5

"งั้นพี่เหมาหมดเลย" เหมือนฝันเล็งเห็นในความตั้งใจดี กตัญญูรู้คุณของเด็กชายคนนี้ที่ช่วยพ่อแม่ทำมาหากินเพื่อเลี้ยงชีวิต ถือเสียว่าเป็นการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

"6 ถุง 120 บาทครับพี่" เด็กชายคนนั้นทำท่าทีดีอกดีใจแสดงออกนอกหน้า แล้วยื่นถุงขนมโดนัทเคลือบหน้าช็อกโกแลตส่งให้แก่คนในรถ

"นี่จ้ะ เงินทอนไม่ต้องนะ พี่ให้เอาไว้ไปโรงเรียน" เหมือนฝันยื่นธนบัตรใบละ 100 จำนวนสองใบส่งให้แก่เด็กชายคนนั้น เขารีบยื่นมือรับแล้วไหว้ขอบคุณเหมือนฝันทันที ก่อนที่จะรีบวิ่งไปหลังต้นไม้ขนาดใหญ่

"เฮ้ย! เอาเงินนี้ไปเติมเกมกันดีกว่า!" เหมือนฝันรีบหันขวับไปตามเสียงที่คุ้นเคยของเด็กชายคนเมื่อครู่ พร้อมกับแพ่งพินิจพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าคือคนเดียวกันหรือเปล่า

"แม่มึงไม่ด่าหรอวะ!" เด็กชายอีกคนหนึ่งเอ่ยถาม

"กูแอบขโมยขนมแม่มาขาย แม่ยังไม่รู้เลย นับประสาอะไรกับเงินนี่ ถ้าเราใช้หมดมันก็ไม่เหลือของกลางไว้มัดตัวไอ้โง่" เด็กชายที่ขายโดนัทเคลือบช็อคโกแลตคนนั้นตอบกลับ แล้วรีบวิ่งผ่านหน้ารถซึ่งทั้งสองคนนั่งอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงโดยเฉพาะเหมือนฝัน

...เด็กสมัยนี้โตเร็วกันจริงจริง

"ไอ้เด็กเวร!!" เหมือนฝันพ่นลมหายใจฟึดฟัดอย่างอารมณ์เสีย อุตส่าห์จะช่วยเหลือทำบุญแล้วแท้แท้ มิหนำซ้ำคงจะได้บาปติดตัวแทนเพราะมันไม่ต่างอะไรจากรับซื้อของโจรเลย

"ให้ฉันไปจัดการมั้ย หมั่นไส้ว่ะ" สายตาเดือดดาลจ้องมองแผ่นหลังของเด็ก 2 คนนั้นที่เดินออกไปไกลลิบลับผ่านกระจกที่ติดในรถบริเวณด้านหน้า

"ช่างเถอะ! ตอนนี้นายรีบไปส่งฉันที่บ้านได้แล้ว เปียกหมดแล้วเนี่ย ถ้าขืนนายชักช้าลีลาฉันจะเป็นปอดบวมตายหรือเปล่าก็ไม่รู้" เหมือนฝันหันหน้าไปออกคำสั่งกับอีกฝ่ายยาวพรืดเป็นหางว่าว แต่ทว่าสายตาของเธอสบประสานกับสายตาคมคายของเฮียซันอย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วจู่จู่ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ก็ลอยเข้ามาในศีรษะวูบวาบ ทำเอาใบหน้างดงามเห่อร้อนด้วยความขวยเขิน

"ได้สิ" ริมฝีปากหยักฉีกยิ้มหวาน

"อือ!"หญิงสาวเค้นเสียงหนักต่อไปอย่างส่งส่ง แล้วรีบทอดสายตามองออกไปยังหน้าต่างด้านข้างอย่างฉับพลัน เพราะเหตุใดกัน? หัวใจเจ้ากรรมถึงได้สั่นเร่าขนาดนี้

"...." เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีสายตาอันแรงกล้ากำลังจับจ้องอยู่ที่เรือนร่างของตนเองอยู่ตลอดเวลา

"เลี้ยวขวาตรงซอยข้างหน้านะ" นิ้วเรียวชี้บอกทางให้แก่คนขับรถอย่างเฮียซัน

@บ้านเหมือนฝัน

"นี่บ้านของเธอหรอ?" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามพลางทอดสายตามองผ่านรั้วบ้านรอบนอก เข้าไปยังสิ่งปลูกสร้างด้านใน ถูกก่อตัวขึ้นลักษณะบ้านขนาดใหญ่พอสมควรจำนวนสองชั้น ดูท่าแล้วเหมือนฝันก็คงจะร่ำรวยไม่ใช่ย่อย...ซึ่งสังเกตได้จากรถคันหรูที่จอดเรียงรายกันอยู่หลายคัน

"อืม ขอบใจนะที่มาส่ง" มือเล็กทำท่าจะง้างประตูเพื่อเปิดออกไป

"นี่เธอจะใจดำให้ฉันนั่งรถกลับบ้านอีกประมาณ50 กิโลเมตรด้วยสภาพนี้จริงๆหรอ ปอดบวมตายกันพอดี เป็นเพราะตัวเองแท้ๆที่ถีบฉันลงไปในบึงน้ำ เห้อ!" เขาเสแสร้งทำหน้าโศกเศร้า พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่คล้ายกับคนหมดหวังนั่งน้ำตาริน

"เออ! ขับเข้าไปเลย" เหมือนฝันตอบกลับไปอย่างส่งส่ง เพราะเขาจะได้ไม่ต้องใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการมาหาเรื่องปั่นป่วนชีวิตอันแสนสงบสุขของตนเองอีก

รถคันหรูแล่นเข้าไปจอดหน้าประตูไม้สักบานใหญ่ แต่ทว่าบรรยากาศด้านในกับเว้งว้างเงียบสงัดราวกับไม่มีคนอาศัยอยู่

"เธออยู่คนเดียวหรอ?" เฮียซันเอ่ยถามด้วยความสงสัย เนื่องจากตั้งแต่ที่เขาย่างกรายเข้ามาในบ้านหลังนี้ก็ไม่เห็นคนอื่นเดินผ่านไปผ่านมาหรือแม้กระทั่งเสียงพูดคุยเจรจาเลยแม้แต่น้อย

"ไม่อะ อยู่กันหลายคนนะ แต่เมื่อเช้านี้คุณพ่อกับคุณแม่ของฉันไปฮันนีมูนรอบที่เก้าสิบเก้ากันยังไม่กลับ ส่วนพี่ชายออกไปอยู่คอนโดตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย" เหมือนฝันตอบกลับไป เธอและพี่ชายร่วมสายเลือดเดียวกันแทบจะไม่ได้พบปะหน้ากันเลยเพราะเขาเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการทำงานหาเลี้ยงแฟนสาว

ส่วนคุณพ่อคุณแม่นานนานครั้งถึงจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที เพราะเราทั้งสามคนมีช่วงเวลาที่ไม่ตรงกัน บางครั้งเธอเองก็อยากกลับไปใช้ชีวิตบ้านบ้านแถวชนบทเหมือนแต่ก่อน พอตกเที่ยงก็นั่งทานข้าวด้วยกันทั้งครอบครัวบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ร่มไม้ขนาดใหญ่บริเวณท้องนา

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" ซันเดินเข้าไปเขย่าแขนเบาเบาเพื่อเรียกสติของคนตรงหน้า เมื่อเห็นเธอนิ่งเงียบไป ดูจากสีหน้าท่าทางไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"เปล่า นายรออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันไปเอาเสื้อผ้ามาให้" พูดจบคนตัวเล็กก็สาวเท้าเดินนวยนาดขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านทันที

ผ่านไป30 นาที

"นายจังวะ!" ซันเชิดคอรอแล้วรอเล่า แต่ก็ยังไม่เห็นเรือนร่างอรชรเดินลงมาเสียที

"ฉันขอขึ้นไปด้านบนนะ!" เขาพูดเน้นลงน้ำหนักเสียงอย่างแผ่วเบา

"ได้!!" ชายหนุ่มส่งเสียงเลียนแบบเหมือนฝันเพื่อเป็นการตอบรับคำร้องขอของตนเอง แล้วก้าวเท้าพรวดพราดเดินขึ้นไปยังชั้นบน

ตุ้บ!!!

"อร๊าย!!!!" ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นมาจากห้องซ้ายมือสุด ใบหน้าหล่อเหลารีบหันขวับแล้วก้าวเท้าสวบสาบดุ่มดุ่มพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วสูง

แกร๊ก! มือหนาถือวิสาสะเปิดประตูห้องนอนโดยยังไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ ทันใดนั้นก็ปรากฏเรือนร่างบางของคนตัวเล็กนอนอยู่บนพื้นกระเบื้องด้วยสภาพที่ผ้าเช็ดตัวผืนสีขาวหลุดลุ่ยออกจากกัน

"อึก!" ดวงเนตรสีดำขลับจ้องมองเดินภูเขาทั้งสองลูกซึ่งมีปลายถันสีชมพูอ่อนอวบอูมน่าฝังรอยเขี้ยว บวกกับเอวคอดกิ่งและสะโพกผายของเธอทำให้ความกระสันภายในตัวเขาลุกโชน

ความใหญ่โตตรงแกนกลางกายขยายพองตัวใหญ่ขึ้นใต้ผืนผ้ากางเกงสีดำจากแปรงหรูยี่ห้อดี จนอึดอัดคับแน่นซิบแทบจะปริเสียให้ได้

"กรี๊ดส์!!! นาย" มือเล็กรีบคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเนินภูเขาอวบอิ่มทันที

"ธะ...เธอเป็นอะไร ระ...รึเปล่า" เฮียซันพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก มือไม้ของเขาสั่นเร่าด้วยความตื่นเต้น แล้วรีบเข้าไปพยุงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้น

"ไอ้โรคจิต!!! นายเข้ามาแอบดูฉันหรอ" มือเล็กกุมกำปั้นทุบยอดอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง จนร่างกายของเธอไหวกระเพื่อมทำให้ผ้าเช็ดผืนสีขาวหย่อนต่ำลง

"...." ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเบาเบา พร้อมกับทอดสายตาลงมองเนินเนื้อขาวเรียบเนียนอย่างเคลิบเคลิ้ม

"นาย!!" มือหนาของชายหนุ่มเลื่อนอ้อมไปทางด้านหลัง พรางกระชับกอดเอวคอดกิ่งแล้วดันดึงเข้าชิดร่างกายตน จนแผงอกแกร่งปะทะกับทรวงอกนุ่มหยุ่นจนแนบเนื้อสนิทกัน ก่อนที่จะโน้มหน้าสบถจูบริมฝีปากนิ่ม ส่งลิ้นร้ายเข้าไปควานหาน้ำหวานในโพรงปากอุ่น

"อื้ออ" เธอร้องครวญในลำคอ ฝ่ามือน้อยน้อยจับกุมเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาแน่นเพื่อระบายความรู้สึกแปลกประหลาดซึ่งไม่เคยได้รับมาก่อน

อีกฝ่ายค่อยค่อยหมุนตัวเพื่อสลับที่กัน แล้ววางเรือนร่างบางลงบนเตียงนอนสีชมพูหวานแหววอย่างทะนุถนอม สายตาคมคายกวาดมองเนื้อผิวขาวเนียนไล่โลมเลียตั้งแต่ปลายเท้าจรดหน้าผากมนแล้วกดจุมพิตเบาเบา

"โอ๊ย!! ฉันปวดฉี่" เหมือนฝันอาศัยจังหวะนี้รีบวิ่งชิ่งหนีเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับล็อคกลอนประตูอย่างแน่นหนา ความจริงแล้วเธอไม่ได้กลัวเขาเลยสักนิด แต่เป็นเพราะกลัวความรู้สึกของตัวเองต่างหาก 

"เหมือนฝันตั้งสติ! ตั้งสติเหมือนฝัน!" ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นเข้าออกอย่างถี่ยิบ เธอขยับมือเล็กวางนาบบนเนินเนื้อข้างซ้ายที่มีเสียงเรียกร้องของหัวใจสั่นระลอกแล้วระลอกเล่า โลดเต้นจนแทบจะกระโจนออกมาด้านนอกเสียให้ได้ 

ก๊อกๆ!! เสียงเคาะประตูจากบุคคลด้านนอกทำให้เธอสะดุ้งโหยงด้วยความตื่นตระหนก  

"....." 

ก๊อกๆๆ!! อีกฝ่ายเริ่มเร่งจังหวะการเคาะประตูรุนแรงและถี่ขึ้นเรื่อยเรื่อยตามลำดับ

"เหมือนฝัน! ออกมาคุยกับแม่เดี๋ยวนี้" แต่ทว่า! เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น บุคคลที่ยืนเคาะประตูรัวรัวอยู่ตอนนี้คือคุณหญิงภิรมย์รำพัน มารดาผู้ให้กำเนิดนั่นเอง

"แม่.." ริมฝีปากบนล่างขยับเอ่ยเรียกมารดาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หัวใจดวงน้อยของเธอตอนนี้หลังจากถูกแขวนลอยอยู่ที่สูงกลับดำดิ่งสู่ห้วงทะเลลึกอันมืดมิดภายในพริบตา 

 ปังๆๆๆ!!🚪 

"แม่บอกว่าให้ออกมาเดี๋ยวนี้!!!" ภิรมย์รำพันตะคอกเสียงแข็งกระด้างเพิ่มเลเวลความดังมากขึ้นกว่าเดิมเป็นสองเท่าตัว จะให้เธอคิดอย่างไร? เมื่อกลับบ้านมาก็เจอผู้ชายนั่งอยู่บนเตียงลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า และท่อนล่างมีเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วปกปิดแท่งอุ่นร้อนเอาไว้

แกร๊ก!🚪

ฝ่ามือเล็กค่อยๆเลื่อนลูกบิดประตูอย่างช้าช้า แล้วแง้มเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าตึงเครียดแน่นิ่งของภิรมย์รำพันจ้องมองด้วยสายตาแสดงความไม่พอใจ

"แม่คะ มันไม่ใช่แบบที่แม่อีกนะคะ" เหมือนฟันพยายามอธิบายความจริงให้แก่ภิรมย์รำพันได้ฟังและเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง แต่หล่อนคิดเหมือนว่าจะเป็นการแก้ตัวสำหรับลูกสาวเสียมากกว่า 

"นาย!" สิ่งที่ทำให้เธอต้องตกตะลึงไปมากกว่านั้น คือสภาพของชายหนุ่มในตอนนี้ถูกตรึงตราด้วยเครื่องจองจำแทบจะไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวได้ รอบร่างกายของเขาผูกมัดด้วยเชือกขนาดใหญ่กับเก้าอี้ไม้ตัวแกร่ง โดยมีผู้เป็นบิดายืนคุมอยู่