3

SUNDAY☀️

รุ่งเช้าต่อมา

เขาขับรถสปอร์ตคันหรูที่เพิ่งถอยมาใหม่สดๆร้อนๆป้ายทะเบียนยังคงเป็นสีแดงแปร๊ด เบิกฤกษ์ด้วยการมาดักรอคนตัวแสบใกล้ใกล้บริเวณเดิม ซึ่งเมื่อวานนี้ได้เคยพบปะหน้าและมีปากเสียงกันเล็กน้อย

"จะรอให้จุดธูปก่อนหรือไงวะถึงจะมา!" เฮียซันลดกระจกรถที่ติดฟิล์มแผ่นสีดำรอบด้าน โดยผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาด้านนอกไม่สามารถมองเห็นด้านในได้ เพื่อสาดส่องมองหาเรือนร่างบางของเหมือนฝัน

"บ่กล้าบอกครู แต่หนูกล้าบอกอ้าย อยากเป็นอะไรบอกให้อ้ายรับรู้ อยากเป็นคุณหมอ เป็นพยาบาลอยากเป็นครู" ได้ยินเสียงร้องฮึมฮัมทำเพลงมาแต่ไกล ก่อนที่จะปรากฏคนตัวเล็กที่กำลังสวบขาเรียวปั่นจักรยานอย่างสบายใจ

เอี๊ยด!!

เขาสตาร์ทรถแล้วขับด้วยความเร็วสูงพุ่งไปดักหน้ารถจักรยานของอีกฝ่าย ทำให้เธอต้องหักหลบเข้าข้างทาง จนกระโจนหัวทิ่มใส่พุ่มไม้กอเดิมอย่างจัง

"อีเชี้ย!! สงสัยฉันคงจะต้องไปพรมน้ำมนต์เก้าวัดแล้วละมั้ง หรือว่าตรงนี้มันมีอาถรรพ์วะ" มือเล็กจับกุมบั้นสะโพกของตนเองแน่น เพราะขณะที่กลิ้งตีลังกาสามตลบมีช่วงจังหวะหนึ่งเธอใช้สะโพกกระแทกลงกับพื้นดินอย่างแรง

"นาย!!!" เหมือนฝันเปล่งน้ำเสียงดังเอ่ยขึ้นอย่างตกใจเมื่อบุคคลที่ยืนอยู่ด้านหน้าพุ่มไม้คือ เฮียซัน ไอ้หน้ามึนที่ขับรถเฉี่ยวเธอ แถมยังปัดความรับผิดชอบว่าไม่ใช่เป็นเพราะตนอีกด้วย...

"พรหมลิขิตจริงๆเลย ที่เราได้เจอกันอีกแล้ว" ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มร้ายอย่างเยือกเย็น จ้องมองเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าทุกระเบียดนิ้วอย่างไม่ละสายตา

เธอใส่เพียงเสื้อโอเวอร์ไซส์ตัวใหญ่โคร่งสีขาวโปร่ง บริเวณหน้าทองประดับลวดลายแมวน้อย สวมคู่กับกางเกงขาสั้นสีดำอวดโชว์ขาเรียวยาวที่ขาวเรียบเนียนปราศจากรอยแผลเป็น มิหนำซ้ำบนใบหน้าจิ้มลิ้มของหล่อนยังไม่มีรอยแต่งแต้มของเครื่องสำอางเลยแม้แต่น้อย

"...อืม.." เขาเค้นเสียงพูดในลำคอเพื่อไม่ให้เธอได้ยิน จ้องมองดวงตากลมโตสีดำขลับคู่นั้น ที่ฉายแววส่อความดื้อรั้นออกมาอย่างเต็มแก่ จมูกสันโด่งได้รูปไร้การผ่านมีดหมอด้วยวิธีศัลยกรรม บวกกับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเป็นกระจับ แลดูสมบูรณ์แบบและเพอร์เฟคไปเสียทุกสัดส่วน

"เจ้ากรรมนายเวรน่ะสิไม่ว่า! เจอหน้ากันทีไรฉันต้องเจ็บตัวทุกที!" เหมือนฝันพยุงตัวเองลุกขึ้นจากกอพุ่มไม้ใหญ่ พร้อมกับส่งสายตามองค้อนฝ่ายตรงข้ามด้วยความเหลืออด

"หึ!" มุมปากประดับรอยยิ้มบางบางพรางจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู ถ้าว่ามีเลศนัยน์บางอย่างแฝงซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้นด้วย 

"นายมาดักรอฉันทำไมไม่ทราบคะ! พ่อคนรวยล้นฟ้าไม่มีงานมีการทำหรือไง ถึงได้มาหาวิ่งแจ้นมาหาเรื่องคนอื่นแต่หัววันเนี่ย" เธอพูดด้วยน้ำเสียงกระด้างกระเดื่องดูคล้ายพยายามอดทนข่มกลั้นอารมณ์ความรู้สึกเดือดดาลเอาไว้ จนอึดอัดคับข้องใจเป็นอันมาก

"บ้านฉันรวยมาก งานไม่ต้องทำก็ได้ แค่กระดิกนิ้วก็มีแม่บ้านเอาของมาประเคนให้ถึงเตียงแล้ว" เขาพูดโอ้อวดถึงความร่ำรวยของครอบครัวตนเองที่สามารถเลี้ยงดูเขาได้แม้ไม่ทำงานไปประจวบจนชั่วชีวิต

"เกิดมาทั้งทีก็หัดใช้สมองอันน้อยนิดที่ยังหลงเหลืออยู่ในหัวของนายให้เป็นประโยชน์บ้างนะ! อย่าสักแต่จะผลาญเงินพ่อแม่ไปวันวัน นึกถึงบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่ท่านเลี้ยงดูนายมาบ้าง เผื่อมันจะทำให้ต่อมใต้จิตสำนึกที่ตายด้านกลับมาทำงานเป็นปกติ ถึงแม้ว่าจะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็เถอะ"

สายตากลมโตเหลือบจ้องเขม้นใบหน้าของเขาตรงตรง ทำเอาผู้ที่ถูกกล่าวถึงข้างต้นตกตะลึงเหวอหวาอ้าปากค้างทำอันใดไม่ถูก เพียงเพราะว่าไม่เคยมีใครเอ่ยปากกับเขาเช่นนี้มาก่อน

"นี่เธอด่าฉันหรอ!!" มือหนาจับแขนเรียวของคนตัวเล็กแน่น พรางดึงกระชากเข้าหากายกำยำอย่างเต็มแรง แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าลอยตาเถียงฉอดฉอดฉอดจนปากเปียกปากแฉะ ทำใจดีสู้เสือไม่เกรงกลัวต่อสายตาเหี้ยมโหดคล้ายพญาเหยี่ยวแดงของเขาเลยแม้แต่น้อย

"นายมีความผิดปกติทางหู หรือบกพร่องเกี่ยวกับการได้ยินหรอ? ฉันคิดว่าฉันพูดชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วนะและที่สำคัญเราก็ยืนอยู่ตรงนี้กันแค่สองคน ไม่ให้หมายถึงนาย แล้วจะให้หมายถึงต้นไม้ พุ่มไม้ หรือรถจักรยานฉันดีล่ะ" ใบหน้างดงามส่งรอยยิ้มจางจาง ทอดสายตาเรียบนิ่งสู้กับสายตาดุดันของอีกฝ่ายอย่างไม่มีใครยอมใคร

"ยัย!!" นิ้วเรียวชี้หน้ากำลังจะอ้าปากเลยด่าทอเหมือนฝันแต่ก็ต้องชะงักด้วยความหุนหัน เมื่ออีกฝ่ายเล่นหูเล่นตายั่วประสาทเขาเต็มที่

"แม่ง!!" เขาสะบัดแขนเรียวของคนตัวเล็กออกห่างกายอย่างแรง

"ว่าไงคะ พ่อคนรวยล้นฟ้า" แขนเรียวยกขึ้นมากอดอกพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายด้วยสายตากระหยิ่ม

"ก็.." เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่จะกระชากเรือนร่างบางเข้าหากายพร้อมกับประกบจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มน่าดึงดูดต่อเพศตรงข้ามของคนตัวเล็กอย่างชำนาญ

'หวาน...ถ้าเป็นตรงนั้นจะหวานเหมือนกันหรือเปล่านะ' เฮียซันคิดในใจอย่างเคลิบเคลิ้ม

อื้อ!!!" มือเล็กใช้กำปั้นทุบแผงอกแกร่งของคนตัวโตอย่างแรง เธอครวญเสียงร้องอูดอู้อยู่ในลำคอเพราะถูกปิดกั้นด้วยริมฝีปากหยักของเขา

ตุ้บ!!!!

เธอใช้สันเท้าเน้นน้ำหนักกระแทกลงบนหลังเท้าหยาบกร้านผ่านรองเท้าหนังแบรนด์หรูของฝ่ายตรงข้ามอย่างเต็มแรง แล้วอาศัยจังหวะที่เขาเผลอตัวตัวถีบเข้าไปที่หน้าท้องกำยำจนล้มลุกคลุกคลานกลิ้งไหลลงไปจุดที่ต่ำกว่าตามแนวของเนินควน

ตู้ม!!! เสียงของเนื้อกายคนตัวโตกระทบกับผืนน้ำขุ่นในบึงขนาดใหญ่

"ฮ่า ฮ่าๆ อากาศร้อนก็ไม่ยอมบอกน้อง น้องจะได้ไปซื้อน้ำเย็นๆมาให้กิน ไม่น่าใจร้อนกระโดดลงไปอาบน้ำในบึงเลยนะคะ" คนตัวเล็กหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ บนใบหน้าสวยมีรอยยิ้มเยาะเย้ยแฝงซ่อนอยู่ พรางเอ่ยน้ำเสียงพูดเชิงประชดประชัน

"เฮ้ย! ช่วยด้วย อื้อ! เธอ" สายตากลมโตมองอีกฝ่ายที่ดำผุดดำว่ายอยู่ในบึงคล้ายคนกำลังจะจมน้ำ

"อย่ามาตลก" เหมือนฝันจ้องมองการกระทำของเฮียซันอย่างไม่เชื่อ

"เธอ! ฉัน-" จู่จู่เขาก็หายดิ่งลงไปในบึงน้ำ

"ว่ายน้ำไม่เป็นจริงๆหรอวะ!" เหมือนฝันไม่รอช้ารีบกระโดดลงไปในบึงน้ำเพื่อให้ความช่วยเหลือแก่เฮียซันทันที ถึงแม้เธอจะหมั่นไส้เขามากเท่าไรแต่ก็ไม่ใจดำพอที่จะปล่อยให้เขาจมน้ำตายหรอกนะ

"ฮ่า ฮ่า!" เฮียซันหัวเราะออกมาด้วยความขบขันเมื่อสามารถหลอกล่อเหมือนฝันให้ติดกับดักเจ้าเล่ห์อันแยบยลของเขาได้สำเร็จ

"นี่นาย!!!" มือเล็กทำท่าจะทุบกำปั้นลงบนแผงอกของเขาอีกรอบ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่ออีกฝ่ายส่งน้ำเสียงข่มขู่พร้อมกับจับแขนเรียวของเธอรวบเอาไว้

"ถ้าเธอทำร้ายร่างกายฉันอีกรอบ! ฉันจะจับเธอจูบให้ปากเปื่อยเลยคอยดู" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเย็นอย่างแผ่วเบากระซิบข้างใบหูเล็ก พรางสูดดมกลิ่นหอมรวยระรินจากแป้งเด็กที่ลมโชยผ่านเข้ามาแตะต่อมรับรู้ของโพรงจมูก

"นายนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆเลยนะ!" เหมือนฝันถอนหายใจฟึดฟัด แล้วส่งสายตามองค้อนคนตรงหน้าอย่างจนปัญญาที่จะตอบโต้ หลังจากนั้นเธอก็ว่ายน้ำกลับขึ้นฝั่งไป

"ฉันจะถือว่านี่เป็นคำชมก็แล้วกัน" เฮียซันส่งยิ้มหวานเสแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ พร้อมกับว่ายน้ำตามหลังคนตัวเล็กมาติดๆ

"อึ้ด!!" ในระหว่างที่เรือนร่างบางกำลังก้าวขาขึ้นไปเหยียบบนพื้นดิน ต้นขาอ่อนขาวเนียนนุ่มก็โผล่พ้นน้ำ สังเกตเห็นสัดส่วนตั้งแต่เอวคอดกิ่งลงมาถึงบั้นสะโพกกลมกลึง ทำเอาก้อนเนื้อหัวใจที่อกข้างซ้ายของอีกฝ่ายเต้นระรัวยวบยาบด้วยความตื่นเต้นแปลกชอบกล

แค่นี้เขาก็จินตนาการภาพไปไกลโพ้น ถึงวันที่ได้ซอยสะโพกสอบกระแทกคนตัวเล็กที่นอนครางเสียงหลงเพราะอนาคอนด้าขนาดยักษ์ของเขาอยู่บนเตียงนอน..มันจะเร้าใจสักแค่ไหนกันเชียว

"นาย!!!" เหมือนฝันยื่นฝ่าเท้าเล็กเข้าไปเขย่าไหล่ แกร่งของอีกฝ่ายเบาเบา เมื่อเห็นเขายืนแน่นิ่งไม่ยอมขยับเขยื้อนขึ้นพ้นน้ำเสียที