4

"เออๆ " เฮียซันส่ายศีรษะไปมาเพื่อสลัดความคิดบ้าบ้านั้นออกไปจากสมอง ก่อนที่จะปีนป่ายขึ้นไปบนพื้นดิน สภาพของทั้งสองคนตอนนี้เปียกปอน ชุ่มชื้นไปด้วยน้ำขุ่นจากบึงขนาดใหญ่

"นี่นาย! ช่วยไปส่งที่บ้านหน่อยสิ จักรยานของฉันมันพังไม่เหลือชิ้นดีแล้วอะ" เหมือนฝันมองใบหน้าหล่อเหลากับรถจักรยานที่ปักหัวทิ่มพุ่มไม้อยู่ด้วยความอนาถใจ

"ต้องพูดว่า เฮียซันคะ ช่วยไปส่งหนูที่บ้านหน่อยนะคะ" เขาดัดจริตเลียนแบบเสียงเพศหญิง พร้อมกับมองฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"ไม่!!" เหมือนฝันยืนหยัดปฏิเสธเสียงแข็ง! เธอไม่มีทางยอมทำแบบนั้นกับผู้ชายประเภทซันเด็ดขาด เพราะเขาทั้งกวนตีน,ปากหมา,นิสัยเสียและชอบอวดรวยอีกด้วยซ้ำ

"งั้นก็ตามใจ เธอจะเดินกลับไปในสภาพเสื้อแนบเนื้อแบบนี้ก็ได้นะ คนเขาจะได้รู้ว่าเธอเนี่ยใส่บราซีเลยสีดำ" เฮียซันเหลือบสายตาลงมาจ้องมองหน้าอกอวบอึ๋มของคนตัวเล็กพรางกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ เพราะเสื้อสีขาวบางที่เธอสวมใส่อยู่ ณ ขณะนี้ เมื่อถูกชะโลมด้วยน้ำก็แนบเนื้อหนังมังสา ปรากฏเสื้อชั้นในลายลูกไม้สีดำ มิหนำซ้ำยังเห็นเนินภูเขาสองลูกที่เบียดเสียดสีกันจนเกิดเป็นร่องลึก

"ไอ้บ้า!!!" มือเล็กรีบยกขึ้นมาปิดทรวงอกของตัวเอง

"สรุปจะพูดหรือไม่พูด" เฮียซันเบี่ยงสายตาหลบหนีไปทางอื่น พรางเลยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เสแสร้งแกล้งทำทีท่าวางมาดเข้มขรึม

"เออ! เฮียซันคะ ช่วยไปส่งหนูที่บ้านหน่อยนะคะ" เหมือนฝันกัดฟันกรอดกรอดพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันอย่างเต็มแก่ เฮียซันเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็แอบอมยิ้มเล็กน้อยภายใต้ใบหน้าสุขุมนุ่มลึก

"ก็แค่นั้น! ตามฉันขึ้นรถมา" พูดจบคนตัวโตก็สาวเท้าเดินนำหน้าเหมือนฝันขึ้นไปยังรถสปอร์ตคันหรูที่เขาเพิ่งจะถอยมาใหม่มากๆป้ายทะเบียนยังคงเป็นสีแดงแจ๋

บนรถ

"นายไม่กลัวเบาะแพงแพงเปียกหรอไง? ฉันก็พอจะทราบราคารถรุ่นนี้ว่าประมาณสิบล้านต้นต้นเลยทีเดียว" เหมือนฝันเอ่ยถาม

"เธอมีค่ากว่ารถคันนี้ซะอีก" เฮียซันหันมามองใบหน้างดงามข้างกายด้วยสายตาเยิ้มแสนอบอุ่นละมุนละไม พร้อมกับเอ่ยถ้อยวาจาหวานหยอดรื่นหูได้ฟังแล้วจำต้องไหวหวั่น ทำให้หัวใจของเธอปั่นป่วนว้าวุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะคำพูดของเขา

"........"

'ฉันจะมาหวั่นไหวเพราะคารมหวานที่ใช้หลอกล่อผู้หญิงให้ไปติดกับของเขาไม่ได้นะ เหมือนฝัน! นายนี่ไม่มีอะไรตรงสเป็คเธอสักหน่อย' เหมือนฝันพยายามเอ่ยเตือนจิตของตัวเองอีกตนหนึ่งที่กำลังลุ่มหลงเพราะคำพูดหวานเพียงประโยคเดียว

"เธอคิดดูนะ กระจกตา ราคาอยู่ที่เกือบเจ็ดแสน โครงกระดูกประมาณสองแสนห้า ปอดประมาณเก้าล้านกว่า ไตและตับประมาณห้าล้าน เลือดต่อลิตร ราคาอยู่ที่สองหมื่นกว่าบาท ผิวหนังนับเป็นตารางนิ้วก็ประมาณเกือบเกือบสามร้อย ส่วนกระดูกชิ้นต่างๆ และเอ็น ราคาอยู่ที่เกือบสองแสนบาท หลังจากที่ฉันคำนวณคร่าวๆแล้วก็ประมาณครึ่งของร้อยล้านได้เลยนะ" เฮียซันพูดอย่างหน้าตายด้วยน้ำเสียงค่อนข้างจริงจัง แล้วหันมาส่งยิ้มหวานให้แก่เธอเป็นการตบท้าย

"เฮ้อ!" เหมือนฝันถอนหายใจฟึดฟัดอย่างหมดอารมณ์ เขาก็ยังเป็นเขาเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนจริงจริง! ก่อนที่เธอจะเบี่ยงหน้างุดออกไปมองนอกหน้าต่าง ตริตรองดูแล้วก็อยากจะตบหน้าตัวเองสักทีสองทีที่เผลอเพ้อฝันเรื่องไร้สาระคิดเอาจริงเอาจังกับคำพูดของเขา  

แต่จู่จู่บนใบหน้างดงามก็ปรากฏรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม เมื่อนึกเรื่องราวสนุกขึ้นมาได้เพื่อที่จะใช้เครื่องมือในการฆ่าเวลาก่อนที่จะกลับถึงบ้าน และจุดประสงค์หลักก็คือ  แก้เผ็ดเอาคืนเขา! โทษฐานพูดจากำกวมทำให้เธอเผลอไผลคิดไปไกล 

"ขายได้ตั้งครึ่งของร้อยล้านเชียวหรอ!" เหมือนฝันเปลี่ยนสีหน้าทำท่าทีตกตะลึง ดวงตาเป็นประกายลุกวาวคล้ายกับคนกำลังตื่นเต้นอย่างสุดขีด  

"ใช่ แต่มันเป็นตลาดมืดนะ แบบน่าจะเป็นพวกของผิดกฎหมาย" เฮียซันหันหน้ากลับมาพูดอย่างเป็นงานเป็นการ 

"แล้วสมองขายได้ป่ะ" เหมือนฝันถาม

"น่าจะขายได้นะ" 

"แต่ฉันว่านายน่าจะขายไม่ได้นะ หรืออาจจะตีราคาได้น้อยกว่าคนอื่นอื่นเขา ถ้าเป็นแบบนี้นายคงขาดทุนแล้วก็เสียเปรียบแย่เลยนะ" เหมือนฝันชำเลืองตามองใบหน้าหล่อเหลาเล็กน้อย แล้วหันกลับมาจ้องถนนด้านหน้าต่อ 

"ทำไม?" อีกฝ่ายขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย เหตุใดกันเล่าเขาจึงไม่สามารถขายได้เฉกเช่นมนุษย์คนอื่นอื่น ในเมื่อทุกคนก็มีอวัยวะเหมือนกันหากมิได้พิกลพิการเสียอย่างใด 

"ก็สมองได้มันมีแต่ขี้เลื่อยไง ฮ่าฮ่าฮ่า จะได้ราคาเดียวกับคนที่มีความรู้อยู่เต็มสมองได้ยังไงหละ" คนตัวเล็กหัวเราะจนร่างกายโยกตามแรงขยับด้วยความชอบใจ 

"งั้นหัวใจของฉันก็คงจะขายได้เป็นสองเท่าตัว เพราะว่ามีเธออยู่ในนั้นด้วย" คำตอบนี้ทำเอาเหมือนฝันเสียอาการไม่ใช่น้อย เธอต้องรีบหลุบตาลงมองต่ำเพื่อแก้อาการเก้อเขินไม่ให้แสดงออกมากเกินไป 

"......"

"หึ!" เขาเค้นเสียงในลำคอ จ้องมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยสายตาซึ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูและความหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน

"เออนี่! แล้วตกลงเธอชื่ออะไรยัยเด็กแสบ" เขาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งแน่นิ่ง ไม่พูดจาฉอเลาะต่อเถียงเขาเหมือนดังก่อนหน้านี้ จะว่าไปเขาก็ชอบเวลาที่เธอเถียงยิบตาจนปากแฉะเหมือนกัน

"แล้วทำไมฉันต้องบอกนายมิทราบ" เหมือนฝันตอบอย่างขอไปที

"งั้นเธอก็ลงตรงนี้แหละ!" เฮียซันตะคอกสุ้มเสียงแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนที่จะดันฝ่าเท้าหนาเหยียบลงบนเบรครถคันหรูอย่างเต็มแรงโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว

เอี๊ยด!!!! ศีรษะทุยของคนตัวเล็กหัวคะมำโขกกับรถอย่างจัง

"นาย! จะเบรคทำไมไม่บอกกันก่อนเล่า!" มือเล็กเลื่อนขึ้นไปลูบหน้าผากข้างซ้ายที่บวมนูนขึ้นมาเนื่องจากการกระแทกอย่างรุนแรง พรางจ้องมองหน้าอีกฝ้ายด้วยสายตาแข็งกร้าว

"แล้วทำไมฉันต้องบอกเธอมิทราบ!" เขาพูดตอบกลับมาด้วยถ้อยคำเช่นเดียวกับเหมือนฝันที่เอ่ยกวนประสาทเขาเมื่อครั้งก่อนหน้านี้ พร้อมกับไหวไหล่แกร่งเบาเบา 

"!!!" เหมือนฝันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกลึก เธอครุ่นคิดตริตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเปล่งน้ำเสียงพูดกดโทนต่ำอย่างจำใจ ซึ่งในตอนนี้เฮียซันถือไพ่เหนือกว่า เพราะเธอต้องอาศัยรถเขาในการกลับบ้าน ส่วนเรื่องแก้เผ็ดอื่นอื่นเอาไว้ค่อยคิดบัญชีกันทีหลังก็ได้..

"ฉันชื่อเหมือนฝัน อายุสิบหกปี" เหมือนฝันยิ้มฝืดเฝื่อนพร้อมทำหน้าอ่อนล้าอ่อนเพลียเต็มที แต่ทว่าคำตอบเหนือการคาดคะเนเช่นนี้ทำเอาชายหนุ่มที่นั่งแง่หูฟังอยู่อย่างอารมณ์ดีเปลี่ยนสีหน้าเป็นตกใจไม่ใช่น้อย!  ถึงแม้ว่าความจริงเธอจะอายุ 18 ปีบริบูรณ์แล้วก็ตาม 

"ธะ..เธออายุ 16 จริงหรอ" เฮียซันหน้าตาตกตะลึง แล้วหวนเพ่งดวงเนตรคมคายจ้องมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบอย่างเหลือเชื่อ 

"ก็ใช่หนะสิ! ฉันเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนใกล้ๆนี่เอง" เหมือนฝันตอบด้วยสีหน้าไม่มีรอยยิ้มล้อเล่น เพื่อสร้างเสริมให้คำพูดของเธอดูมีน้ำหนักยิ่งขึ้น 

"หน้าเธอก็พอจะให้นะว่าอายุสิบหก แต่นมนี่จบปริญญาเอกแล้วหรือเปล่า" ดวงเนตรคมคายส่อแววหื่นกระหายทอดลงมองเนินภูเขาทั้งสองลูกตาเป็นมัน 

จึ้ก!! 

นิ้วชี้และนิ้วกลางเรียวยาวกระทุ้งจิ้มเข้าไปที่ลูกตาของเขาอย่างอัตโนมัติ เมื่อโดนลวนลามซึ่งคล้ายกับแสดงกิริยาล่วงละเมิดทางเพศผ่านการ กระทำและสายตาซุกซน

"โอ๊ย!!" เขาครวญร้องออกมาด้วยน้ำเสียงโอดโอย พร้อมกับใช้มือหนารีบหักหลบรถเข้าจอดข้างทางและทุ่มน้ำหนักลงบนขาแกร่งเหยียบเบรกอย่างเต็มแรง 

"ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย!! ถ้าเกิดมีรถผ่านไปผ่านมา แล้วเค้ามาชนเราหรือเราไปชนเค้า ไม่ตายคู่เลยหรอ" เฮียซันหันไปจ้องอีกฝ่ายแล้วขมวดคิ้วนิ่วหน้า พร้อมกับค่อยค่อยเปิดเปลือกหนังหุ้มทั้งสองข้างขึ้นอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นดวงตาคมคายที่มีสีแดงก่ำคล้ายจ้ำเลือด 

"ก็นายน่ะสิ! ใครใช้ให้มาเล่นหูเล่นตากับฉันแบบนั้นล่ะ" ใบหน้างดงามแฝงรอยยิ้มพยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้จนปลายจมูกสันโด่งและพวงแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ

"อื้อ!!" อีกฝ่ายประกบจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเธออีกครั้งหนึ่งเพื่อเป็นการลงโทษ รสสัมผัสอันหวานฉ่ำและความชำนาญของชายหนุ่มทำให้เรือนร่างอรชรอ่อนยวบยาบไม่เป็นท่า ค่อยค่อยปลดปล่อยความรู้สึกไปตามอารมณ์ ทำให้ลิ้นร้อนสามารถซอกซอนเข้าไปควานหาน้ำอุ่นในโพรงเล็กได้สำเร็จ 

"อืม.." เธอไม่เคยมีประสบการณ์ในด้านนี้มาก่อนเลยสักครั้งในชีวิต เพียงแค่ได้ยินเรื่องราวเล่าขานของพวกเพื่อนเพื่อนสนิทในกลุ่มที่มักจะเอามาพูดโอ้อวดและแลกเปลี่ยนกันอยู่เป็นประจำ 

เขาถอนจูบออกจากริมฝีปากอ่อนนุ่ม ก่อนที่จะไล่เลี้ยต่ำลงไปสูดดมกลิ่นหอมรวยระรินจากเนื้อกายเยียบเย็นอันขาวเนียนใกล้ๆต้นคอของเธอ 

มือหนาเลื่อนไปปรับความสูงต่ำของพนักพิงเบาะนุ่มอย่างอัตโนมัติ ทำให้ร่างบางเอนตัวราบในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน แล้วจุมพิตลงบนกลีบปากอวบชุ่มอีกครั้งหนึ่ง หัวใจของเขาพองขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วคล้ายกับโดนเปลวเพลิงร้อนแรงปลุกกระตุ้น 

ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะหน้าต่างรถดังขึ้นทำให้คนร่างบางที่ตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความลุ่มหลง รู้สึกตัวแล้วรีบใช้มือเล็กผลักดันแผงอกแกร่งของเขาออกห่างกายทันที 

"พี่ครับ ซื้อขนมโดนัทมั้ยครับ ถุงละ20 บาท" เด็กน้อยเพศชายอายุอานามก็น่าจะประมาณสิบสองปีถามด้วยรอยยิ้มแจ่มใส โดยไม่รู้เลยว่าทำให้อีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับรถพ่นลมอุ่นร้อนเฮือกใหญ่แล้วยู่หน้าย่นคิ้ว ส่งเสียงฟึดฟัดเมื่อโดนขัดอารมณ์ไปซึ่งๆหน้าเช่นนี้