ตอนที่2

“ทำไมคุณอรุณเอาแต่จ้องฉันตลอดคะ” พัชชายังคงเคลือบแคลงกับอรุณที่จดจ่อมองเธออย่างไม่ลดละ ขนาดที่มาถึงคาเฟ่แล้วสายตานั้นของชายหนุ่มก็ยังไม่วางออกจากเธอ

“โทษทีครับพอดีคุณทำให้ผมนึกถึงคนคนหนึ่ง คุณกับเธอคล้ายกันมาก”

“งั้นก็คงคล้ายมากจริงๆ คุณถึงได้มองฉันขนาดนี้ อีกนานมั้ยคะที่พี่ทิวจะมา”

“ใกล้แล้วครับ ผมทำให้คุณอึดอัดใช่มั้ย” ท่าทีระแวดระวังของพัชชาทำอรุณเอ็นดูนัก

“ก็ไม่ขนาดนั้นค่ะ เวลาอยู่กับคนที่ไม่รู้จักฉันไม่ค่อยชินเท่าไหร่ไม่รู้ว่าต้องชวนคุยเรื่องอะไร ถ้าฉันทำให้คุณไม่สบายใจงั้นฉันแยกไปนั่งโต๊ะอื่นก็ได้นะคะ”

“ไม่ต้องหรอก” ชายหนุ่มรีบสวนขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะลุกจากเก้าอี้ ความใสซื่อของเธอนั้นถูกใจเขานัก

อรุณไม่อยากให้บรรยากาศในตอนนี้ดูอึดอัดจนเกินไปเลยเป็นฝ่ายเริ่มชวนพัชชาพูดคุยก่อน ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวในเรื่องทั่วไปรวมถึงเรื่องที่เธอกับนัททิวรู้จักกันด้วย ความไม่ถือตัวพูดคุยอย่างเป็นกันเองของอรุณทำพัชชาผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

“งั้นฉันถามคุณได้มั้ยคะ ที่คุณบอกว่าฉันคล้ายคนที่คุณรู้จัก…ใครเหรอคะ ถ้าคุณไม่อยาก…”

“คุณคล้ายแฟนเก่าผมน่ะ เธอจากไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อ3ปีก่อน” อรุณตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา เรื่องของหญิงสาวอดีตคนรักในตอนนี้ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว

“เสียใจด้วยนะคะ”

“ครับ”

ไม่นานนักนัททิวก็มาถึง ชายหนุ่มเห็นผู้เป็นเจ้านายกับรุ่นน้องคนสนิทพูดคุยกันด้วยความผ่อนคลายก็เผยยิ้มอย่างพอใจ บางทีการปรากฏตัวขึ้นมาของพัชชาในเวลานี้อาจจะเป็นพรหมลิขิตที่ทำให้อรุณเปิดใจกับรักครั้งใหม่ก็เป็นได้

บ้านวรินธร

“อ้าว!รัน ไหนว่าไปหาอรุณที่บริษัทไงแล้วทำไมถึงกลับมาเร็วจังลูก” อรรณนพเอ่ยถามผู้เป็นลูกสาวทันทีที่กลับมาถึงบ้าน

“ก็รันไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อทำไมนี่คะ”

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูกทำไมถึงหน้าบูดอย่างล่ะ ปกติกลับมาจากเจออรุณลูกสาวพ่อก็ต้องยิ้มสดใสสิแต่ทำไมวันนี้แปลกไป”

“พี่อรุณกำลังจะแต่งงานค่ะ” คำตอบของรันดาทำให้ผู้เป็นพ่อรีบวางหนังสือที่อยู่ในมือลง อรรณนพรีบสบตามาที่ลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

“แต่งกับใคร?”

“ก็คงจะใครสักคนที่คุณป้าหาให้”

“รัน แค่ลูกบอกพ่อว่าจะแต่งงานกับอรุณพ่อก็จะจัดการให้ เดี๋ยวพ่อไปคุยกับลุงธีระให้เอง”

“ทำไมรันต้องอยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักรันด้วยล่ะ รันก็มีศักดิ์ศรีนะ ในเมื่อพี่อรุณจะแต่งงานแล้วความรักข้างเดียว7ปีของรันก็ควรต้องจบลงสักที”

“พ่อไม่เข้าใจอรุณเลย ลูกสาวพ่อมีพร้อมทุกอย่างและอรุณก็รู้ว่ารันชอบทำไมถึงต้องไปแต่งงานกับคนอื่นแทนที่จะเป็นรันด้วย ถ้าจะอ้างว่าไม่ได้รักรันก็ไม่น่าใช่เพราะผู้หญิงที่แม่เขาหามาให้อรุณก็ไม่ได้รักสักหน่อย”

“คงเป็นเพราะรันเป็นเพื่อนศศิมั้งคะ ถ้าพี่อรุณมาคบรันก็อาจมองว่าหักหลังศศิบางคนเขาก็ถือเรื่องพวกนี้ พ่อไม่ต้องห่วงรันหรอกอกหักแค่นี้รันสบายมาก งั้นรันขึ้นห้องก่อนนะคะ” รันดาเผยยิ้มหวานให้ผู้เป็นพ่อก่อนจะเดินขึ้นบันไดกลับเข้าห้องตัวเองไป

รันดาพอมาถึงห้องก็ล้มตัวนอนลงที่เตียงหลับตาผ่อนคลายอารมณ์หวนนึกถึงความทรงจำในวันวานอยู่สักครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นดีดตัวลุกจากเตียงเดินไปเปิดลิ้นชักหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดขึ้นมาดู

ย้อนกลับไปเมื่อ7ปีก่อน บริษัทคิรินทร์

อรุณเดินผ่านมายังบันไดหนีไฟได้ยินเสียงสะอื้นของใครบางคนจึงเดินเข้ามาดู พอมาถึงก็เห็นแผ่นหลังของเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งพิงราวบันไดร้องไห้อยู่คนเดียวจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวไว้ไปให้

“ขอบคุณค่ะ” เด็กสาวเงยหน้ามองไปยังชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่สักครู่ก่อนรับผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา และยื่นกลับให้กับชายหนุ่มคืน

“เก็บไว้เถอะ แล้วทำไมมาร้องไห้อยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ แล้วเข้ามาที่คิรินทร์ได้ไง”

“ฉันมากับพ่อค่ะ พ่อมาหาคุณลุงธีระ”

“งั้นเราก็เป็นลูกสาวของอาอรรณนพเป็นน้องของลินสินะ”

“คุณรู้จักพวกเราด้วยเหรอคะ”

“รู้จักสิก็คุณธีระที่เราพูดถึงก็พ่อพี่นี่แหละ งั้นไปรอพ่อเราที่ห้องทำงานของพี่ก่อนมั้ย ห้องพี่มีหนังสือให้อ่านเยอะเลยนะ” อรุณเผยยิ้มทักทายอย่างเป็นกันเองเมื่อรู้ตัวตนของเด็กสาว ชายหนุ่มเองก็พอรู้เรื่องราวครอบครัวของรันดามาบ้าง รันดาเองเมื่อรู้ว่าอรุณเป็นลูกชายของเพื่อนสนิทผู้เป็นพ่อก็มีท่าทีผ่อนคลายลง เธอจึงไม่ลังเลเดินตามชายหนุ่มไปยังห้องทำงาน

รันดาพึ่งเรียนจบไฮสคูลจากอังกฤษมา เดิมทีตั้งใจจะเรียนปริญญาตรีที่อังกฤษต่อแต่ก็มาเกิดเรื่องขึ้นก่อนเมื่อพ่อและแม่ของเธอเลือกจบชีวิตคู่ด้วยการหย่าร้าง หญิงสาวเองยังคงรับไม่ได้กับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเลยแอบมาร้องไห้อยู่คนเดียว เธอคิดไม่ตกว่าควรตัดสินใจที่จะอยู่กับพ่อที่ไทยหรือย้ายไปอยู่ที่อังกฤษถาวรกับผู้เป็นแม่ดี เรื่องนี้ทำเด็กสาวกดดันมาก เธอเองก็แค่เด็กสาวที่พึ่งจะอายุ18พอเจอสถานการณ์ที่ยากลำบากก็รู้สึกรับไม่ไหว

อรุณเองด้วยความเอ็นดูก็ไม่อยากให้เด็กสาวต้องจมอยู่กับความเศร้า ระหว่างนั้นทั้งสองก็เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น ตั้งแต่มีอรุณเข้ามารันดาก็กลับมาสดใสยิ้มได้อีกครั้ง พอได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันไปความเอาใจใส่นั้นทำให้รันดาค่อยๆ ตกหลุมรักอรุณในที่สุด

รันดาตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่กับผู้เป็นพ่อและลินดาพี่สาวคนกลาง ส่วนอันดาพี่ชายคนโตก็อยู่กับผู้เป็นแม่ที่อังกฤษ รันดายอมรับกับอรรณนพตามตรงว่าเป็นเพราะอรุณที่ทำให้เธออยากอยู่ที่ไทย เธอหวังว่าในอนาคตเธอกับอรุณจะได้พัฒนาความสัมพันธ์กันมากขึ้นกว่านี้

นับแต่นั้นมารันดาก็แอบรักอรุณมาโดยตลอดไม่ได้เปิดเผยความรู้สึกให้ชายหนุ่มรู้จนขึ้นมหาวิทยาลัยชั้นปีที่2 วันนั้นหญิงสาวตัดสินใจที่จะสารภาพความรู้สึกที่มีต่อชายหนุ่มแต่ก็ต้องแตกสลายเพราะเห็นภาพบาดใจเมื่ออรุณกับศศิเพื่อนสาวคนสนิทของเธอกำลังพลอดรักจูบกันอย่างดูดดื่ม ของขวัญที่เตรียมมาจะให้อรุณนั้นก็ร่วงหลุดจากมือทำให้ความหอมหวานระหว่างอรุณกับศศินั้นต้องชะงักลง ศศิเมื่อเห็นรันดาก็รีบผละตัวออกจากอ้อมอกอรุณเดินเข้ามาหาเพื่อนสาว โดยที่มีอรุณตามหลังมาติดๆ

“มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ไหนว่าจะไปสารภาพรักคนที่แอบชอบไง แล้วเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมหน้าเศร้าแบบนี้ล่ะ หรือว่า…”

“อืม ฉันถูกปฏิเสธมาน่ะ” รันดาน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ใจของหญิงสาวในตอนนี้แตกสลายไม่มีชิ้นดีแล้ว

“ใครกันช่างกล้าปฏิเสธรันได้ อย่าเสียใจไปเลยนะงั้นก็แปลว่าผู้ชายคนนั้นไม่คู่ควรกับรัน” อรุณเอ่ยเสริมเพื่อปลอบใจ พอเห็นน้ำตาของรันดาที่หลั่งไหลไม่ขาดสายก็เห็นใจนัก ชายหนุ่มช่างไม่รู้เอาซะเลยว่าผู้ชายที่ว่าไม่คู่ควรนั้นกลับเป็นตัวเขาเอง

“พี่อรุณกับศศิ…ตั้งแต่เมื่อไหร่” หญิงสาวน้ำเสียงสั่นเครือ แม้จะใจสลายแต่ก็ยังอยากรู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ว่าเริ่มตอนไหนเพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยเอะใจมาก่อนเลย รันดาเองก็คาดไม่ถึงการที่แนะนำอรุณให้ศศิรู้จักนั้นจะทำให้เธอต้องมาเสียใจในตอนนี้ และเกือบ2ปีที่รู้จักกันมาเธอไม่เคยได้ยินศศิเอ่ยถึงเรื่องรักใคร่เลยสักครั้ง กลับเป็นเธอเสียอีกที่บอกเพื่อนสาวคนสนิทว่ามีคนที่แอบชอบอยู่ แต่ใครจะไปคิดว่าคนคนนั้นจะเป็นคนคนเดียวกันได้

ศศิบอกอรุณให้กลับไปก่อน เรื่องแบบนี้ผู้หญิงด้วยกันอธิบายให้ฟังน่าจะเข้าใจง่ายมากกว่า หลังจากที่อรุณกลับไปศศิก็เล่าถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชายหนุ่มให้รันดาได้ฟังทั้งหมด

“ฉันกับพี่อรุณเราตกลงคบกันเมื่อ2เดือนก่อน ตอนแรกพี่อรุณก็ตั้งใจจะบอกเธอนั่นแหละแต่ฉันขอไว้ ฉันยังไม่อยากให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเรา”

“ถ้าฉันไม่มารู้วันนี้เธอตั้งใจจะปิดฉันไปจนถึงเมื่อไหร่ ศศิ…เธอทำแบบนี้เหมือนไม่ได้มองว่าฉันเป็นเพื่อนสนิทเธอเลย” รันดาไม่สามารถปิดบังความคับแค้นใจได้อีกต่อไป

“ขอโทษนะรันฉันแค่กลัว ฉันกลัวว่าคนอื่นจะมองว่าฉันไม่เหมาะสมกับพี่อรุณ ลำพังแค่ฉันมีเธอเป็นเพื่อนก็ถูกนินทาว่าเลือกคบแต่คนรวยแล้ว ถ้ามีคนรู้ว่าฉันคบกับพี่อรุณยิ่งไม่หนักไปกว่าเดิมเหรอ”

“แต่เธอก็ไม่ควรปิดบังฉัน งั้นเธอก็แคร์คนอื่นมากกว่าฉันสินะ ทั้งเธอทั้งพี่อรุณคือคนที่ฉันสนิทที่สุด อย่างน้อยฉันควรต้องรู้เรื่องนี้ไม่ใช่หรือไง”

“ขอโทษนะรันฉันลืมคิดถึงความรู้สึกเธอไปเลย” ศศิน้ำตาคลอรีบกุมมือเพื่อนสาวไว้ ยิ่งเห็นใบหน้าที่ผิดหวังของรันดาก็ยิ่งทำเธอรู้สึกผิด

รันดาเองถึงแม้จะเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่พอเห็นแววตาที่จริงใจและรู้สึกผิดของเพื่อนสาวก็โอนอ่อนลง เธอไม่อยากจะคิดเลยถ้าศศิรู้ว่าผู้ชายที่เธอแอบรักมาตลอดเป็นอรุณจะแตกสลายมากแค่ไหน ที่จริงเรื่องนี้จะโทษศศิก็ไม่ได้เพราะเป็นเธอเองที่ไม่ยอมบอกตั้งแต่แรกว่าคนที่เธอแอบรักก็คืออรุณ ในเมื่อเรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้แล้วความลับของความรู้สึกก็คงต้องเก็บเอาไว้ในใจตลอดไป เพราะถ้าศศิรู้เรื่องนี้ความสัมพันธ์ระหว่างอรุณกับศศิต้องมีปัญหาแน่ ตอนนี้สิ่งที่เธอทำได้ก็แค่ต้องยอมรับความเป็นจริง

ปัจจุบัน

รันดามองไปที่ผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดด้วยใบหน้าที่เซื่องซึมก่อนจะนำกลับวางไว้ที่ลิ้นชักตามเดิม ตอนนี้ได้เวลาจบความรักข้างเดียว7ปีของเธอแล้ว