นภาษาญี่ปุ่น อีกฉบับเป็นภาษาอังกฤษแล้วส่งคืนให้ภาคี

"ได้รับคัดเลือกไปใช่ไหมคะ ดีใจด้วยนะคะ" เธอบอกแล้วลุกจากเก้าอี้ ตรงไปที่ซิงค์ล้างมือ พลันนั้นดวงตาสองข้างก็อาบชุ่มไปด้วยหยดน้ำใส เหนือฟ้าสะอึกสะอื้นอยู่แบบนั้น เนื้อตัวสั่นเทา ใบหน้าก้มต่ำไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

"ร้องออกมาเถอะ" ภาคีรีบเดินเข้ามาแล้วดึงเธอเข้ามากอดไว้ เขาสวมกอดเธอแน่นจนร่างกายเกือบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน