13

2 วันผ่านมา

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น เฮียซันก็ได้หายลับออกไปจากวงจรชีวิตของเธอ โดยมิมีโผล่หน้ามาให้พบเจอเลยแม้แต่ครั้งเดียว ส่วนเหมือนฝันเองก็ใช้ชีวิตตามปกติทำราวกับว่าเรื่องคืนนั้นไม่ได้เกิดขึ้น..

@PKY SCHOOL

"นี่ๆพวกหล่อน ฉันได้ข่าวว่าวันนี้จะมีนักเรียนเข้าใหม่ด้วยนะ และที่สำคัญย้ายมาอยู่ห้องเดียวกับเราเนี่ยแหละจ้า" ประกายดาวสาวสวยประจำห้องมัธยมศึกษาปีที่ 6/5 วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยสายตาตื่นเต้น

"ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ?" เชอรี่ หนึ่งในแก๊งสาวสวย สโลแกน หน้าต้องเป๊ะ ปากต้องแดง กระโปรงต้องสั้นเสมอหูของระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่มักจะมีข่าวทะเลาะวิวาทตบตีแย่งผู้ชายหรือแค่มองหน้าก็สามารถมีเรื่องได้ และต้องเข้าห้องกิจการนักเรียนอยู่บ่อยครั้ง

"ฉันได้ข่าวมาว่าเป็นผู้ชายสองคน ย้ายมาจากโรงเรียนอินเตอร์ชื่อยาวยาวอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ ฉันอุตส่าห์เอาหูแนบประตูห้องพักครูแล้วพยายามตั้งใจฟังอย่างเต็มที่แล้วนะ  แต่ด้านในพูดกันเสียงเบามากฉันก็เลยไม่ค่อยได้ยิน" ประกายดาวบอก ก่อนที่อาจารย์สุนันทาซึ่งเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาประจำชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6/5 เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับผู้ชายรูปร่างสูงโคร่งทั้งสองคน

"วันนี้ครูมีเพื่อนใหม่ของเรามาแนะนำให้รู้จัก โดยจะย้ายเข้ามาเป็นสมาชิกในห้องของเราค่ะ" สายตาของผู้หญิงเกือบทั้งห้องจับจ้องเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไปที่เรือนร่างหนาของชายฉกรรจ์ตรงหน้าด้วยสายตาแพรวพราวจ้องจะงาบกินหัว 

"ภูผาครับ" ชายคนแรกเอ่ยแนะนำตัว แต่ทว่าสายตาของเขากลับไปสะดุดกับผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงแถวซ้ายสุดโซนหน้าห้อง 

"ภาคินครับ" ชายคนที่สองเอ่ยแนะนำตัว สายตาของเขาเรียบนิ่งสุขุมดูน่าเกรงขาม และแฝงพลังงานเหี้ยมเกรียมบางอย่างซ่อนอยู่ ทั้งสองคนมีภาพลักษณ์และภูมิฐานที่ดีพอสมควร ประจวบเหมาะกับหน้าตาราวเทพบุตรปูนปั้น รวมไปถึงการมีรูปร่างสูงโคร่งประมาณ170+ ซึ่งฟันธงว่า เป็นที่หมายตาของสาวน้อยสาวใหญ่อย่างแน่นอน

"พอพอ เก็บกิริยาอาการบ้างนะจ๊ะสาวๆ เดี๋ยวเพื่อนจะช็อคตายเสียก่อน ไปนั่งไปลูกเดี๋ยวได้เข้าเรียนคาบถัดไป" อาจารย์สุนันทาเพ่งสายตามองอย่างรู้ทันพร้อมกับส่งน้ำเสียงกระเช้าเย้าแหย่นักเรียนหญิงเล่น ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง

...

คาบวิชาภาษาอังกฤษ

"พวกมึงอาจารย์ให้จับกลุ่ม กลุ่มละประมาณ 5-6 คนว่ะ แต่ในกลุ่มต้องมีผู้ชายด้วยนี่สิ เห้อ! " เหมือนฝันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวแกร่ง พรางชักสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มทีเพราะทุกคราวหากจับกลุ่มและต้องคละผู้ชายเข้ามาอยู่ร่วมด้วย แต่ช่วยกันทำเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ส่วนที่เหลือก็นั่งอ้าปากรอรับคะแนนอย่างสบายใจเฉิบ

"เราสองคนยังไม่มีกลุ่มเลย ขออยู่ด้วยได้ป่ะ" ภาคินและภูผาเดินเข้ามายังโต๊ะของสาวสาวทั้งสี่คน พร้อมกับเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ได้ฟังแล้วดูจั๊กจี้หูอย่างไรก็ไม่รู้

"ได้สิ เต็มใจมากเลย เราชื่อพลอยใสนะ ยังไม่มีแฟน" พลอยใสแอ๊บพูดด้วยน้ำเสียงเล็กอ่อนหวาน พร้อมกับทำจริตจะก้านเขินอายเล็กน้อยและยกนิ้วเรียวขึ้นมาเกี่ยวอากาศทัดใบหูราวกับว่ามีเส้นผมตกหล่นทั้งๆที่หล่อนมัดรวบหางม้าไว้ด้านหลัง

"อ๋อ..ครับ ภูผาครับ ยังไม่มีแฟน และก็ยังไม่ใช่สเปค " ภูผาส่งยิ้มเจื่อนให้กับพลอยใส แล้วหันหน้าไปถามไถ่เหมือนฝันที่กำลังยืนเขียนรายชื่อสมาชิกในกลุ่มเพื่อส่งอาจารย์อยู่

"เธอชื่ออะไรหรอ" ภูผาเอ่ยถาม เพราะเขารู้สึกต้องใจต้องตากับผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น แม้นการแต่งตัวของเธอจะไปในแนวสาวเนิร์ดเฉิ่มเฉิ่ม แต่ภูผาเองกลับคิดว่ามันช่างกลายเป็นเสน่ห์เฉพาะคนที่น่าดึงดูดสำหรับตัวเขายิ่งนัก

"เพล๊ง!! หน้าแตก ฮ่าฮ่าๆ นี่แหละนะที่โบราณเขาว่า คนที่ใช่ แค่ยืนเขียนรายชื่อส่งอาจารย์ก็ใช่ ฮ่าฮ่าฮ่า" นานาหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ทำให้พลอยใสถึงกับต้องกรอกตามองบนด้วยความเอือมระอาแล้วถอนหายใจพรืดใหญ่ล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้แกร่ง แต่เธอก็ไม่หมดหวัง!! เพราะยังมีเป้าหมายอีกหนึ่งคนไว้ให้พุ่งชนต่อ

"ชื่อเหมือนฝัน" เหมือนฝันตอบแบบขอไปที แล้วก้มหน้าก้มตาเขียนรายชื่อต่อ

"เธอชื่อภาคินใช่ม๊าา เราพลอยใสนะ โสดสนิทไม่มีใครจับจอง ถ้าเกิดเธอยังว่างเราลองมาศึกษาดูใจกันก็ได้นะ" พลอยใสเขยิบตัวดุ๊กดิ๊กเข้าไปยืนข้างข้างภาคินพร้อมกับใช้ต้นแขนเรียวเบียดเสียดสีร่างกายของเขา พรางส่งสายตาแพรวพราวคล้ายแมวสาวยั่วสวาทให้แก่ภาคิน แต่ทว่าเขากลับมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งราวกับคนไร้ความรู้สึก ทำให้พลอยใสต้องรีบขยับตัวกลับมานั่งที่เดิม 

"งั้นเราแบ่งหน้าที่ตามนี้นะ เดี๋ยวยังไงจะให้นานาช่วยสร้างแชทกลุ่ม เผื่อมีธุระอะไรจะได้ปรึกษากัน" เหมือนฝันจัดการแบ่งหน้าที่ให้แก่สมาชิกในกลุ่ม โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องทุกการกระทำของเธอด้วยประกายแห่งความปลาบปลื้ม

ออด~ 'ขณะนี้เวลาสิบหกนาฬิกา ขอให้นักเรียนทุกคนทำความสะอาด ปิดประตู ปิดหน้าต่างในห้องเรียนให้เรียบร้อย และกลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพค่ะ'

"เลิกเรียนแล้วกูกลับก่อนนะ" เมญ่าบอกด้วยสีหน้าร้อนรนคล้ายกับมีเรื่องทุกข์ใจบางอย่างแฝงซ่อนอยู่ ก่อนที่จะรีบสาวเท้าเดินตามอคิณซึ่งเป็นแฟนหนุ่มออกไป ดูท่ามีเรื่องกันแหงแหง..

"งั้นพวกเรากลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวท่านผู้อำนวยการอาคาร 5 จะขึ้นมาด่าอีก" นานาคว้ากระเป๋าถือของตนเองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ (ซึ่งผู้อำนวยการอาคาร 5 ที่หมายถึง ก็คือฉายาของคุณป้าแม่บ้านนั่นเอง)

"ไปๆ งั้นพวกฉันกลับก่อนนะ มีอะไรก็คุยกันใน แชทกลุ่มได้เลย" เหมือนฝันบอกลาตามมารยาทแล้วเดินลงจากอาคารไปพร้อมพร้อมกับพลอยใสและนานา

"เหมือนฝัน!" ภูผารีบวิ่งตามหลังเหมือนฝันมาติดติด

"มีอะไรหรือเปล่า?" เหมือนฝันเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เดี๋ยวเย็นนี้เราทักไปในแชทส่วนตัวเธอได้มั้ย คือมีเรื่องเรียนไม่ค่อยเข้าใจนิดหน่อย และเราก็ได้ข่าวว่าเธอเรียนเก่งที่สุดในระดับชั้นมอปลายนี่ ช่วยเราหน่อยนะ" ภูผาเดินเข้ามาขนาบข้าง พยายามหาเรื่องเพื่อจะได้ใกล้ชิดและกระชับความสัมพันธ์กับเหมือนฝันให้ได้มากที่สุด 

"อืมได้สิ"

ปรื้น!!!!! จู่ๆก็มีรถสปอร์ตคันหรูขัดมันแวววับ แล่นเข้ามาจอดบริเวณด้านหน้าของทั้งสี่คน พร้อมกับกดบีบแตรอย่างเสียงดังจนคนรอบข้างหันมาจ้องมองเป็นตาเดียวกัน

"ขึ้นรถ" เฮียซันเอ่ยพูดด้วยประโยคสั้นห้วนห้วนแต่ได้ใจความสำคัญหลังจากที่ลดกระจกซึ่งติดฟิล์มดำลง แล้วเผยให้เห็นใบหน้าคมคายซึ่งสวมแว่นตากันแดดดำขลับทว่าไม่สามารถบดบังความหล่อเหลาที่ซ่อนอยู่ภายในนั้นได้ จึงทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของเหล่านักเรียนสาวที่กำลังเดินทางกลับบ้าน เพราะนี่คือบริเวณประตูหน้าโรงเรียน!! 

"เชี้ย.." เหมือนฝันสบถด่าด้วยถ้อยคำหยาบโลนอย่างลืมตัว

'หายหน้าหายตาไปตั้งหลายวัน จะมายุ่งวุ่นวายทำซากอะไรอีกมิทราบ'  เธอละประโยคนี้ไว้ในใจโดยไม่ได้เอ่ยพูดออกไปให้คนอื่นได้ทราบ 

"นั่นมันพี่ชายแกปะ?" พลอยใสเอ่ยถาม เพราะได้รู้จักมักจี่กันตอนที่ไปเลี้ยงสังสรรค์งานวันเกิดของคิมหันต์

"บอกว่าให้ขึ้นรถ!" เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนแน่นิ่งเมินเฉยต่อคำสั่งของเขา เฮียซันก็รีบเปิดประตูรถคันหรูแล้วพุ่งตัวปรี่ตรงเข้าไปหาเหมือนฝันทันที

"เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอไง!" เฮียซันตะคอกเสียงดังพร้อมกับฉุดกระชากลากถูแขนเรียวยาวเข้าหากายแกร่งด้วยความรุนแรง

"ฉันไม่ไปกับนาย!! เอามือสกปรกออกจากแขนชั้นเดี๋ยวนี้" เหมือนฝันพยายามสะบัดแขนเรียวยาวเพื่อให้หลุดออกจากมือของเขา แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะนิ้วหนายิ่งจับเนื้อนวลบนกายเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม

"เฺฮ้ย! ไม่ได้ยินเหรอไงวะ ว่าผู้หญิงเขาปฏิเสธ" ฝ่ามือหนาของภูผาผลักดันบ่าแกร่งของเฮียซันอย่างเต็มแรง จนทำให้ร่างกายเขาเซไปด้านหลังเล็กน้อย เพื่อแสดงความเป็นสุภาพบุรุษปกป้องเธอ เผื่อจะสามารถทำแต้มพิชิตใจเหมือนฝันได้ 

"กูว่าทรงนี้ไม่ใช่พี่แน่นอน" พลอยใสกระซิบกระซาบเบาเบาแนบประชิดใบหูกับนานา

"พี่น้องท้องชนหรือเปล่าวะ?" นานากระซิบกลับไป แล้วฉีกยิ้มกรุ่มกริ่มยกฝ่ามืออุ่นขึ้นมาป้องปากเล็กน้อยพร้อมกับหัวเราะคิกคักเบาเบาคล้ายกระเช้าเย้าแหย่เล่น

"แล้วมึงเสือกอะไรด้วย" ฝ่ามือหยาบกร้านของเฮียซันผลักยอดอกของภูผากลับไปด้วยความรุนแรงเช่นเดียวกัน พร้อมกับส่งสายตาเพ่งมองภายใต้แว่นตาสีดำอย่างเอาเรื่อง

"กูเป็นเพื่อนเหมือนฝัน มึงจะเอาเพื่อนกูไปไหนไม่ได้" ภูผาตอบกลับไปอย่างไม่มีใครยอมใครเลยทีเดียว สายตาทั้งสองคู่ยังคงจับจ้องมองเขม้นกันไม่เลิก

"ฮ่าา ฮ่าๆ" จู่จู่เฮียซันก็เกิดหัวเราะขึ้นมา ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของภาคินบดบี้ หัวคิ้วดกดำแทบจะย่นติดกันด้วยความสงสัย 

หรือเขาจะเป็นโรคไบโพลาร์วะ?

"แต่กูเป็นผัว ผัวที่นอนเอาอยู่บนเตียงเดียวกัน มึงคงเข้าใจตรงกันนะไอ้น้องชาย" เฮียซันแสยะยิ้มเย้ยหยันราวกับต้องการประกาศศักดาว่าเขาเป็นผู้ชนะ พร้อมกับวางฝ่ามือหนาตบบ่าภาคินเบาเบาคล้ายกับเป็นเชิงปลอบใจ ก่อนที่จะลากเหมือนฝันขึ้นไปบนรถ

"เข้าไป!" เขาผลักยัดเรือนร่างอรชรของเหมือนฝันจากทางแผ่นหลังขาวผ่านเสื้อนักเรียนตัวใหญ่โคร่งคล้ายโอเวอร์ไซส์เข้าไปในรถอย่างไม่ทะนุถนอมทำราวกับว่าเธอเป็นกระสอบทรายที่จะถีบส่งส่งเท่าไหร่ก็ได้

"โอ๊ย! เจ็บนะ" เหมือนฝันหัวคะมำโขกลงกับพวงมาลัยรถอย่างแรง จนทำให้บนหน้าผากมนมีรอยแดงเป็นวงกลมกลมประทับอยู่

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน!" เฮียซันกระแทกตัวนั่งลงบนเบาะหนังก่อนที่จะเหยียบคันเร่งจนสุดไมล์ ขับออกไปจากบริเวณหน้ารั้วประตูโรงเรียนทันที

"แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย และไม่อยากจะเสวนาด้วยแม้แต่หน้าก็ไม่อยากเห็นจำไว้ และที่สำคัญนายไม่ควรมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉันอีก!! " เหมือนฝันตะคอกเสียงแข็งบอกด้วยความไม่พอใจ พร้อมกับยกแขนเรียวยาวขึ้นมาประสานกอดแนบประชดเนินหน้าอก เพ่งสายตาจ้องมองอีกฝ่ายจนลูกกะตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

"ฉันไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆหรอกนะเหมือนฝัน! เธอจะต้องเป็นผู้หญิงของฉันเพียงแค่คนเดียว ไอ้อีหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์" เฮียซันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างจริงจัง สายตาของทั้งคู่ที่สบประสานกันอยู่นั้นเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวดุเดือดชนิดไม่มีใครยอมใครที่

และที่เขาหายหน้าหายตาไม่แวะเวียนมาพบเจอเธออีกเลยตั้งแต่วันเกิดเรื่อง ก็เป็นเพราะว่าทางบริษัทผลิตน้ำเต้าหู้ของกิจการครอบครัวมีปัญหาขัดข้องเล็กน้อย ซึ่งเขาที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวและต้องรับช่วงต่อประธานกรรมการบริหารจากผู้เป็นพ่อ จึงจำเป็นที่จะต้องอยู่คอยช่วยเหลือในการแก้ไขปัญหาครั้งนี้

ที่สำคัญ! เขาก็ติดซ้อมแข่งรถครั้งยิ่งใหญ่โดยมีศักดิ์ศรีเป็นเดิมพันด้วยเช่นกัน เพราะอีกสองวันข้างหน้าจะมีการปะทะกันระหว่างเฮียซันและคู่อริเก่าซึ่งเคยสนิทมักคุ้นกันในอดีต เพียงแต่มีเรื่องให้บาดหมางใจกันจึงเป็นผลทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนต้องร้าวฉานและแตกหักกลายเป็นศัตรูกันในที่สุด..

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ! ถึงฉันจะเสียความบริสุทธิ์ ให้กับนายคนแรก แต่มันก็ไม่จำเป็นนี่ว่าฉันจะต้องร้องไห้ฟูมฟายอ้อนวอนขอให้นายมารับผิดชอบเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นอื่น ซึ่งฉันไม่ได้แคร์เรื่องนั้นอยู่แล้ว" คำตอบของเหมือนฝันทั้งเหนือความคาดหมายและแปลกพิกลยิ่งนัก เพราะเธอช่างแตกต่างกับผู้หญิงคนอื่นพี่เขาเคยผ่านมาในชีวิตอย่างสิ้นเชิง 

หากเป็นผู้หญิงพวกนั้นคงจะต้องร้องไห้ฟูมฟายให้เขามารับผิดชอบหรือไม่ก็เรียกเงินจากเขาเป็นค่าชดเชยความเสียหายไม่ต่ำกว่า 1 ล้านบาทแน่นอน 

"..........."