ตอนที่3/2 แต่งงานกัน (2)

จบจากพิธีให้คำมั่น เคย์เดนก็เคลื่อนมือเข้าไปเปิดผ้าคลุมลายสวยออก เขาพิจารณาผู้หญิงตัวเล็กๆ ท่าทางสับสันตรงหน้าทันที เธอค่อนข้างผอมบางเหมือนกับคนขาดสารอาหาร จมูกปากไม่มากไม่น้อยกำลังสบายตา แม้จะไม่สวยโดดเด่นจนชวนตะลึง แต่ก็พอมีสิ่งน่าสนใจอยู่บ้าง โดยเฉพาะหน้าอกคับใหญ่ อย่างน้อยก็ถือว่าทรวดทรงดี

“เจ้าบ่าวจูบเจ้าสาวได้”

พอคุณพ่อบาทหลวงเชิญ เคย์เดนก็ใช้มือคว้าคางมนเข้ามารับจูบ ขนมผิงเสมือนถูกทุบศีรษะ เธอไม่เคยจูบผู้ชายมาก่อน ขาสองข้างจึงอ่อนแรงยืนไม่อยู่ หากไม่ถูกโอบกอดรอบเอวเอาไว้ สาบานได้ว่าเป็นลมแน่นอน เสียงกระแอมไอจากเพื่อนเจ้าบ่าวดังขึ้น การบดขยี้ที่แสนหนักหน่วงจึงยุติลง

“เธอตายคามือฉันแน่” คำขู่ข่มขวัญนั้นกระซิบอยู่ข้างใบหูสะอาด พอได้มองฝ่ายตรงข้ามเต็มตา ขนมผิงก็ตกอยู่ในภวังค์ ผู้ชายคนนี้คือคุณลุงของแม็กน้อยไม่ใช่เหรอ แล้วเขากลายมาเป็นเจ้าบ่าวได้ยังไง

ก่อนแต่งงาน เธอพยายามค้นหารูปเขามาดู ใจหนึ่งรู้สึกว่าคลับคล้ายคลับคลา ไม่นึกว่าจะเป็นคนๆ เดียวกัน ขนมผิงเลื่อนสายตาตื่นกลัวเหมือนกวางหลงทางมองไปยังแท่นบรรเลงดนตรี เมื่อเห็นเด็กชายสวมชุดสูทน่าเอ็นดูกำลังส่งยิ้มให้ก็เริ่มหน้ามืด นั่นแม็กน้อย ลูกศิษย์ของเธอเอง

เจ้าสาวไม่ใช่คนมีชื่อเสียง แขกที่กำลังเฝ้ามองจากทางด้านล่างจึงแปลกใจระคนสงสัย ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน หรือมีเหตุผลพิเศษใด เธอถึงได้ถูกเลือกให้มาเป็นสะใภ้ของตระกูลทรงอำนาจอย่างซันวาทอเรย์ จะคิดให้ปวดหัวก็คิดไป นายท่านโทนี่ยิ้มไม่หุบก็พอ

“ฉันอยู่ทันวันนี้ ไม่อยากจะเชื่อ” ชายวัยกลางคนปลาบปลื้ม อุตส่าห์ลงทุนแกล้งป่วย หากยังไม่ได้ผล ลูกชายไม่ยอมแต่งงานสักทีก็จะไปอาศัยอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

พิธีเป็นทางการช่วงกลางวันผ่านไป ตกเย็นทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลซันวาทอเรย์ก็เริ่มงานเลี้ยงฉลอง คราวนี้มีแค่คนในครอบครัวจริงๆ ส่วนแขกพิเศษจะเป็นของฝั่งเจ้าบ่าว แม้ว่าเคย์เดนจะเข้าหายาก แต่เพื่อนๆ คุณภาพล้นแก้วทั้งนั้น

หนึ่งในสาวสวยดวงตาสีฟ้าทรงเสน่ห์ถือแก้วไวน์ตรงเข้าไปหาเคย์เดน เธอกับเขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่ยากเลยที่จะมองออกว่างานวันนี้มันน่าเบื่อแค่ไหน

“ไงเคย์ ทำไมไม่ยิ้มเลยล่ะ วันนี้งานแต่งของนายนะ หรือถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นรบกวน ลาน่าช่วยได้ คุณลุงโทนี่ไม่รู้เรื่องนี้แน่นอน” ที่ผ่านมา เธอคอยกำจัดผู้หญิงที่นายท่านโทนี่พยายามป้อนให้เคย์เดนคนแล้วคนเล่า ไม่ขู่ก็ให้เงิน จัดการอีกสักครั้งจะเป็นไรไป เขาไม่ต้องการอยู่แล้ว

“ไม่ใช่หน้าที่ของเธอ เมาก็กลับบ้านไปได้แล้ว”

“ลาน่าไม่เมา เคย์แต่งงานทั้งที จะรีบกลับทำไม ลาน่าแค่อยากถาม เคย์ชอบผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า” ถ้าเขาไม่ชอบ เขาสามารถยกเลิกงานแต่งในวันนี้ได้ ต่อให้ผู้เป็นพ่อจะบังคับ เขาก็ไม่เคยสนใจ คราวนี้กลับยอม นี่หมายความว่ายังไง

ไม่มีคำตอบ เพราะไม่จำเป็น เจ้าสาวหน้าตาบ้านๆ สวยกว่านี้ก็ใช่จะไม่เคยเห็น เหตุผลที่เขายอมแต่งงาน ทำไมต้องอธิบายมากมาย เคย์เดนมองไปยังเพื่อนผู้ชายสองคน เขาไม่มีอารมณ์พูดคุย คิดเอาไว้ว่าสักพักก็จะขึ้นห้องนอนแล้วจึงบอกให้ลาน่าเดินไปหาคนอื่น

เธอโซซัดโซเซราวกับหญิงสาวอกหัก เมื่อได้เพื่อนช่วยพยุงแล้วก็กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจออกมา “เคย์จะนอนกับมันเหรอ”

“เบาๆ สิลาน่า นี่งานของเคย์เดน เพื่อนมีความสุขก็ยินดีไปเถอะ”

“หึ ยินดี? นังนั่นมันเป็นใครกัน เคย์ถึงยอมแต่งด้วย เขาควรเป็นของ…” สตีเฟ่นรีบยกมือขึ้นมาอุดปากลาน่า พูดมากเดี๋ยวก็หาเรื่องใส่ตัวเอง คนมีเมียแล้ว ต่อให้ชอบจนขาดใจก็ต้องหยุด

งานเลี้ยงเลิกรา ส่วนคนที่เป็นเจ้าสาวเดินไปมาในห้องกระสับกระส่าย พอนึกถึงรสชาติจูบทารุณของเขา ขนมผิงก็เริ่มกลัว ผู้ชายคนนี้ทำให้อารมณ์ของเธอปั่นป่วน ใบหน้าเย็นชาของเขา แววตาหนาวเหน็บ และกลิ่นหายไม่ปลอดภัย ได้สัมผัสระยะประชิดครั้งเดียว ต่อให้อยากลืมก็ลืมไม่ลง ขนมผิงกำลังขนลุก ฉับพลันเสียงเคาะประตูก็รบกวนเธอ

“พี่ขนมผิงคะ แคลเอง”