ตอนที่ 2 ข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธ

กวินทร์ไม่ได้สนใจตัวเลขหรือข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นเลย ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเลื่อนแก้วกาแฟออกห่าง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะขยับลุกจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แล้วเดินอ้อมมาทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างเธอในฝั่งเดียวกันอย่างแนบชิด แรงยวบของโซฟาทำให้ร่างกายของทั้งคู่เบียดเข้าหากันจนไอรินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านโชยเข้าจมูกจนเธอเผลอสะท้าน

ก่อนที่ไอรินจะทันได้ขยับตัวหลบ แขนแกร่งข้างหนึ่งก็เอื้อมมาโอบไหล่กลมกลึงของเธอไว้ หลอมรวมพื้นที่ระหว่างกันให้หมดสิ้นลง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเมื่อเขาก้มกระซิบชิดใบหู

“โปรโมชันที่พี่ต้องการมากที่สุดตอนนี้... ไม่ใช่สิ่งที่น้องไอรินกำลังเสนอหรอกครับ แต่ถ้าน้องไอรินอยากปิดการขายรถคันนี้จริง ๆ พี่ว่าเราไปคุยรายละเอียดกันต่อที่โรงแรมของพี่ดีมั้ยครับ”

หัวใจของไอรินกระตุกวูบ เซลล์สาวนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางกลิ่นอายความเย้ายวนของบุรุษรูปงามที่กำลังโอบไหล่ของเธอเอาไว้หลวม ๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณ แม้กฎเหล็กในใจจะเตือนให้เธอระวังเอาไว้บ้าง แต่เมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับแววตาคมกริบและใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ประกอบกับแรงกดดันจากยอดขายที่จ่อคอหอยเพื่อความอยู่รอด เธอก็พบว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกต่อต้านอย่างที่สามัญสำนึกควรจะเป็น

รอยยิ้มบางๆ แย้มขึ้นที่มุมปากอิ่ม ไอรินช้อนสายตาขึ้นสบกับชายหนุ่ม เปล่งประกายแวววาวด้วยความท้าทายราวกับพร้อมจะยอมจำนนต่อเกมนี้อย่างรู้ทัน

“ก็ได้ค่ะ...” หญิงสาวเอ่ยตอบรับอย่างง่ายดาย

ไม่ใช่เพียงเพราะยอดคอมมิชชั่นก้อนโตหรือการต่อลมหายใจให้รอดพ้นจากวิกฤตอาชีพเท่านั้น หากแต่สัญชาตญาณลึกๆ กำลังกระซิบว่านี่คือเกมสวาทที่เธอพร้อมจะก้าวเข้าไปเล่นด้วยอย่างมีชั้นเชิง... ไม่ใช่เพื่อยอมจำนนบนเตียงอย่างง่ายดายดั่งเช่นผู้หญิงทั่วไปที่เขาเคยเจอ

หลังจากกาแฟหมดแก้วและการเจรจาซื้อขายรถหรูก็สิ้นสุดลง เขาขับรถพาเธอมุ่งหน้าไปยังโรงแรมหรูสาขาใจกลางเมือง โดยอ้างอย่างแนบเนียนว่าจะแวะขึ้นไปสั่งงานด่วนกับลูกน้องและหยิบเอกสารสำคัญบางอย่าง

ไอรินพยักหน้ารับอย่างรู้ทัน เธอมั่นใจในความเป็นมืออาชีพของตัวเองก่อนจะเดินตามประธานหนุ่มไป ทว่า... เมื่อประตูห้องทำงานบานใหญ่ถูกเปิดออก มันกลับกลายเป็นห้องสูทส่วนตัวขนาดมหึมาที่ตกแต่งกึ่งห้องทำงานกึ่งห้องนอนหรูหรา

เธอยืนนิ่งสงวนท่าทีอยู่กลางห้อง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด

“พี่วินพาไอรินมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ ไหนบอกว่าจะมาสั่งงานลูกน้องไงคะ”

“อ๋อ นี่ห้องทำงานพี่เอง บางทีพี่ก็ใช้พักผ่อนไปในตัว”

“น้องไอรินอยากอาบน้ำผ่อนคลายมั้ย”

“ไม่ดีกว่า ไอรินว่าเรารีบไปเทสไดร์กันดีกว่ามั้ยคะ”

สิ้นเสียงหวานชายหนุ่มหาได้ทำตามคำชวนของเธอ มือหนาปิดประตูลงอย่างไม่ใยดี ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว แววตาคมกริบฉายแววปรารถนาอย่างเปิดเผยไร้ซึ่งหน้ากากนักธุรกิจอีกต่อไป

“ถ้าน้องไอรินอยากปิดงานขาย... นี่ก็เป็นวิธีเดียวแล้วนี่ครับ เพียงแค่ทำตามที่พี่บอก น้องคงรู้นะว่าต้องทำยังไง”

“พี่กวินทร์... หมายความว่ายังไงคะ”

“เอาตรง ๆ นะครับ พี่ต้องการบริการเสริม”

“แต่พี่ยังไม่ได้มัดจำเลย จะเอาบริการเสริมแล้วเหรอคะ” เซลล์สาวต่อรองก่อนที่จะเสียเปรียบ เธอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก แต่เธอก็เชิดหน้าขึ้นด้วยศักดิ์ศรีของผู้หญิงที่ไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่าย ๆ

“ไอรินว่าพี่วิน กำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่มั่งคะ!” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะต่ำๆ ในลำคออย่างนึกขัน