บทที่ 15 โศกนาฏกรรมวันจากลา

*มีฉากหดหู่โปรดทำใจดี ๆ"

เมื่อคืนภาคีกล่อมเหนือฟ้าหลับ เขาทำเพียงตบ ๆ หลังเธอราวกับปลอบใจเด็กหญิงที่ยังไม่โต ถึงในใจอยากจะขึ้นไปนอนกอดเธอไว้ แต่กลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้

เขากลัวว่าจะทิ้งเธอไม่ลง เวลาสามปีที่ญี่ปุ่นสำหรับเขามันช่างรู้สึกยาวนานเหมือนกับสามสิบปี แค่นึกถึงตอนที่ไม่ได้เจอเหนือฟ้า ไม่ได้จับมือ ไม่ได้จูบ เขาก็รู้สึกทรมานใจไปหมด

สามวันที่เหลือก่อนจะถึงวันเดินทางภาคียังคงไปรับไปส่งเหนือฟ้าและดูแลจนถึงวินาทีสุดท้าย หลังเลิกเรียนเขาพาเธอไปเที่ยวห้างสรรพสินค้า ดูหนัง และโยนโบว์ลิ่งด้วยกัน บ้างก็พาไปเดินเที่ยวตลาดนัดกลางคืนแวะกินเมนูเด็ดร้านดัง

เรียกได้ว่าทำครบกระบวนการของคนที่เป็นแฟนกันอย่างดีที่สุด

"เหนือ พี่ให้ครับ" ภาคีไปเจอตุ๊กตาควายจากร้านขายตุ๊กตาแห่งหนึ่งที่ตลาด เขาจึงแวะซื้อมาฝากเหนือฟ้า

"ตัวเท่าฝ่ามือเอง ราคาเท่าไหร่คะ" เหนือฟ้ากอดตุ๊กตาควายดำตัวเล็กแล้วก้มลงฟัดมันอย่างมันเขี้ยว

"เจ็ดสิบเก้าบาทครับ"

"แพงเหมือนกันนะคะ เหนือนึกว่าตัวละห้าสิบบาทซะอีก"

"ก็มันเหลือตัวเดียวในร้านแล้ว พี่ก็เลยซื้อมา เหนือเก็บไว้เป็นตัวแทนพี่นะ" ภาคีฉีกยิ้มกว้างลูบหัวแฟนสาวอย่างอ่อนโยน

"เอาควายเป็นตัวแทนพี่คีเนี่ยนะ ตลกจัง" หญิงสาวมุ่นคิ้วบีบตุ๊กตาควายจนบู้บี้

"ก็พี่รักควายมาก รักเหมือนลูกตัวเองเลยล่ะ ใครจะหาว่าพี่เป็นควายพี่ก็ไม่โกรธหรอก ขนาดพ่อพี่ยังชอบให้แม่เรียกว่าไอ้ควาย" ภาคีนึกเหตุการณ์ตอนที่พ่อกับแม่ทะเลาะแล้วทึ้งผมกัน แม่มักจะเรียกพ่อว่าไอ้ควายภูประจำ

"พ่อแม่พี่คีดูขิงก็ราข่าก็แรงมาก น่ารัก"

"ไม้เบื่อไม้เมาเลยล่ะ"

ทั้งสองนั่งคุยด้วยกันหน้าทีวีอย่างกระหนุงกระหนิง พอฟ้าเริ่มมืดภาคีจึงทยอยเก็บข้าวของลงกระเป๋าใบโต เพราะกลางดึกคืนวันจันทร์เขาต้องบินไปญี่ปุ่น ขณะที่เหนือฟ้าที่บอกว่าขอตัวเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ความจริงแล้วเธอไปนอนร้องไห้ หลังร้องไห้เสร็จก็แอบมาชะโงกดูภาคีนั่งเก็บสัมภาระเงียบ ๆ โดยไม่ให้เขารู้

เช้าวันจันทร์ภาคีเลือกที่จะไปส่งเหนือฟ้าไปมหาลัยเป็นครั้งสุดท้าย เขาและเธอต่างยิ้มให้กันแต่กลับไม่มีบทสนทนาใดเล็ดลอดออกมาจากปากอีกฝ่าย

"พี่คีคะ วันนี้เหนือต้องพรีเซ้นต์วิชาเรียนตอนเย็น เพราะอาจารย์ป่วยเลยขอเลื่อนมาวันนี้ เพราะอาทิตย์หน้าจะต้องเริ่มสอบเก็บคะแนนปลายภาคแล้ว"

นิสิตสาวบอกแล้วก้าวขาลงจากรถ ภาคีรีบยึดข้อมือเธอ "แล้วเหนือจะไปส่งพี่ที่สนามบินใช่ไหม"

"ไปค่ะ เหนือไปแน่นอน แต่พี่คีไปรอที่สนามบินก่อนเลย เผื่อเหนือไปสาย" เหนือฟ้าขยับตัวกลับเข้ามานั่งยกมือกอบกุมใบหน้าเศร้าโศกของภาคี ชายหนุ่มพยักหน้ารับดวงตาแดงก่ำคล้ายกับจะร้องไห้

ล่วงเข้าห้าโมงเย็นเหนือฟ้ากลับกลุ่มเพื่อนที่เพิ่งพรีเซ็นต์งานกับอาจารย์ประจำวิชาเสร็จต่างพากันแยกย้ายกลับบ้าน นิสิตสาวรีบตรงกลับไปที่คอนโดด้วยความเร่งรีบทว่าระหว่างเดินทางกลับด้วยรถแท็กซี่ กอแก้วกลับโทรเข้ามา

"ฮัลโหลว่าไงยัยแก้ว"

"เหนือช่วยแก้วด้วย....กรี๊ดด"

เผียะ! เผียะ!

"แก้ว กอแก้ว เกิดอะไรขึ้น"

"มึงคิดจะเลิกกับกูงั้นเหรอ ฝันไปเหอะ"

เสียงของเวย์แฟนหนุ่มของกอแก้วดังแล่บเข้ามาในโทรศัพท์ ทำให้เหนือฟ้าตัดสินใจฟังเงียบ ๆ

"คุณลุงคะ หนูขอเปลี่ยนเส้นทางค่ะ"

เหนือฟ้าตัดสินใจจะไปช่วยกอแก้วที่บ้าน ตอนนี้เธอไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น รู้เพียงแต่ว่าเธอต้องรีบไปช่วยเพื่อน ความเป็นห่วงเพื่อนทำให้เหนือฟ้าลืมสนิทว่าภาคีกำลังรออยู่ที่คอนโด

ชายหนุ่มเดินไปเดินมามองนาฬิกาบนฝาผนังครั้งละหลายสิบรอบ แต่เหนือฟ้าก็ยังเดินทางมาไม่ถึงคอนโด เขาจึงตัดสินใจเดินทางไปสนามบินคนเดียว

แต่เขาก็ยังมีหวังเล็ก ๆ ว่าเหนือฟ้าจะมาส่งทัน ภาคีจึงตั้งใจจะรอจนถึงวินาทีสุดท้าย

ฟากเดียวกันเหนือฟ้าที่รีบมาช่วยกอแก้ว หญิงสาวเดินทางถึงบ้านที่เป็นทาวน์เฮาส์ตั้งอยู่สุดซอย เพื่อความไม่ประมาทเหนือฟ้าจัดการโทรแจ้งตำรวจล่วงหน้า แต่รอแล้วรอเล่าตำรวจก็ยังไม่มา กระทั่งกอแก้วโทรเข้ามา

"ว่าไงแก้ว ปลอดภัยดีใช่ไหม"

"แก้วโอเค แต่ไอ้เวย์มันขังแก้วไว้ในห้องนอนชั้นล่าง เหนือลองดูกุญแจแถวกระถางต้นไม้หน้าห้องหน่อยนะ แก้วซุกแอบไว้ข้างใต้ แต่เหนือระวังตัวด้วยเผื่อไอ้ผีเปรตนั่นกลับมา"

"ได้จ้ะ แก้วรอหน่อยนะเหนือแจ้งตำรวจแล้ว"

เหนือฟ้าย่องเข้าไปในห้องนอนของกอแก้ว แล้วยกกระถางต้นไม้ฟอกอากาศออกรียหยิบกุญแจไขช่วยกอแก้วออกมา

"ไปเร็วแก้ว" เหนือฟ้าจับมือเพื่อนออกมา แต่โชคร้ายเวย์เดินกลับเข้ามาพร้อมขวดเบียร์ในมือ สีหน้าของอีกฝ่ายเห่อแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

"พวงมึงคิดจะไปไหนกันวะ นังแก้วมึงคิดจะหนีเหรอ"

กอแก้วรีบหยิบด้ามไม้กวาดขึ้นมาใช้ป้องกันตัว แต่เวย์กลับพุ่งเข้ามาแล้วส่งลูกถีบเตะไปที่กลางท้องของกอแก้ว

"โอ้ย...ไอ้ชั่ว" กอแก้วจุกน้ำตาไหล

เหนือฟ้าโมโหจึงหยิบกระถางดินเผาขนาดเล็กทุ่มใส่หัวของเวย์

"ไปตายซะไอ้ชาติหมา!"

"โอ้ยยยย นังบ้า" เวย์สบถจับหัวที่มีเลือดไหลเป็นทาง มันช้อนตาขึ้นมองเหนือฟ้าด้วยความโกรธแล้วสวนหมัดเสยใส่คาง สาวอวบล้มไปกองกับพื้น ริมฝีปากแตกเลือดสีแดงสดไหลล้นริมขอบปาก จากนั้นเวย์จึงพุ่งเข้ามาตบและชกเธอด้วยหมัดอีกสองข้างด้วยความโกรธ แล้วกระทืบลงมาที่ขาเธอซ้ำ ๆ

ปั้ก! ผลัวะ! ปั้ก!

"กรี๊ดดดดด เหนือ ไอ้เวย์มึงหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่าทำเหนือนะขอร้อง"

กอแก้วพยายามคลานไปคว้าขวดเบียร์แล้วกลั้นใจใช้แรงทั้งหมดฟาดไปที่หัวของเวย์

แต่กลับพลาดฟาดลงไปที่พื้น จนขวดแตกเป็นเสี่ยง ๆ แต่กอแก้วไม่ยอมแพ้รีบหยิบเศษแก้วที่แตกแล้วพุ่งเข้าใส่ตัวเวย์

ฉึก!

"อ้ากก"เศษแก้วทะลุเข้าเอวของเวย์ ชายตัวสูงใหญ่หน้าซีด รีบดึงเศษแก้วออกจนเลือดไหลทะลักจำนวนมาก

"กูจะฆ่ามึงอีแก้ว แล้วก็จะฆ่านังนั่นด้วย" เวย์สวนหมัดใส่กอแก้วอีกครั้ง แล้วขึ้นคร่อมคิดจะบีบคอหญิงสาวให้ขาดใจตาย เหนือฟ้าพยายามกัดฟันลุกขึ้น แม้ดวงตาจะปิดข้างหนึ่ง ขาอีกข้างก็คล้ายว่าจะหัก แต่เธอยังเหลือเรี่ยวแรงอยู่ หญิงสาวเห็นขวดเบียร์เปล่า ๆ อีกสองสามขวดที่วางระเกะระกะอยู่ข้างถังขยะ จึงพยายามลากสังขารอันสะบักสะบอมของตนไปหยิบแล้วเดินเข้าไปทางด้านหลังเวย์ แล้วจัดการฟาดลงที่ท้ายทอยของมันให้แรงที่สุด

เพล้ง!!

ขวดเบียร์แตกกระจายกลายเป็นเสี้ยว เวย์ช็อกตาค้างแล้วเอี้ยวตัวกลับมาทำตาขวางใส่คนฟาด "มึงตาย!"

เวย์คว้าเศษแก้วอันใหญ่ฟันลงไปที่แขนของเหนือฟ้า โชคดีที่เธอยังพลิกตัวหลบทันทำไม่อย่างนั้นคงพลาดโดนหน้าจนเสียโฉม

"นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ หยุดเดี๋ยวนี้" ในที่สุดเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนก็มาถึง พวกเขาเข้าชาร์ตเวน์แล้วจับใส่กุญแจมือ และรีบโทรแจ้งโรงพยาบาลทันที

คนเจ็บสองคนถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล แต่กอแก้วไม่สาหัสเท่าเหนือฟ้า เธอจึงกดโทรหาราตรี พี่สาวของเพื่อนเพื่อแจ้งข่าวร้าย

ราตรีมาถึงโรงพยาบาลในระยะเวลาอันรวดเร็ว แล้วพุ่งเข้าไปหากอแก้วที่นอนอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉินในสภาพใบหน้ายับเยิน

"เหนือเป็นไงบ้างแก้ว แล้วเราโอเคไหม"

"แก้วขอโทษค่ะที่เป็นต้นเหตุ" กอแก้วฟูมฟาย

"ขอโทษนะคะคุณใช่ญาติคุณเหนือฟ้า เวหะชลการไหม" พยาบาลสาวเดินเข้ามาทักราตรี

"ใช่ค่ะ"

"พอดีคนไข้อยากคุยด้วยค่ะ รีบคุยหน่อยนะคะ เพราะเดี๋ยวต้องพาคนไข้ไปแสกนร่างกายดูว่ามีอวัยวะภายในจุดไหนได้รับความเสียหายบ้าง"

"รับทราบค่ะ" ราตรีรีบเดินตามนางพยาบาลเข้าไปในห้องฉุกเฉินอีกฝั่งที่ปิดม่านกั้นไว้ เมื่อราตรีเห็นสภาพน้องเธอกับเข้าทรุด เพราะดวงตาข้างหนึ่งบวมช้ำน่ากลัว ปากเจ่อบวม คางแตก ช่วงแขนมีรอยบาดลึกเป็นทางยาว ขาก็ถูกดามไว้ ใบหน้าฟกช้ำดำเขียวจนไม่เหลือเค้าโครงน้องสาวผู้น่ารักของเธอเลยสักนิด ราตรีน้ำตาไหลจับมือน้องที่พยายามขยับปากพูด

"พ....พี่ไนท์เขียนจดหมายให้เหนือหน่อย แล้วเอาไปให้พี่คี พีี่....พี่คีจะไปญี่ปุ่น คืนนี้ค่ะ"

"เขียนว่าอะไรจ๊ะ"

"เลิก เราเลิกกันเถอะ"

"เหนือคิดจะปิดบังเรื่องนี้กับคีใช่ไหม บอกคีเถอะนี่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลยนะ"

"ม....ไม่ได้ค่ะ ถ้าเขารู้ เขา.,.เขาจะไม่ไป เขาจะไม่ทิ้งเหนือ ขอ ขอร้องนะ ช่วยที" เหนือฟ้าพูดทั้งน้ำตา

"ตกลง พี่จะทำให้"

ราตรีรีบจัดการตามที่เหนือฟ้าบอก แล้วเขียนจดหมายบอกเลิกตามที่น้องสาวสั่ง หญิงสาวนั่งแอร์พอร์ตลิงค์ไปถึงสนามบิน โชคดีที่มาถึงก่อนหน้าที่ภาคีจะบินในอีกสี่สิบนาที

"คี พี่เองนะ คีอยู่ไหน"

"พี่ไนท์เหรอครับ ผมอยู่หน้าร้านกาแฟครับ"

ราตรีเดินหาภาคีจนพบ แล้วรีบส่งจดหมายให้อีกฝ่าย "อะไรครับ"

. "ของเหนือจ้ะ โทษทีนะเหนือไม่สะดวกมา เลยฝากพี่มาส่งคีแทน ยังไงขอให้โชคดี ว่าง ๆ ก็แวะกลับมาไทยบ้าง พี่ขอตัวก่อน"

"เฮ้ย...พี่ไนท์ ผมจะฝากบอกเหนือว่า....." ภาคีไม่เข้าใจอาการลุกลนของราตรี บางทีเธอคงจะมีธุระด่วนจึงมาไวไปไว

ภาคีอมยิ้มแล้วเปิดซองจดหมายออก พลันนั้นรอยยิ้มกลับหุบลง กรามแกร่งขบแน่น "เราเลิกกันเถอะพี่คี เหนือไม่เหมาะกับพี่คีหรอกค่ะ"

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเหนือฟ้าถึงตัดสินใจบอกเลิกโดยไม่มีต้นสายปลายเหตุ ชายหนุ่มเดินหมดแรงทรุดตัวลงกับเก้าอี้ หยดน้ำตาของเขาร่วงเผาะ ๆ ราวกับสายฝนโปรยปราย

"ผู้หญิงใจดำ!" เขาพูดพึมพำแล้วขยำจดหมายทิ้งลงถังขยะ ยกหลังมือปาดน้ำตา แล้วคิดว่าจะไม่หันหลังกลับมาอีกจนกว่าจะครบสามปี หรือจนกว่าเขาจะลืมเธอ