บทที่ 1 เปลี่ยนเป็นคนใหม่ (4)

“อื้อ...อ่อย...” ด้วยความที่เคทธีตัวเล็กกว่าขุนศึกมาก เมื่อเขากอดรัดร่างบอบบางเอาไว้ ทำเอาเธอไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ ไหนจะคางมนที่ถูกมือใหญ่ของเขาจับเอาไว้เสียแน่น

            “แลบลิ้นออกมาหน่อยเคทธี พี่จะเลีย!” ขุนศึกไม่รอช้าที่จะแทรกลิ้นร้อนชื้นของตัวเองเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็ก ๆ ไปมาอย่างหื่นกระหาย และเมื่อร่างบอบบางไม่ได้ดิ้นแล้ว เขาก็ค่อย ๆ ใช้มือหนาจับหมับเข้าที่หน้าอกอวบอิ่มของเคทธี พร้อมกับบีบอย่างแรง

            “อื้อ...ยะ...อย่า”

            “เคทธี...ยังหวานเหมือนเดิมเลยรู้ไหม” หน้าอกที่คาดว่าน่าจะใหญ่กว่าเมื่อก่อน ทำเอาขุนศึกครางกระฮึ่มในลำคอ ทำไมเรือนร่างของหญิงสาวถึงได้มีผลต่อความต้องการของเขานักนะ

            “อื้อ...อ๊ะ”

            “อยากเอาเคทธีจัง”

            “มะ...ไม่นะ” ร่างเล็กของเธอถูกโอบรัดด้วยลำแขนใหญ่ โดยที่หน้าท้องของเธอบดเบียดกับบางอย่างที่กำลังแข็งขึงอยู่ภายใต้กางเกงสีดำของเขา จนใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาทันที

            “อื้อ...” ขณะที่ขุนศึกกำลังหลงมัวเมากับรสจูบหวาน ๆ ของเคทธี ทำให้หญิงสาวอาศัยจังหวะนี้ในการใช้เข่ามนของตัวเองกระแทกเข้าไปที่จุดกึ่งกลางความเป็นชายของขุนศึกเต็มแรง

            ปึก!!

            “อ๊าก...” คนที่กำลังจูบอยู่ถึงกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ พร้อมกับร้องเสียงหลงเมื่อความเจ็บมันแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย “เคทธี ยายตัวแสบ”

            ขุนศึกจับที่เป้ากางเกงแล้วย่อตัวนั่งคุดคู้แทบจะติดพื้น ใบหน้าหล่อเหลาแดงเขียวขึ้นสีเพราะความเจ็บที่จุดอ่อนไหวของร่างกาย เคทธีร้ายกาจมากที่กล้าทำร้ายเขาแบบนี้

            “สมน้ำหน้า อยากจะหื่นดีนัก ขอให้ตรงนั้นของพี่ใช้งานไม่ได้ตลอดชีวิต”

            “ยายตัวแสบ! ถ้าลูกรักของฉันเป็นอะไรขึ้นมาเธอต้องรับผิดชอบ ฉันจะให้เธออมจนกว่ามันจะแข็งเลย”

            “ไม่รับหรอก...ให้มันใช้งานไม่ได้แหละดีแล้ว จะได้เลิกทำตัวหื่นกามแบบนี้สักที!!”

            “อ๊าก!! ยายบ้า!! หายดีเมื่อไร พ่อจะจับเ..ย...ให้ลืมเดือนลืมตะวันไปเลย โอ๊ย!!”

ขุนศึกสบถออกมาอย่างโมโห แต่ความเจ็บปวดตอนนี้มันทำให้อยากรู้ว่าลูกชายของเขามันยังใช้งานได้อยู่ไหม เมื่อครู่ที่เข่าเล็ก ๆ กระแทกเข้ามาเขารู้สึกเหมือนร่างกายสะเทือนไปหมด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บ แต่จะตามไปเอาคืนสาวร่างเล็กตอนนี้ก็คงทำไม่ได้ แค่จะเดินเขายังเดินไม่ได้เลย

            เมื่อเคทธีออกจากห้องน้ำแล้ว เธอวิ่งกลับไปที่ห้องโถงอีกครั้ง โดยผู้ใหญ่ยังคงคุยเล่นกันตามประสาคนแก่ ส่วนเด็กหนุ่มสาวก็แยกย้ายไปทำธุระส่วนตัวของตัวเอง

            “เคทธี...ไปเข้าห้องน้ำนานจังลูก” เสียงของนรินดาถามลูกสาวคนสวยของตัวเองที่หายไปห้องน้ำนานมาก จนเธอเกือบเดินไปตามแล้ว

            “เคทธีเดินเล่นดูอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะคุณแม่”

            “อย่างนั้นเหรอ เหนื่อยไหม กลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อนไหมลูก” นรินดาใช้มือบางของตัวเองลูบที่ผมยาวสวยของลูกสาวคนเล็กอย่างเอ็นดู คนที่เธอหวงมากที่สุดก็คงไม่พ้นเคทธี เนื่องจากลูกสาวของเธอคนนี้ยังเด็ก

            “ไม่ค่ะ หนูอยากอยู่กับคุณพ่อคุณแม่”

            ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งคุยกันอย่างออกรสนั้น ร่างใหญ่ของขุนศึกก็เดินเข้ามาในห้องโถง แต่ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงแดงก่ำ ซึ่งเคทธีรู้ดีว่ามันเป็นเพราะอะไร

            “เป็นอะไรตาศึก ทำไมหน้าแดงแบบนั้น” ไลลาถามลูกชายคนโตของตัวเอง

            “ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีโดนมดแถวนี้กัดนิดหน่อย แต่เดี๋ยวก็หายแล้ว วันหลังผมคงต้องไปทลายรังมันแล้วล่ะ จะได้ไม่มาทำแบบนี้กับผมอีก” ขุนศึกพูดแต่หางตาของชายหนุ่มก็มองเคทธีที่กำลังนั่งกอดเอวของแม่ตัวเองอย่างออดอ้อน พร้อมกับทำหน้าเย้ยหยันเขา จนขุนศึกอดหมั่นไส้ไม่ได้

            “อย่างนั้นเหรอ ไปหายาทานะลูก เย็นนี้เดี๋ยวมากินข้าวกัน เสียดายหลาน ๆ อยู่กันไม่ครบทุกคน ไม่อย่างนั้นคงได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน” ไลลาบอกอย่างเสียใจ อย่างลูกสาวลูกชายของคาร์เตอร์และยี่หวาก็ติดงานเลยไม่ได้แวะมาที่นี่