12

แกร๊ก!🚪 ดวงตาทั้งสองคู่หันไปจับจ้องบุคคลปริศนาที่เปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของห้องเสียก่อน

"!!!!!!" เหมือนฝันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกลึก ดวงเนตรกลมโตตาลุกวาวด้วยความตกใจเมื่อบุคคลที่ปรากฏด้านหน้า คือ..คุณภิรมย์รำพัน มารดาผู้ให้กำเนิด มิหนำซ้ำสภาพของเธอและเขาในตอนนี้ไม่สามารถคิดเป็นอย่างอื่นได้เลยจริงจริง..

"คือมันไม่ใช่แบบนั้นค่ะคุณแม่ มันไม่ใช่" เหมือนฝันพยายามหาข้อแก้ต่างให้กับตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลน สวนภิรมย์รำพันนั้นยกขวามือทั้งสองข้างขึ้นมาป้องปากพรางแอบอมยิ้มด้วยความชอบใจเล็กน้อย

"แม่คงมาขัดจังหวะไปใช่มั้ย ตามสบายเลยลูกตามสบาย ฮึๆ ว่าแล้วเมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรโครมครามโครมครามคงจะเป็นเสียงขาเตียงเลื่อนกระมัง" หล่อนหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีชำเลืองมองสายตาลูกสาวและว่าที่ลูกเขยสลับกัน

"แม่คะ!"

"งั้นเดี๋ยวแม่ลงไปรอด้านล่างนะลูก" หล่อนรีบปิดประตูห้องลูกสาวดังแกร๊ก! ก่อนที่จะเดินลงไปจัดเตรียมอาหารเช้าด้านล่าง

"เพราะนายแท้ๆเลย! แล้ววันนี้ฉันจะได้ไปโรงเรียนหรือเปล่าเนี่ย โอ๊ย!!" สองแขนเรียวยาวยกขึ้นมากอดอกด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ขืนเธอไปโรงเรียนด้วยสภาพเช่นนี้มีหวังโดนเรียกเข้าห้องปกครองแหงแหง

"จะนั่งนิ่งเป็นหุ่นเชิดอยู่นานมั้ย! รีบมาช่วยฉันพาไปเข้าห้องน้ำสิ ต้องรอให้จุดธูปอัญเชิญก่อนเหรอไง?" เหมือนฝันพูดอย่างกระแทกแดกดัน เธอพ่นลมหายใจอุ่นร้อนเข้าออกถี่ยิบติดต่อกันเป็นระยะเวลาร่วมนาที

"ลำบากฉันจริงๆเลย" เขาไม่พูดเปล่ายื่นแขนกำยำช้อนตัวเรือนร่างบางได้ท่าเจ้าสาวอุ้มเข้าไปส่งในห้องน้ำ

"มาเดี๋ยวฉันอาบให้" เฮียซันถือวิสาสะหย่อนก้นแทรกตัวนั่งลงทางแผ่นหลังแบบราบของเหมือนฝันอย่างหน้าตายโดยไม่ได้สนใจถ้อยคำปฏิเสธ หรือขับไล่ไสส่งจากเธอเลยแม้แต่น้อย

"ออกไป! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน" เหมือนฝันพยายามปัดป่ายฝ่ามือซุกซนของเฮียซันที่กำลังลูบไล้เนื้อนวลให้ออกห่างจากกายแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ

"เมื่อคืนเธอแซ่บมากเลยนะเหมือนฝัน" เขากระซิบเบาเบาข้างข้างใบหูเล็กพร้อมกับใช้ริมฝีปากหยักขบเม้มติ่งเนื้ออ่อนนุ่มเบาเบา ทำเอาเรือนร่างอรชรขนลุกซู่ ใบหน้างดงามเปล่งปลั่งเป็นประกายสีแดงระเรื่อด้วยความขวยเขินเพียงเพราะคำพูดของเขา

"ทะลึ่ง!" เหมือนฝันพยายามทัดทานการกระทำของเขา แต่ทว่าเรือนร่างบางกลับอ่อนระทวยยวบยาบเมื่อได้รับสัมผัสอุ่นร้อนจากนิ้วเรียวยาวที่กำลังถูไถกลีบกุหลาบอวบอูมซึ่งไหลลื่นด้วยน้ำกามใต้ผิวน้ำอุณหภูมิห้อง

สองขาเรียวแยกออกจากกันอย่างอัตโนมัติตามสัญชาตญาณภายในกายของเพศหญิงที่ถูกกระตุ้นด้วยสิ่งเร้า ความมืดดำซึ่งเคยถูกซ่อนแฝงอยู่ในสถานที่มิดกำลังก่อตัวผุดผัดขึ้นโดยเธอเองไม่สามารถยับยั้งมันได้

"อื้มส์.." ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มปิดเข้าหากันสนิทเพื่ออัดอั้นเสียงน่าละอายแก่ใจไม่ให้เล็ดลอดออกไป ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นใครคนนั้นที่สามารถตอบสนองความต้องการตัวตนอีกด้านหนึ่งของเธอได้ก็ตาม

"รู้สึกดีมั้ย?" ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงซุกไซร้ประทับริมฝีปากหยักจุมพิตลงบนแผ่นหลังขาวเนียนของคนด้านหน้าด้วยความพิศวาส

"อืมมม.." เหมือนฝันปล่อยกายให้ใหลไปตามอารมณ์ภายใน เธอจ้องมองริมฝีปากหยักของเขาอย่างใจจดใจจ่อรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะจู่โจมโดยการกดจุมพิตส่งลิ้นอุ่นร้อนเกี่ยวพันดูดกลืนน้ำหวานในโพรงปากของอีกฝ่ายด้วยความกระสันเต็มที่

"อืม.." ทั้งสองคนถอนจูบออกจากกัน ดวงเนตรเย้ายวนของหญิงสาวจ้องมองไล้เลียโครงหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายคล้ายกับเป็นการเชื้อเชิญ ก่อนที่แขนแกร่งจะจับเอวคอดกิ่งของเธอไว้ให้มั่น แล้วดันสะโพกกลมขึ้นนั่งบนขอบอ่าง เขาสอดแทรกกายเข้าไปตรงใจกลางสาวซึ่งอยู่ระหว่างง่ามของต้นขาเรียวยาว

เฮียซันซุกหน้าลงตรงกลางร่องเนินภูเขาอวบอูมที่เบียดเสียดสีกัน พร้อมกับใช้ริมฝีปากหยักได้รูปครอบบนยอดปลายถันสีชมพูระเรื่อตวัดปลายลิ้นอุ่นตะโปบดูดดุนอย่างช่ำชอง ฝ่ามือหยาบกร้านอีกข้างหนึ่งวางแนบบนแผ่นหลังขาวเนียนเพื่อดันประคับประคองกายเธอเอาไว้

ใบหน้าหล่อเหลาส่ายศีรษะไปมาพร้อมกับลงฟันกัดกรอดอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น จนทำให้เหมือนฝันสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเฮือกใหญ่ เมื่อจู่ๆภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีที่แล้วก็ย้อนกลับเข้ามาทำร้ายเธออีกรอบ สองฝ่ามือนุ่มผลักเรือนร่างนาให้ออกห่างจากกาย

"ออกไป!!!" ดวงเนตรสีดำขลับกลิ้งกรอกหลุกหลิกไปมาคล้ายกับมีความกังวลบางอย่างแฝงซ่อนอยู่ภายในใจ เธอผ่อนลมอุ่นร้อนเข้าออกถี่ยิบพร้อมกับเปล่งน้ำเสียงแข็งกระด้างขับไล่ไสส่งเขา

"เหมือนฝัน.."

"บอกว่าให้ออกไป!! ออกไป!! กรี๊ด!!!" ถ้อยคำหวีดร้องถูกส่งออกมาจากกล่องเสียงในลำคอระหงจนสุดลม ฝ่ามือเล็กกำปั้นเข้าหาแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือกไม่หลงเหลือสีเลือด ทำให้เฮียซันต้องรีบวิ่งออกไปจากห้องน้ำด้วยความงุนงน

"ไม่! ไม่! เอามันออกไป เอามันออกไป!" เหมือนฝันพูดด้วยน้ำเสียงติดติดขัดขัดขาดหายไปในลำคอเป็นช่วงช่วง แววตาของเธอแดงกล่ำคล้ายคนกำลังจะร้องไห้แล้วทรุดตัวลงนั่งในอ่างขนาดใหญ่โตซึ่งมีน้ำใสปริ่มปริ่มเสมอยอดทรวงอก

"ฮึก.." สองขาเรียวเลื่อนขึ้นมาตั้งชัน ผิวกายขาวเนียนตรงช่วงหัวเข่าปะทะกับก้อนเนื้ออวบอูมซึ่งมีรอยจ้ำแดงแดงประทับอยู่ เหมือนฝันกดนิ้วทั้งห้าที่มีความยาวแตกต่างกันนาบฝ่าเท้าเล็กแล้วจิกลงบนพื้นกระเบื้องของอ่างอย่างลืมตัว

"ฮะ..ฮึก..มะ.ไม่ ไม่จริง!" ฝ่ามือเล็กยกขึ้นขย้ำผมยาวสลวยบนศีรษะทุย แล้วกดใบหน้างดงามจุ่มลงในอ่างอาบน้ำเพื่อหวังจะให้ลืมเหตุการณ์เลวร้ายที่ตอกย้ำจิตใจของเธอมาโดยตลอด แม้ว่าเมื่อก่อนอาจจะเป็นเพียงภาพซึ่งมีหมอกบางบางปกคลุมอยู่ แต่คราวนี้ทุกการกระทำทุกวันจากับเห็นชัดเจนแจ่มแจ้งคล้ายกับแผลพึ่งสดใหม่

"กรี๊ดส์!!!!!!!" เธอไม่สามารถทนรับภาพสะเทือนใจเช่นนั้นได้อีกต่อไป จึงปลดปล่อยความทุกข์ตรมออกมาผ่านน้ำเสียงหวีดร้อง

ทางด้านนอกภิรมย์รำพันกำลังจะง้างมือเคาะประตูห้องลูกสาวเพื่อเอ่ยเรียกเชื้อเชิญลงไปรับประทานอาหารเช้าที่ตนตระเตรียมเอาไว้ แต่ทว่าเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวหวีดร้องเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมา ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นตุ๊บตั๊บภาวนาให้สิ่งที่เธอคิดเป็นแค่ข้อสันนิษฐาน

ปั้งๆๆ!! ปั้งๆๆ!! ภิรมย์รำพันเคาะประตูห้องระรัวหลายครั้งติดต่อกันด้วยความร้อนรนใจ ฝ่ายของเฮียซันเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบหยิบชุดคลุมขึ้นมาสวมใส่แล้วเดินออกไปเปิดประตู

แกร๊ก!

"เหมือนฝันล่ะ เหมือนฝันอยู่ไหน" ภิรมย์รำพันเขย่าแขนเฮียซันจนร่างกายของเขาสั่นเร่า น้ำเสียงของหล่อนที่เอ่ยถามออกไปดูเป็นกังวลและกลุ้มใจไม่ใช่น้อย

"อยู่ในห้องน้ำครับ ก่อนหน้านี้ผมโดนไล่ออกมา แล้วก็ได้ยินเสียงเหมือนฝันกรี๊ด" หล่อนรีบวิ่งพรวดพราดแล้วเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปด้านใน เห็นลูกสาวนั่งชันเข่า สองฝ่ามือเล็กขยุ้มศีรษะจนเส้นผมดำขลับยุ่งเหยิงด้วยสภาพร่างกายเปลือยเปล่า

"เหมือนฝัน นี่แม่เอง แม่เองลูก" หล่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแววตาแดงก่ำ พรางหยาดน้ำตาไหลลงมาชโลมอาบสองพวงแก้ม ยื่นสองแขนเรียวโอบกอดเรือนร่างบางของลูกสาวเอาไว้ พร้อมกับใช้ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังขาวเนียนเบาเบาเพื่อปลอบประโลมให้เธอรู้สึกอุ่นใจ

......

"......." ภิรมย์รำพันนั่งมองลูกสาวเพียงคนเดียวหลับไหลเข้าสู่ห้วงนิทราเพราะพิษยานอนหลับและยากล่อมจากแพทย์เฉพาะทางของโรงพยาบาลชื่อดัง ทำเช่นนี้เพื่อให้เหมือนฝันได้พักผ่อนร่างกายอย่างเต็มที่ เมื่อตื่นขึ้นมาจะได้ลืมเรื่องราวเลวร้ายซึ่งมันกำลังเล่นงานเธออยู่ ณ ขณะนี้

"เหมือนฝันเป็นอะไรเหรอครับคุณแม่" เฮียซันเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเอ่ยถามภิรมย์รำพันด้วยความสงสัย พรางทอดสายตางุนงงจ้องมองหล่อนและเหมือนฝันสลับกัน

"มะ..ไม่มีอะไรหรอกลูก น้องไม่สบายนิดหน่อย แม่ว่าตอนนี้ซันควรจะกลับบ้านไปก่อนนะ ไว้วันหลังค่อยเข้ามาใหม่ก็ได้"ภิรมย์รำพันบอกเชิงไล่

"ครับ งั้นไว้ผมจะมาใหม่นะครับคุณแม่" เขาเก็บซ่อนความสงสัยไว้ภายในใจโดยไม่ได้เอ่ยถามออกไป เพราะคิดว่าสิ่งใดที่อีกฝ่ายเลี่ยงจะตอบ ก็คงเป็นเพราะเขาไม่อยากให้เรารับรู้เพียงเท่านั้น

พูดจบเฮียซันก็ยกมือไหว้ภิรมย์รำพันเป็นการบอกกล่าวอำลา แล้วเดินออกไปจากห้องนอนของเหมือนฝันก่อนที่จะคว้ารถสปอร์ตคันหรูขับเเล่นกลับไปยังบ้านของตนเอง

"แม่ก็อุตส่าห์ดีใจที่หนูสามารถผ่านพ้นเมื่อคืนมาได้ นึกว่าหนูลืมเรื่องราวร้ายร้ายนั้นไปหมดสิ้นแล้วเสียอีก แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้น เพราะอะไรกันถึงทำให้ลูกสาวของแม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้" ฝ่ามือกร้านลูบศีรษะทุยของเหมือนฝันเบาเบา

....

หลายชั่วโมงผ่านไป

พิษของยานอนหลับและยากล่อมประสาทเริ่มคลายตัวจางลง เปลือกตาอ่อนนุ่มค่อยค่อยปรือเปิดออกด้วยความงัวเงีย ฝ่ามือเล็กยกขึ้นมากุมขมับแล้วทอดสายตามองรอบรอบห้อง หวนเพ่งพินิจมองนาฬิกาตั้งโต๊ะเรือนเล็กซึ่งมีเข็มสั้นยาวบอกเวลาชี้ตรงเลขสิบสองตรงซ้อนทับกันทั้งสองขีด

"นี่เราเผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย? ไม่เห็นจะรู้ตัวเลย" เหมือนฝันได้แต่ครุ่นคิดไตร่ถามตัวเอง แต่ก็ไม่ได้คำตอบเช่นเดิม เพียงแต่ว่าตรงช่วงล่างบริเวณจุดใจกลางสาวไม่รู้สึกเจ็บแสบเหมือนยามเช้าตรู่แล้ว หรือเพราะว่า? มันเป็นเพียงแค่ความฝันที่เธอหลอกหลอนไปเองเท่านั้น

"หรือว่าเราจะฝันไปนะ!" เหมือนฝันก้าวขายาวเรียวลงจากเตียง แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระคราบสกปรกหน้ากระจกบานใหญ่ แต่!รอยจ้ำแดงแดงบริเวณเนินหน้าอกกลับย้ำเตือนใจเธอว่าสิ่งนั้นมันไม่ใช่ความฝัน..

ถึงแม้ว่าจะจดจำเรื่องราวของเมื่อเช้านี้ได้ไม่หมดเพราะมีบางช่วงที่รู้สึกเหมือนขาดหายไปบางตอน แต่เธอก็สามารถประติดประต่อมันเข้าด้วยกันจึงทราบว่า คือเรื่องจริง..ที่เธอและเขาได้เสียกันด้วยความยินยอม

"ถือซะว่าทำทานให้หมามันกิน! อย่างไรเสียเลือดพรหมจรรย์ตรงส่วนนั้นก็ไม่สามารถวัดคุณค่าของผู้หญิงได้" เหมือนฝันแทบจะไม่ได้เอาเรื่องนี้มาคิดให้ปั่นป่วนสมองสักเท่าไหร่  เพราะที่ผ่านมานั้นชีวิตของเธอประสบพบเจอกับเรื่องราวแย่แย่ ซึ่งมันหนักหนาสาหัสกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่า