บทนำ งานฉลองเรียนจบแสนทุกข์ระทม (3)

“กรี๊ด!!!” ไอรินกรีดร้องออกมาเสียงดัง เมื่อมือบางของเคทธีจัดการกระชากหัวของเธออย่างแรง จนต้องลุกขึ้นยืน ถึงแม้เคทธีจะตัวเล็กกว่ามาก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะพิษรักแรงหึงมันทำให้มีแรงมากขึ้น

“หยุดเดี๋ยวนี้นะเคทธี!!” ร่างใหญ่ของขุนศึกเดินเข้ามาแยกสองสาวออกจากกัน โดยที่ไอรินคือผู้ถูกกระทำ เขาไม่ชอบผู้หญิงก้าวร้าวและเอาแต่ใจอย่างเคทธีเป็นที่สุด แถมเธอมีพ่อหนุนหลังทุกเรื่อง ทำให้ใครทำอะไรเคทธีไม่ได้ แต่คนอย่างขุนศึกก็ไม่กลัว ถ้าผู้ใหญ่ไม่มีเหตุผลเขาฟาดกลับหมด

ว่าจบมือหนาของขุนศึกก็ทำการผลักร่างเล็กของเคทธีอย่างแรง จนเธอล้มลงไปที่พื้น จากนั้นก็หันไปดูไอรินว่าเป็นยังไงบ้าง 

“เป็นยังไงบ้างไอริน” 

“ไม่เป็นอะไรค่ะพี่ศึก...เจ็บนิดเดียว อย่าไปว่าเคทธีเลยนะคะ” ขณะที่พูดแต่ใบหน้าสวยหวานของไอรินหันมาเบะปากใส่เคทธี จนเธอต้องลุกขึ้นมาหวังจะไปจัดการกับผู้หญิงหน้าด้านคนนี้ 

“อีไอริน!!”  

“หยุดเดี๋ยวนี้นะเคทธี อย่ามาทำนิสัยทุเรศ ๆ แบบนี้!!” เคทธีหยุดการกระทำของตัวเองพร้อมกับมองหน้าขุนศึกด้วยดวงตาแดงก่ำ เขากำลังต่อว่าเธอเพราะผู้หญิงคนนั้น คนที่แสร้งทำเป็นคนดี แต่ลับหลังมันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิด 

“ทุเรศอย่างนั้นเหรอ อีไอรินต่างหากที่ทุเรศ มันกำลังตอแหล!!” เคทธีตะโกนออกมาเสียงสั่นพร้อมกับมองขุนศึกด้วยสายตาผิดหวัง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสองคนนี้ไปรู้จักกันตอนไหน ทำไมไอรินถึงหักหลังเธอได้ขนาดนี้ 

“เคทธี!!” 

“พี่ศึกอย่ามาตะโกนใส่เคทธีแบบนี้นะ” เคทธีจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของขุนศึกด้วยความไม่พอใจเช่นเดียวกัน 

“ทำไมจะไม่ได้ ปากดีเหลือเกิน ไอรินกลับบ้านไปก่อน พี่มีเรื่องต้องเคลียร์กันเคทธี!” เมื่อขุนศึกพูดกับเคทธีสักพักก็หันไปบอกไอรินซึ่งยืนอยู่ด้วยกันตรงนี้ให้กลับไปก่อน โดยที่ไอรินเองก็ตวัดสายตามองเคทธีด้วยความไม่พอใจ เนื่องจากชายหนุ่มกำลังไล่เธอกลับเพราะอยากคุยกับเคทธีมากกว่า 

“แต่” 

“กลับไป! อย่าให้ฉันต้องโมโห!” ขุนศึกจ้องมองไอรินเขม็ง เขายอมรับว่าเธอน่ารักดี แต่ไม่ได้คาดหวังที่จะอยากได้หญิงสาวมาเป็นแฟน เพราะผู้หญิงก็แค่ของเล่นไว้คลายเหงาแค่นั้น ในเมื่อผู้หญิงเสนอ เขาแค่สนอง และยังไม่ทันได้ทำอะไรยายตัวแสบก็เข้ามาเจอเสียก่อน 

“ก็ได้ค่ะ” ก่อนออกไปไอรินหันมองเคทธีด้วยสายตาริษยา แต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อชายหนุ่มไล่เธอออกจากห้องแล้ว 

เมื่อไม่มีคนอื่น ชายหนุ่มก็หันกลับมามองสาวน้อยร่างเล็กอีกครั้งด้วยสายตาดุดันและกำลังเดือดพล่านด้วยความโกรธ 

“เด็กอะไรมารยาทไม่ดี เข้าห้องของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต!” 

“ถ้าเคทธีไม่เข้ามาพี่คงมีอะไรกับมันแล้วใช่ไหม!” เคทธีตะโกนออกมาสุดเสียงด้วยความเหลืออด เพราะความหึงหวงเธอจึงระเบิดอารมณ์ออกมา

“มันเรื่องอะไรที่ฉันต้องบอกเธอเคทธี อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่นให้มาก เพราะฉันไม่ได้ใจดีอย่างที่เธอคิด”

ตั้งแต่เล็กจนโตเขาพยายามเลี่ยงที่จะเจอเคทธีมาตลอด แต่หญิงสาวก็ตามไปเรียนทุกที่ที่เขาไป จนรำคาญผู้หญิงคนนี้ที่ยังตามไม่เลิก และรู้สึกว่าผู้หญิงที่ตามผู้ชายตลอดแบบนี้ไม่น่าสนใจ และไม่มีอะไรให้น่าค้นหาเลยสักนิดเดียว 

“แต่คุณป้าไลลาบอกว่าอนาคตจะให้เราสองคนแต่งงานกัน” 

“เหอะ...แต่งห่าอะไร ให้ตายยังไงฉันก็ไม่เอาผู้หญิงอย่างเธอมาเป็นเมียหรอกนะเคทธี ฉันรังเกียจผู้หญิงที่เอาแต่ตามผู้ชายอย่างเธอ จำเอาไว้!!” ขุนศึกพูดแค่นั้น ชายหนุ่มก็หมุนตัวแล้วจะเดินออกจากห้องไป เพราะรำคาญและไม่อยากเห็นหน้าของเคทธีเป็นที่สุด 

“พี่ศึก...อย่าทำแบบนี้กับเคทธีเลยนะคะ เคทธีรักพี่ รักมาก ป้าไลลาบอกว่าจะให้พี่ศึกแต่งงานกับเคทธี ตอนเคทธีเรียนจบแล้ว” ร่างเล็กของเคทธีวิ่งมากอดเอวของชายหนุ่มเอาไว้จากข้างหลัง จนขุนศึกหยุดชะงัก พร้อมทั้งใช้มือใหญ่ของตัวเองแกะแขนเล็กของเคทธีออกอย่างรำคาญ 

“อย่ามาจับตัวกู!” ขุนศึกพูดหยาบคายออกมาเพราะทนไม่ไหว บวกกับร่างกายของเขามีแอลกอฮอล์ในเลือดสูงมาก ชายหนุ่มจึงไม่สามารถควบคุมสติของตัวเองได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ 

“พี่ศึก...”