14

"นั่นมันก็เรื่องของเธอ! แต่ตอนนี้เธอหลุดเข้ามาในห้วงภวังค์พัวพันกับชีวิตของฉันเกินกว่าคำว่าคนรู้จักแล้ว เพราะฉะนั้นฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปให้คนอื่นเด็ดขาด" เฮียซันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาของเขาเรียบนิ่งจนแทบจะมองอารมณ์ไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

"ก็แค่เอากันเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรผูกมัดเกินเลยไปมากกว่านั้นนี่ และที่สำคัญมันเกิดจากความผิดพลาดซึ่งฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น" เหมือนฝันถอนหายใจพรืดใหญ่ด้วยความหงุดหงิด พร้อมกับเบือนหน้าหนีมองออกไปทางด้านนอกหน้าต่าง

"แต่มันเกิดจากความตั้งใจของฉัน ฉันไม่อยากให้เรื่องระหว่างเราเป็นแค่ความผิดพลาด ถ้าเธอตกลงที่จะศึกษาดูใจในสถานะแฟนสาว ฉันก็จะยอมเลิกยุ่งกับผู้หญิงทุกคนและยกให้เธอเป็นเพียงหนึ่งเดียว" เฮียซันตริตรองคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเปล่งน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาดพูดออกไปให้เธอได้รับรู้ถึงจุดประสงค์และความต้องการอันแรงกล้าของเขา

ตั้งแต่ที่ได้เจอกับเหมือนฝัน ถึงแม้มันเป็นเพียงระยะเวลาอันแสนน้อยนิด ทว่าเขากลับรู้สึกพิเศษราวกับว่าเคยรู้จักกันมาก่อน เลยเป็นชนวนทำให้เขาเชื่อว่า รักแรกพบ มีอยู่จริง เพราะหลังจากที่เลิกรากับแฟนเก่า เขาก็ไม่เคยอยากจริงจังกับใครจนถึงเลื่อนขั้นสถานะความสัมพันธ์เท่านี้มาก่อน ซึ่งเหมือนฝันเป็นผู้หญิงคนแรก..

"แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่" เหมือนฝันตอบกลับไปด้วยประโยคห้วนห้วนตัดขาดน้ำใจจากเขาโดยมิเหลือเยื่อใยต่อกัน

"เธอเป็นผู้หญิงคนแรกเลยนะเหมือนฝัน ที่ฉันอยากจะยกให้เป็นแฟนออกหน้าออกตา แต่เธอกลับตอบเหมือนกับบัวไร้น้ำปฏิเสธโดยไม่ได้คิดตริตรองสักนิดเลยหรอ" เฮียซันแค่นหัวเราะในลำคออย่างเจ็บช้ำน้ำใจพร้อมกับเหลือบสายตาเรียบนิ่งเพ่งมองเธอตรงตรง

"นี่ฉันต้องดีใจใช่มั้ย? โอ้ย! ฉันดีใจมากเลยที่นายอุตส่าห์ให้เกียรติฉันขนาดนี้ รู้สึกปลื้มปริ่มตื้นตันใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน โอ๊ย! น้ำตาจะไหล" ริมฝีปากกระจับขยับเปลี่ยนน้ำเสียงประชดประชันกระแทกแดกดันอีกฝ่ายอย่างเต็มที่ พรางใช้นิ้วมือเรียวสวยยกสูงขึ้นทำท่าปาดเช็ดใต้เบ้าตาคล้ายกับมีหยดน้ำใสหลั่งรินออกมา

"ได้เหมือนฝัน!" เขาพูดพร้อมกับพยักหน้าหงึกหงึกขยับขึ้นลง ก่อนที่จะหักหลบเลี้ยวพวงมาลัยเข้าไปในผับ friend ซึ่งมีเขาเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญสำหรับการก่อตั้งครั้งนี้

เอี๊ยด!!!! เสียงล้อหนังยางขูดถูเข้ากับแผ่นถนนคอนกรีตอย่างรุนแรงในช่วงขณะเลี้ยวโค้งหักล้อรถเข้าไปยังจุดหมายปลายทาง

"นายจะพาฉันไปไหน!!" ใบหน้างดงามหันขวับไปถามอีกฝ่ายด้วยสายตาลนลาน เพราะสถานที่ที่เฮียซันเลี้ยวรถเข้ามานี้มันไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่นัก หากมากับเขาสองต่อสอง ซึ่งเท่ากับว่าชีวิตของเธอตอนนี้เป็นเพียงลูกไก่ในกำมือของเขา!

"ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกถ้าเธอไม่เต็มใจ ฉันแค่จะเข้ามาเซ็นเอกสารนิดหน่อย เดี๋ยวจะไปส่งเธอที่บ้าน" เขาพูดด้วยแววตาเฉยเมยไร้ความรู้สึก ก่อนที่จะดับเครื่องรถให้หยุดการเคลื่อนที่ลง

"เธอจะนั่งอยู่ตรงนี้ก็ได้นะ ถ้าไม่กลัวไอ้พวกหื่นกามโรคจิตจะเอาค้อนหรือไม้หนักหนักทุบกระจกแล้วเปิดประตูเข้ามาทำมิดีมิร้ายกับเธอ"พูดจบเขาก็ก้าวขาลงจากรถสปอร์ตคันหรู วางมาดเข้มขรึม แต่ทว่าบนใบหน้าหล่อเหลากลับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"รอฉันด้วยสิ!" เหมือนฝันหันซ้ายหันขวา ก่อนที่จะก้าวเท้าพรวดพราดรีบวิ่งตามหลังคนตัวโตไปติดติด

"หึ" แขนแกร่งโอบกอดเอวคอดกิ่งจากทางแผ่นหลัง คล้ายกับต้องการแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของหวงแหนเธอชนิดที่ไม่ต้องการให้ผู้ใดชายตามอง

"ปล่อย!" เหมือนฝันพยายามดึงนิ้วเรียวของเขาให้ออกห่างจากกาย แต่ทว่าไม่เป็นผลสำเร็จเพราะเขากอดรัดแน่นเหนียวซะยิ่งกว่าปลาหมึกสดในทะเล

"ถ้าเธอไม่อยากตกเป็นเมียของไอ้พวกนั้น ก็อยู่นิ่งนิ่งซะ ถ้าขืนเธอยังดิ้นพล่าน พูดจาไม่รู้ความอยู่แบบนี้ ฉันก็ไม่สามารถปกป้องเธอได้นะเหมือนฝัน" ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมามองอีกฝ่าย ทำให้สายตาดุดันของเฮียซันสบประสานกับสายตาที่ฉายแววความดื้อรั้นของเหมือนฝันอย่างไม่ทันตั้งตัว

"อื้อ! แต่ก็ไม่จำเป็นต้องแนบชิดขนาดนี้ก็ได้ป่ะ" เธอยอมอ่อนข้อลงเล็กน้อย

"เถอะหน่า!" พูดจบเขาก็เลื่อนศีรษะกลับไปตั้งตรงเหมือนดังเดิม พร้อมกับวางมาดเข้ม บุคลิกสุขุมนุ่มลึกชวนให้เกรงขามต่อหน้าของลูกน้อง

"สวัสดีค่ะคุณซัน คุณมังกรรออยู่ด้านบนแล้วนะคะ" พิมลวรรณผู้จัดการวัยสามสิบปลายปลายโน้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยบอกให้เขาได้ทราบ

"ครับ" เขาตอบกลับไปอย่างห้วนห้วน

"แล้วนี่..." พิมลวรรณเหลือบสายตามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายเจ้านายด้วยรอยยิ้มกลุ้มกลิ่ม เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาเขาก็ไม่เคยควงใครออกหน้าออกตาเช่นนี้มาก่อน

"นี่เหมือนฝัน เมียผมเอง" เมื่อได้ยินประโยคแอบอ้างโดยไม่ได้รับอนุญาตออกจากริมฝีปากหยักเข้ารูปของชายหนุ่ม เหมือนฝันก็รีบหันขวับเพ่งมองเขาด้วยสายตาดุดันเชิงคัดค้านทันที

"ค่ะ"

หลังจากนั้นเฮียซันก็พาเหมือนฝันเดินขึ้นไปยังชั้นบนของผับ ซึ่งในส่วนนี้มักจะใช้เป็นห้องรับรองแขกคนสำคัญ หรือบริการบำบัดความใคร่สำหรับหุ้นส่วนของผับนั่นก็คือเขาและเพื่อนสนิท นับว่าคลับคล้ายคลับคลากับซ่องดีดีนี่เอง..

@ห้องทำงาน

"อ้าว! มาแล้วเหรอวะ" มังกรเอ่ยทักทายเฮียซันด้วยความสนิทสนมคุ้นเคย แต่เมื่อเห็นคนข้างกายเพื่อนที่เดินขนาบข้างเข้ามาด้วยกัน เป็นหญิงสาวชื่อเสียงเรียงนาม เหมือนฝัน นั่นก็หมายความว่า..แผนการที่ตนเองและคิมหันต์ช่วยกันสมรู้ร่วมคิดประสบผลสำเร็จ!

"เออ สรุปทางฝ่ายบริษัทนั้นเค้าว่ายังไง จะชดเชยสินค้าล็อตนี้คืนหรือเปล่า?" คนตัวโตหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้หนังซึ่งสามารถหมุนได้โดยรอบ ก่อนที่จะยื่นแขนแกร่งโอบกอดเอวคอดกิ่ง แล้ว กระชากเรือนร่างบางให้นั่งลงบนหน้าตักกำยำที่อัดแน่นไปด้วยความแข็งแรงของเขา

"นี่!" เหมือนฝันเปล่งน้ำเสียงชิช๊ะแสดงความไม่พอใจปรากฏบนใบหน้าของมุ่ยของเธอ ส่งผลให้หัวคิ้วดกดำทั้งสองข้างขมวดย่นแทบจะผูกติดกันเป็นโบว์

"เค้าบอกว่าจะชดใช้ค่าเสียหายให้ พร้อมกับส่งสินค้าตัวใหม่ที่เพิ่งผลิต มาให้ทางเราทดลองใช้" มังกรพูดพร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารซึ่งมีกระดาษเอสี่ตีพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีดำขนาดสิบหกจำนวนสี่ถึงห้าหน้าส่งเลื่อนให้แก่เฮียซัน

"ดี" เขาปรายตาดูแฟ้มเอกสารอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นักแล้วเลื่อนฝ่ามือหนายื่นส่งกลับไปให้มังกร

"ส่วนนี่เอกสารสัญญากับบริษัท JPY พรุ่งนี้เช้าเขาจะส่งสินค้าขนาดทดลองมาให้เราจำนวน 10 ลังก่อน" คราวนี้มังกรยื่นเอกสารเซ็นสัญญาให้แก่เฮียซัน ซึ่งในนั้นมีลายมือชื่อของตนเอง คิมหันต์ และคีย์ประทับตราไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"อืม" เฮียซันพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับ แล้วเลื่อนฝ่ามือหนากอบกุมแท่งปากกาด้ามละหนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าบาท เขียนลายมือชื่อลงในเอกสารแผ่นนั้น

"แล้วนี่ เรื่องบริษัทของมึงเป็นไงบ้างวะ" มังกรเก็บกระดาษสัญญาไว้ในลิ้นชัก แล้วเชิดหน้าขึ้นเอ่ยถาม

"ก็เรื่อยเรื่อย แต่ช่วงนี้ก็ดีขึ้นมาได้สักระยะแล้ว คงจะกลับมาฟื้นตัวได้เต็มที่100% ในอีกไม่ช้าเนี่ยแหละ" เฮียซันถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่าย แล้วตอบเพื่อนสนิทอย่างมังกรกลับไป

"ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ.." เหมือนฝันพูดแทรกพร้อมกับลุกขึ้นออกจากตักแกร่งของเขาในขณะที่ทั้งสองใบหน้าคมคายกำลังตึงเครียดเพราะเหตุการณ์อลหม่านบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นกับบริษัทของเฮียซัน

"ลงไปเข้าห้องน้ำข้างล่างนะ ห้องด้านบนนี้ทั้งโซนเลยระบบประปามีปัญหานิดหน่อย กำลังตามช่างมาซ่อมอยู่" มังกรบอก

"เดี๋ยวฉันลงไปเป็นเพื่อน" เฮียซันพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนด้วยความสูงเต็มที่

"ฉันไปเองได้ นายอยู่คุยธุระต่อกับพี่มังกรเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน เดี๋ยวฉันจะรีบไปแล้วรีบกลับมา" เหมือนฝันเปล่งน้ำเสียงพูดเป็นประโยคบอกเล่าเชิงร้องขอ เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังดังเดิม เธอจึงเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวของพวกเขาไปยังชั้นล่างทันที

"พี่คะ..ห้องน้ำอยู่ตรงไหนเหรอคะ" เหมือนฝันเดินเข้าไปทักทายพิมลวรรณ ผู้หญิงคนแรกซึ่งเธอพบเจอขณะที่เดินเข้ามาในผับพร้อมกับเฮียซัน

"ตรงไปแล้วก็เลี้ยวขวาจ้ะ" พิมลวรรณยิ้มหวานแล้วตอบกลับมาอย่างเป็นมิตร พร้อมกับคิดในใจว่า เจ้านายของเขาช่างตาถึงเสียจริงจริง..ที่มีเมียเด็กอยู่ในวัยมัธยมปลายแถมหน้าตายังสะสวยจิ้มลิ้มราวกับรูปปั้นโคลนนิ่งของเทพธิดานางบนสรวงสวรรค์อีกด้วย

"ขอบคุณค่ะ" แล้วเหมือนฝันก็เดินไปตามทางที่พิมลวรรณบอก จนพบเจอกับประตูห้องน้ำหญิงที่แทบจะอยู่ติดกับห้องน้ำของเพศตรงข้ามอย่างแนบประชิด แต่มันก็คงเป็นธรรมดาของผับทั่วทั่วไป

"เฮ้อ!" นิ้วมือเรียวเหยียดไปเปิดก๊อกน้ำโลหะด้านหน้ากระจกบานใหญ่ ซึ่งกว้างมากพอที่จะสามารถมองเห็นประตูของห้องน้ำทุกบานได้

เธอต้องใช้ฝ่ามือขาวเรากับหยวกกล้วยแบเรียงประชิดกันทั้งสองข้าง สอดใต้ก๊อกเพื่อรองรับสายน้ำไร้สารเคมีปนเปื้อน ขึ้นมาชโลมทำความสะอาดคราบมันและสิ่งสกปรกบนใบหน้างดงาม

"นี่หนะเหรอ? เด็กที่เฮียซันควงมา" จู่จู่ก็มีผู้หญิงรูปร่างหน้าตาพอใช้ได้ หล่อนสวมชุดเดรสสายเดี่ยวอวดโชว์ขาขาวเรียวยาวเลยเข่าขึ้นมาประมาณหนึ่งคืบครึ่งดูคล้ายคล้ายกันทั้งสองคนโดยแตกต่างเพียงสีของเนื้อผ้าบนตัวแต่ละนางเท่านั้น

"ยังสวมชุดมปลายอยู่เลยนี่..คงจะหางานพิเศษทำจ่ายค่าเทอมละสิท่า หึ!" วันใหม่ พริตตี้สาวสวยประจำผับพูดจาดูถูกดูหมิ่นเหมือนฝันเฉกเช่นเปรียบเปรยว่าเธอเป็นผู้หญิงขายตัวที่นอนอ้าขาแลกเพื่อเงิน ซึ่งหล่อนเองก็เป็นหนึ่งในสต๊อกหญิงของเฮียซัน ที่เคยได้เสียกันหลังจากเข้ามาทำงานได้เพียงระยะเวลาไม่กี่วัน

"ฉันว่าเฮียซัน ก็คงจะไม่ได้จริงจังอะไรมากมายหรอก เดี๋ยวพอเบื่อก็โดนเฉดหัวทิ้ง ฉันฟันธงได้เลยไม่เกินหนึ่งอาทิตย์แน่นอน" กีวี่พูดอย่างมั่นอกมั่นใจซึ่งหล่อนเป็นเพื่อนสนิทของวันใหม่

เหมือนฝันถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเอือมระอาพร้อมกับเอื้อมฝ่ามือบอบบางไปปิดก๊อกโลหะชั้นดี ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องน้ำ แต่ทว่าต้องหยุดชะงักเมื่อโดนบุคคลปริศนากระชากแขนเรียวของหล่อนกลับเข้าไปอย่างรุนแรง จนเรือนร่างบางเซล้มปะทะกับขอบอ่าง

"ฉันเป็นเมียของเฮียซัน" วันใหม่ใช้ฝ่ามืออุ่นผลักไหล่ผายของเหมือนฝันอย่างแรง พร้อมกับทำทีท่าแสดงตัวเหนือกว่าราวกับเป็นภรรยาเจ้าของผับเสียอย่างนั้น

"แล้วมาบอกฉันทำไมไม่ทราบ? ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของคุณสักหน่อย" เหมือนฝันตอบอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก

"ปากดีนักนะมึง! อย่าคิดว่ามากับเฮียซันแล้วพวกกูจะทำอะไรไม่ได้ มึงมันก็แค่ผู้หญิงขายตัวที่ นอนอ้าขาให้ผู้ชายเอาเพื่อแลกเงินเท่านั้นแหละ"

"เป็นเมียเฮียซันงั้นหรอคะ?" เหมือนฝันถาม

"ใช่" 

"น่าสงสารจริงจริงเลย เป็นเมียอีท่าไหนเนี่ย ทำไมไม่ล่ามโซ่ผัวเอาไว้ให้ดีดีหละ ผัวถึงได้วิ่งแร่ไปหาที่ระบายกับผู้หญิงคนอื่น? เอ๊ะ! หรือว่าเธอจะโดนเฉดหัวทิ้งแล้วเหมือนกัน จึงได้มาเอะอะโวยวายอยู่แบบนี้" ภายใต้สายตากลมโตสีดำขลับทั้งสองข้างฉายแววรอยยิ้มเยาะเย้ยแฝงซ่อนอยู่