บทที่3.ลอกคราบ 2

“แหมแก้ว เปรียบซะเห็นภาพเลยแก พูดเหมือนตัวเองไม่ใช่ชะนีอย่างนั้นแหละ”

“แก้วไม่ใช่ชะนีนะมะลิ แก้วไม่ได้ร้องหาผัวๆ” แก้วกุดั่นลอยหน้าตอบจนเพรีและกาสะลองหัวเราะคิกคัก

“ใครจะไปกล้ากับแกแก้ว ปากแกอย่างกับกรรไกร” เพรีต่อว่าเพื่อนรักเสียงใส

“ผู้ชายมันไม่น่าปลื้มนี่ แต่ละคนเห็นแล้วอ่อนใจ แก้วยอมนอนบนคานดีกว่าจะมาปวดหัวเพราะนิสัยเน่าๆ ของผู้ชายพวกนั้น” แก้วกุดั่นไหวไหล่อย่างไม่แคร์ถ้าหาคนดีไม่ได้ ก็จะขออยู่เป็นโสดแบบนี้ให้สบายใจ ดีกว่าปวดหัวเพราะวีรกรรมของคู่ครอง

“มะลิก็คงเหมือนแก้วล่ะ เหนื่อยใจกับนิสัยเจ้าชู้เห็นแก่ตัวของผู้ชาย คงไม่มีเจ้าชายในฝันเหมาะสำหรับเราสองคนเนอะแก้ว”

“ดอกปีบล่ะคิดจะมีไหมแฟนอะ”

“ไม่ล่ะจ้ะ ดอกปีบจะอยู่ดูแลคุณท่าน คงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่”

“ผู้ชายรู้ความคิดของพวกเราคงจะแปลกใจนะ ดูแม่พวกนั้นสิ ระริกระรี้อยากมีผัวจนตัวสั่น แต่พวกเราขอบาย”

“สวย เริ่ด เชิดโสด ไม่ง้อค่ะฉันรวย” แก้วกุดั่นแอ่นอกคุยโอ่ เมื่อหาคนที่ดีพร้อมไม่ได้ ก็จะขอเก็บพรหมจรรย์ไว้กับตัวเองให้มันหายไปกับกาลเวลา

“มาแล้วๆ” เพรีสะกิดแก้วกุดั่นยิกๆ เมื่อพระเอกของงานปรากฏตัวขึ้น เขาสวมสูทสีน้ำตาลไหม้ผ่าหน้า มองเห็นเสื้อยืดสีขาวด้านในกับกางเกงยีนส์กระชับลำตัว กลุ่มสาวๆ กรี๊ดกร๊าด จนกาสะลองได้แต่แอบหมั่นไส้

“เริ่มได้ยังแก้ว?”

“เอาเลย! เดี๋ยวแก้วไปบอกนักดนตรีก่อน” แก้วกุดั่นผุดลุกขึ้นยืนเดิน ไปยังเวที ที่กลุ่มนักดนตรีกำลังบรรเลงเพลงกันอย่างเมามัน

“จะทำอะไรกัน...ไม่คิดจะบอกดอกปีบก่อนหรือ”

“ต้องบอกดอกปีบสิ ก็ดอกปีบเป็นนักแสดงนำนี่”

“ทำลับลมคมใน ดอกปีบถอนตัวตอนนี้ทันไหมอะ”

“ไม่ทันแล้วคนสวย ลงแรงมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่องไว้เพื่อคุณหญิงประกาย กับหักหน้ายัยลิซ่า”

“จ้ะ เอาก็เอา ตกลงจะทำอะไรกันล่ะ? เฉลยเถอะดอกปีบอยากรู้แล้ว”

“เต้นแท็ป ดอกปีบถนัดอยู่แล้ว เรียกสายตาได้ชะงัดทุกครั้งล่ะหากดอกปีบขึ้นโชว์ คราวนี้ขออินเนอร์เต็มที่เลยนะเพื่อความสำเร็จ น่ากากไม่ต้องใส่หรอก จะได้ส่งสายตาให้เต็มที่ คุณเปรมกะคุณเปรมเถอะ ไม่หลงให้รู้ไป”

สามสาวเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกันแต่ต่างสาขา แก้วกุดั่นเรียนอินทีเรียดีไซน์ เพรีเรียนสถาปนิก กาสะลองเรียนการจัดการ แต่ที่รู้จักกันเพราะทั้งสามคนอยู่ชมรมดนตรี เพราะรักการเต้นรำ หลงเสน่ห์การวาดลวดลายบนฟลอร์ ที่สามสาวถนัดมากที่สุดคือแท็ปแดนซ์ จังหวะดนตรีเร้าใจกระแทกกระทั้น ของดนตรีในถิ่นประเทศสเปน บวกกับลีลาที่สวยงามเย้ายวน โดยเฉพาะกาสะลองที่ถูกเชิญไปโชว์ตัวบ่อยๆ แต่หญิงสาวขอซ่อนตัวตนไว้หลังหน้ากากแก้ว เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าหญิงสาวเรียบร้อยจะชอบเต้นระบำยั่วยวน

“เรียบร้อยยังแก้ว” เพรีรีบถามเมื่อแก้วกุดั่นเดินย้อนกลับมา

“Okเตรียมพร้อม เพลงเดิมนะดอกปีบ”

“เพื่อคุณท่าน สู้ๆ”

“ใช่เพื่อคุณหญิง แต่แก้วอยากเห็นหน้ายัยลิซ่าชะมัด ตอนโดนดอกปีบฉกผู้ชายออกจากอกหล่อน”

“มันอาจไม่ใช่อย่างที่แก้วคิดก็ได้ ดอกปีบไม่ได้สวยอย่างลลิตาหรอก”

“มันก็ไม่แน่เนอะมะลิ”

“ใช่ มันไม่แน่ ปลาร้าค้างปีหรือจะสู้นางพญาแสนสวย ถ้าคุณเปรมตาต่ำ เราค่อยหาทางอื่นก็แล้วกัน”

“ไปๆ เพลงจะเริ่มแล้วสู้ๆ”

“จ้ะสู้ๆ” เพรี แก้วกุดั่น กาสะลองเดินนวยนาดลงไปจากชั้นVIPเมื่อดนตรีเริ่มบรรเลงจังหวะหนักๆ  กลิ่นไอบรรยากาศเร่าร้อน ผสมผสานไปกับความสลัวๆ ส่งให้กาสะลองดูเด่นกลางฟลอร์ แสงระยับระยับจากคริสตัลกลางหน้าอกสะท้อนแสงไฟเป็นประกาย ยิ่งกาสะลองเริ่มขยับตัวตามจังหวะดนตรีประกายคริสตัลก็ยิ่งสะท้อนแสงมากขึ้น ถ้วงทำนองเร้าใจและหญิงสาวสวยคมเต้นตามเสียงเพลงเรียกสายตาผู้ชมได้เป็นอย่างดี กาสะลองหลงอยู่ในมนต์เสน่ห์กลิ่นไอของสเปน ความที่ชอบเป็นทุนเดิมจึงใส่อารมณ์เต็มที่ แก้วกุดั่นและเพรีถอนตัวออกมายืนด้านข้างฟลอร์ ปล่อยให้เพื่อนสาววาดลวดลายเต็มที่ เมื่อกาสะลองจมดิ่งเข้าไปในมนต์เสน่ห์ของแท็ปแดนซ์เต็มตัว หญิงสาวจึงปล่อยสุดพลัง จังหวะโดนใจทำนองโดนอารมณ์ ดวงตากลมโตปรายสายตามองทุกคนรอบๆ ตัวแล้วจึงตวัดสายตาทิ้งสายตาเย้ายวนตามแบบฉบับดั่งเดิม รอยยิ้มยั่วเย้าถูกโปรยหว่าน จนหนุ่มๆ เริ่มขยับตัวเข้ามารุมล้อมรอบฟลอร์เต้นรำ เสียงผิวปากหวีดหวิวเมื่อถูกใจนางระบำที่กำลังเต้นโชว์ตัวเต็มที่ อกเอวอ่อนไหวฝีเท้าขยับตามจังหวะดนตรี ยิ่งตอนปลายรองเท้ากระแทกบนพื้น ‘กึกๆ’ เสียงเป่าปากจะดังขึ้นเป็นระยะ และคนคอยเฝ้าดูเริ่มหนาตาขึ้น

เปรมชะเง้อคอมองกลางฟลอร์ สายตาเป็นประกายแพรวพราวเมื่อมองเห็นผู้หญิงทรวดทรงเตะตา กำลังร่ายระบำอยู่กลางฟลอร์ มีเสียงเชียร์ดังกระหึ่ม ชายหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นยืน เขาเดินเอื่อยๆ ลงจากชั้นVIPตรงไปที่ฟลอร์เต้นรำเมื่อความอยากรู้ตามประสาผู้ชายรักสนุกเกาะอยู่เต็มหัวใจ เรือนกายโปร่งบางเต็มตึงในส่วนที่ควรมีสะดุดนัยน์ตาสีคาราเมล เมื่อเดินมาจนชิดขอบฟลอร์เต้นรำ แววตาหวานหยดของกาสะลองส่งประกายเชิญชวนให้เขา ริมฝีปากอิ่มเต็มเผยอยั่วเย้าเหมือนอยากถูกจุมพิตจากชายผู้โชคดี ชายหนุ่มหรี่เปลือกตาลง มองวงหน้าหวานใสเหมือนเคยเห็นที่ไหนสักที่ ดวงตาหวานเตะตาแต่ไม่ว่าจะเค้นความคิดหนักขึ้นเพียงใดก็เลือนราง เหมือนมีกลุ่มควันบังตาเอาไว้ ลลิตาเดินตามเปรมมาห่างๆ ริมฝีปากเคลือบสีสดแสยะยิ้ม เมื่อมองเห็นกลุ่มคู่ปรับเต็มสายตา

“ยัยแก้ว ยัยมะลิ แม่ดอกปีบคิดจะทำอะไรน่ะ?” หญิงสาวกัดฟันกรอดๆ เมื่อหนุ่มหล่อตรงหน้าแสดงอาการสนใจนางระบำจนลืมตัว

“เจนาสคะ อย่าไปสนใจพวกเรียกร้องความสนใจแบบนี้เลยค่ะ”

“คุณรู้จักพวกเธอหรือลิซ่า?” ชายหนุ่มถามกลับ เขาชักสายตากลับมาจากภาพเย้ายวนที่เรียกกระแสเลือดให้วิ่งพล่าน ลลิตาพยักหน้ารับ ขยับเขาสอดมือคล้องวงเรียวแขนแข็งแรง พร้อมกับรั้งเขาให้ถอยห่างออกมาจากภาพความเย้ายวนของสาวโสภากลางฟลอร์ เปรมยอมเดินตามแรงอันน้อยนิดที่พยายามจูงเขาให้พ้นจากที่ชุมนุม แต่ก็ยังแอบปรายตามองกาสะลองบนฟลอร์อยู่ตลอดเวลา

“รู้จักซิคะ รู้จักดีเชียวล่ะ” ลลิตากัดฟันตอบ สะบัดสายตาใส่กลุ่มสาวๆ ที่ยิ้มร่าเบื้องหลัง ทั้งโกรธและแค้นใจจนอยากจะเดินขึ้นไปกระชากหญิงสาวที่กำลังวาดลวดลายเย้ายั่วอยู่กลางฟลอร์ให้ล้มลงบนพื้น แล้วตบล้างน้ำให้หายแค้นใจ