ตอนที่ 4 โปรแรงไม่เท่ารุกแรง

เช้าวันจันทร์ที่แสนอึดอัด...

ไอรินยืนหน้าซีดเผือดอยู่ในห้องทำงานของผู้จัดการ แสงไฟนีออนสว่างจ้าสะท้อนใบหน้าเนียนอิ่มที่ไร้ซึ่งเลือดฝาด ขณะที่ร่างท้วมใหญ่ของเจ้านายหนุ่มกำลังต่อว่าเธอด้วยความหงุดหงิด ถึงเรื่องการทำยอดการจองในเดือนนี้ ซึ่งเธอไม่สามารถปิดยอดจองลูกค้าได้แม้กระทั่งรายเดียว

“ไอริน! ทำไมลูกค้ากระเป๋าหนักอย่างคุณกวินทร์ถึงยังไม่ยอมเซ็นสัญญาจองรถสักที มันติดปัญหาติดขัดตรงไหนหรือเปล่า ทำไมงานถึงได้ยืดเยื้อแบบนี้!”

ไอรินสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้าเนียนร้อนผ่าววับขึ้นมาทันทีเมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์เร่าร้อนตลอดสองวันที่ผ่านมา... ชายหนุ่มเจ้าเล่ห์อย่างกวินทร์จงใจยื้อเวลาและเล่นสงครามประสาทกับเธอ โดยอ้างหน้าตาเฉยว่าติดภารกิจต้องเดินทางไปตรวจงานโรงแรมอีกสาขาหนึ่งที่จังหวัดชลบุรี พร้อมทั้งส่งข้อความท้าทายแกมบังคับให้เธอตามไปปรนเปรอความสุขและไขว่คว้าดีลนี้ด้วยตัวเอง

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด

“คือ... คุณกวินทร์แจ้งว่าต้องไปประชุมด่วนที่ต่างจังหวัดในเช้าวันนี้ค่ะ แต่ยังไงวันนี้ ไอรินจะรีบโทรไปติดตามผลอีกรอบนะคะ”

ผู้จัดการส่ายหน้าด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะโบกมือปัดอย่างรำคาญใจ

“คุณไม่ต้องเสียเวลาโทรไปตามคุณกวินทร์แล้วล่ะ เดี๋ยวผมจะส่ง คุณยลดา ไปดูแลคุณกวินทร์แทน รายนั้นทำงานรู้ใจลูกค้าและไม่เคยพลาดเรื่องปิดการขายอยู่แล้ว”

ไอรินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอจะปล่อยให้ดีลนี้ที่เธออุตสาห์เปลืองตัวหลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด ยังไงก็ต้องสานต่อให้เสร็จ ถึงแม้จะต้องเอาตัวเข้าแลกก็ตาม!

“ไม่ได้นะคะผู้จัดการ!” ไอรินเผลอโพล่งขึ้นด้วยความร้อนรน ก่อนจะรีบเปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลงเมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบที่มองมา

“ไอรินขอโอกาสดูแลคุณกวินทร์ต่ออีกสักครั้งเถอะนะคะ... ไอรินเชื่อว่ายังไงวันนี้ คุณกวินทร์ก็ต้องยอมจองรถกับเราอย่างแน่นอนค่ะ!”

ผู้จัดการหรี่ตามองลูกน้องสาวอย่างพิจารณา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

“ผมว่าคุณควรเปลี่ยนไปดูแลลูกค้าวันนี้ดีกว่า... อย่างเช่น คุณสมภพ เป็นต้น รายนั้นกระเป๋าหนัก คุยไม่กี่ทีก็ยอมจองรถแล้ว ยิ่งถ้าเป็นเซลล์สาวๆ สวย ๆ อย่างคุณล่ะก็ ไม่น่าจะยากหรอกมั่ง”

เมื่อได้ยินชื่อของคุณสมภพ... ภาพความอัปยศและความน่าสะอิดสะเอียนที่เคยถูกตาแก่หัวงูผู้นั้นฉวยโอกาสลวนลามในพาไปเทสไดร์ฟก็ผุดวาบขึ้นมาในหัวจนความขยะแขยงพรั่งพรูขึ้นมาในอก

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ครับคุณไอริน ผลงานเดือนนี้ของคุณมันแย่มาก ผมช่วยอะไรคุณไม่ได้แล้ว”

“ผู้จัดการคะ... ขอโอกาสเถอะค่ะ อีกแค่ครั้งเดียวจริงๆ ค่ะ!” ไอรินเอ่ยวิงวอนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาแกมเด็ดเดี่ยว

“รับรองว่าคุณกวินทร์จะจองรถของเราวันนี้แน่นอนค่ะ ไอรินขอเอาตำแหน่งเดิมพันค่ะ ถ้าไม่ได้ไอรินยอมลาออก!”

ผู้จัดการนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้หน้าคาดโทษด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

“งั้นคุณก็รับผิดชอบคำพูดของตัวเองก็แล้วกันนะ... แล้วก็อย่าหาว่าผมใจร้าย!”

“ค่ะ...”

“งั้นก็ออกไปทำงานของคุณซะ!”

ไอรินโค้งตัวรับคำด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ทว่าลึกๆ ในแววตากลับฉายประกายความมุ่งมั่นและเย้ายวนออกมา... ปล่อยให้คนอื่นพูดจาดูถูกไปเถอะ ในเมื่อเธอเลือกที่จะก้าวขาลงมาเล่นในเกมสวาทของกวินทร์แล้ว เธอก็พร้อมจะใช้เสน่ห์และร่างกายของตัวเองนี่แหละ เป็นอาวุธคว้าชัยชนะและปิดการขายรถหรูมาให้ได้!

ไอรินขับรถออกจากโชว์รูมมาถึงหน้าโรงแรมในช่วงเที่ยง แสงไฟสีทองจากล็อบบี้ทอดยาวลงบนพื้นหินอ่อน และท่ามกลางผู้คนที่เดินเข้าออก

เมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้ามา หญิงสาวก็ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นทำให้ใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าจากการเคร่งเครียดกับงานดูอ่อนโยนและผ่อนคลายขึ้น

“น้องไอรินมาคอยพี่นานหรือยังครับ”

“ไม่นานหรอกค่ะ”

“ขอโทษนะครับ วันนี้ประชุมยืดเยื้อกว่าที่คิด” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

“ถ้าอย่างนั้นเราไปนั่งคุยรายละเอียดกันที่ร้านอาหารดีมั้ย”

“อ๋อ ได้ค่ะ”

บรรยากาศภายในร้านอาหารกึ่งคาเฟ่สุดหรูหราทว่าเงียบสงบกว่าที่คาดคิด มีเพียงเสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พร้อมกับเสียงเพลงที่เปิดคลอไปทั่วบริเวณ กวินทร์จัดการสั่งอาหารกลางวันและเครื่องดื่มแก้วโปรดให้เธอโดยไม่ต้องเอ่ยปากถามสักคำ ความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ชนิดที่จำได้แม่นว่าไอรินชอบดื่มกาแฟรสชาติแบบไหนและโปรดปรานเมนูอะไร ทำให้หญิงสาวเผลอมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลานั้นนานกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว

ไอรินรู้สึกว่าวันนี้ประธานหนุ่มดูแปลกตาไป เขาไม่ได้รุกเร้าหรือจู่โจมเธออย่างเช่นครั้งแรกที่เจอกัน วันนี้เขาดูเป็นสุภาพบุรุษมาดนิ่งผู้แสนเรียบร้อยจนผิดปกติ แต่ไอรินรู้ดีว่าสัญชาตญาณของเสือร้าย ต่อให้ซ่อนเขี้ยวเล็บมิดชิดเพียงใด ยังไงก็ต้องเผยลายออกมาให้เห็นอยู่วันยังค่ำ แต่วันนี้เธอไม่กลัวเพราะเธอได้เตรียมตัวเตรียมใจที่จะรับมือกับเกมรักของเขาอยู่แล้ว

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเรียกสติ ก่อนจะบรรจงกางเอกสารข้อเสนอและโบรชัวร์รถยนต์หรูคันที่เขาสนใจลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาอย่างเป็นระเบียบ เรียวปากอิ่มเอิบขยับอธิบายรายละเอียด ทั้งราคาโครงสร้าง เงื่อนไขเงินดาวน์ การจอง และกำหนดการส่งมอบอย่างคล่องแคล่วเป็นขั้นตอนในฐานะเซลล์สาวมืออาชีพ กวินทร์นั่งฟังอย่างตั้งใจ แววตาคมกริบทอดมองร่องรอยความตั้งใจบนใบหน้าสวย

เมื่อเธอกล่าวจบ ชายหนุ่มก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

“เอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่โอนเงินค่าจองรถให้ไอรินเลยก็แล้วกัน”

หัวใจของไอรินกระตุกวูบด้วยความยินดี ยอดขายสิบล้านอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว ทว่าเธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากขอบคุณ ประโยคต่อมาของเขาก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป

“แต่... พี่มีอีกเรื่องที่พี่อยากคุยกับไอรินให้ชัดเจนเสียก่อน” หญิงสาวชะงักมือที่กำลังเก็บเอกสาร เธอนิ่งงันไปชั่วขณะก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมคายคู่นั้นตรงๆ

“เรื่องที่พี่เคยพูดไว้ก่อนหน้านี้... หรือเปล่าคะ” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลง เจือความหวั่นไหวระคนท้าทาย

กวินทร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาที่ทอดมองมาฉายความจริงจังขึ้นอย่างผิดคาด เขารู้ดีว่าข้อเสนอก่อนหน้านี้สร้างความกดดันให้เธออยู่ไม่น้อย

“ใช่ครับ” เขายอมรับตรงๆ

“แต่พี่อยากให้ไอรินตกลงด้วยความเต็มใจจริงๆ”

ชายหนุ่มขยับตัวโน้มเข้ามาใกล้โต๊ะเล็กน้อย วางมือประสานกันบนพื้นผิวไม้ แต่เว้นระยะห่างไว้อย่างให้เกียรติโดยไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยแม้แต่น้อย

“พี่ชอบไอรินมาตั้งแต่แรกเห็น... และพี่ไม่อยากใช้การเจรจาซื้อขายมาเป็นเงื่อนไขบีบบังคับให้ไอรินต้องทำอะไรที่ตัวเองไม่ต้องการ”

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากประธานหนุ่ม ทำเอาไอรินถึงกับนิ่งไป ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววความจริงใจอย่างคาดไม่ถึง เกมที่เธอคิดว่ามีเพียงผลประโยชน์เป็นเรือนร่าง กลับเริ่มมีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้องเสียแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่คาสโนวาอย่างเขาจะเอาใจลงมาเล่นในเกมรักเพียงชั่วครั้งชั่วคราวแบบนี้

รอยยิ้มบางๆ แฝงความนัยจึงปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวอีกครั้ง ในเมื่อเขากล้าเปิดเกมนี้ด้วยความจริงใจ เธอเองก็พร้อมจะเล่นเกมนี้ให้ถึงที่สุดเช่นกัน