Ep.7 ทำเพื่อเพื่อน

Ep.7 ทำเพื่อเพื่อน 💦💦

หลายวันต่อมา

“ครับนาย”

“ครับ ผมจะจัดการให้ครับ”

ธามพูดจบก็วางสาย สายที่โทรเข้ามาเมื่อครู่คือเพทาย คำสั่งที่ได้รับฟังดูเหมือนการขอความช่วยเหลือมากกว่าการสั่งงานเสียอีก

ธามเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจเบาๆ เขาอยากให้เพทายหลุดพ้นจากความเสียใจครั้งนี้ อยากให้เจ้านายของเขาได้มีโอกาสเริ่มต้นใหม่

แต่ในขณะเดียวกัน ธามก็เข้าใจดีว่าถ้าอัญชันจะโกรธเพทายมากขนาดนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสักนิด

ในตอนนั้น เพทายใจร้ายเกินไป ใช้อารมณ์และเผด็จการจนไม่เหลือพื้นที่ให้ใครได้อธิบาย ความผิดพลาดแบบนั้น ไม่ใช่แค่คำขอโทษไม่กี่คำจะลบมันได้ แต่ธามก็เห็นความเปลี่ยนแปลง เห็นความพยายาม และเห็นความเสียใจที่เพทายแบกเอาไว้เงียบๆ

สำหรับเขา เพทายไม่ใช่แค่เจ้านายแต่เป็นเหมือนน้องชายที่โตมาด้วยกัน ผ่านอะไรด้วยกันมามาก

ธามอยากส่งน้องชายคนนี้ไปให้ถึงฝั่งฝันให้ได้สักครั้ง ถ้าจบเรื่องนี้ลงได้ เขาเองก็คงวางใจได้มากขึ้น จะได้กลับไปดูแลและบริหารธุรกิจของตัวเองอย่างเต็มตัวเสียที

เพราะไม่ว่ายังไง เพทายในตอนนี้ก็ไม่ได้น่าเป็นห่วงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ยังมีตุลย์ที่คอยอยู่ข้างๆ ดูแลไม่ห่างเหมือนเดิมเสมอ

ธามหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้น เตรียมจัดการเรื่องที่รับปากเอาไว้

~~~

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดีกับจังหวะที่ของขวัญกำลังนั่งดูซีรีส์เกาหลีฉากสำคัญ ฉากที่พระเอกกับนางเอกกำลังจะได้ใกล้ชิดกัน บรรยากาศกำลังเข้าได้เข้าเข็ม ทำเอาหัวใจคนดูเต้นแรง

ของขวัญนั่งเอนตัวอยู่บนโซฟา ในมือมีแก้วโซจูจิบไปเล็กน้อยเพื่อเพิ่มฟิลลิ่ง ราวกับตัวเองเป็นสาวเกาหลีที่กำลังดื่มอยู่ในห้องพักหรู แอร์เปิดเย็นฉ่ำ เธอสวมเสื้อคลุมฟรุ้งฟริ้งทับชุดมินิเดรสสั้น นั่งไขว่ห้างอย่างมีจริต อินกับบรรยากาศสุดๆ

พอเสียงเคาะประตูดังขึ้น ของขวัญชะงักแล้วก็ต้องเหลือบมองนาฬิกา

“หือ… ใครมาหาคนสวยตอนนี้นะ”

มือคว้ารีโมตกดหยุดซีรีส์ สายตายังฉายแววสงสัยพร้อมความรู้สึกแปลกใจนิดๆ เพราะเวลานี้เธอไม่ได้คาดว่าจะมีใครมาหาเลยจริงๆ

… “หรือจะเป็นบักแวนซ์ ต้องบักแวนซ์แน่ๆ เพราะรายนั้นบอกว่าคืนนี้จะมาค้างด้วย”

“แต่เอ๊ะ ตอนนี้ผับยังไม่ปิดเลยนะ จะมาตอนนี้เลยเหรอ”

คำถามนั้นค้างอยู่ในใจ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่คิดมาก ยังไงก็คงเป็นน้องชายตัวเองนั่นแหละ ของขวัญเดินนวยนาดไปเปิดประตูด้วยความสบายใจ

 ทว่า…

“เฮียธาม”

… “อึก”

ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ธามก็พุ่งตัวเข้ามาใกล้ มือยกขึ้นจับคางเธอไว้แน่นพอให้ตกใจ

“ตอบมา”

“ตอบอะไร ปล่อยก่อนดิ๊” ของขวัญรีบพูด มือพยายามดันเขาออก

“คุณอัญชันอยู่ที่ไหน”

“เหอะ ไม่บอก”

“ขวัญ!”

“ขวัญไม่มีทางบอกเฮียแน่นอน ไม่ต้องมาหลอกถามเลย”

“เรื่องคนอื่น ปล่อยให้เขาเคลียร์กันเอง”

“นั่นไม่ใช่คนอื่น ยัยอัญคือเพื่อนขวัญ และยัยอัญก็เป็นคนสั่งไว้ชัดเจนว่าไม่ให้บอกใคร”

“จะบอกดีๆ ไหม”

“ไม่”

“งั้นก็ต้องบังคับ”

“อะไร” หัวใจของขวัญกระตุกวูบ เธอถอยหลังหนึ่งก้าว สายตาจับอยู่ที่ท่าทางของเขา

“...”

“เฮีย จะทำอะไร”

… “ เฮ้ย ถอดกางเกงทำไม”

“ถ้าไม่ยอมเปิดปาก เฮียก็คงต้องใช้อย่างอื่นเปิดแทน”

ข้ออ้างชัดๆ มองจากดาวอังคารก็รู้ ตั้งแต่วันนั้นที่เผลอจูบกัน ของขวัญทำเอาธามอารมณ์ค้างไปหลายวัน แล้วไอ้การที่เขาทำแบบนี้ มันเป็นการสนองตัวเองชัดๆ และการกระทำตอนนี้มันก็ชัดเจนว่าไม่ใช่แค่เรื่องของอัญชันกับเพทายอย่างเดียว

“นี่อย่าบอกนะว่าจะให้ขวัญอม.. เอ่อ บักหนอนน้อย” ของขวัญอึกอัก หน้าแดงจนเห่อร้อน ใจเต้นแรงวูบวาบในอก

“หึ จะยอมไหมล่ะ” ธามยกยิ้มมุมปาก หนอนน้อยหรือไม่ เดี๋ยวได้รู้

“ยอม” คำตอบหลุดออกมาเร็วเกินไป เร็วเสียจนเจ้าตัวเองก็ยังชะงัก

“...”

ธามถึงกับหลุดขำเบาๆ เขาหันหน้าไปอีกทาง ยกมือขึ้นปิดปากเหมือนพยายามกลั้นหัวเราะ ถ้าของขวัญเผลอตอบแบบนั้นก็แปลว่าในหลายวันที่ผ่านมา เธอเองก็คงสับสนและหวั่นไหวไม่ต่างจากเขา

“อย่าเข้าใจผิดนะ ขวัญทำเพราะปกป้องยัยอัญต่างหาก ไม่ได้อยาก อมรวย ค..X..ย ถอก สักนิด”

“คิดดีแล้ว?” ธามถามเสียงต่ำ สายตาจับอยู่ที่ใบหน้าของเธออย่างจริงจัง

“...” ของขวัญนิ่งไป หัวใจเต้นแรงแต่ไม่ได้ถอย

“งั้นก็ดี”

“อ๊ะ ดะ เดี๋ยวสิ”

“ถ้าไม่ตอบ ก็ไม่มีแต่”

ธามนั่งบนโซฟาหน้าทีวี ส่วนเขาก็กดไหล่ให้ของขวัญนั่งลงระหว่างขา สายตาที่มองกันแบบนั้น ในใจแต่ละคนไม่รู้ว่าคิดไปถึงไหนต่อไหน แน่นอนว่าธามคิด แต่ของขวัญนั้น… 

“ไม่เคยทำ?” ธามถามโดยไม่คิดอะไร เพราะท่าทางของของขวัญมันเหมือนกับคนที่เก่งปากเท่านั้น แต่ทว่า… 

“ใครบอก”

เมื่อของขวัญไม่อยากโดนสบประมาทว่าไร้ประสบการณ์ เธอจึงตอบกลับไปแบบนั้นโดยไม่ได้คิดอะไรมากเช่นเดียวกัน เธอก็แค่อยากเอาชนะ แต่คนที่ฟังมันกลับรู้สึกร้อนในอก ไม่ชอบใจเอาเสียเลย ไม่ชอบที่เธอเคยไปอมรวยของใครมาก่อนเขา

แต่เหมือนว่าธามจะหลงประด็นไปกันใหญ่ เขาดันเผลอไม่พอใจ เผลอหวงผู้หญิงปากจัดจ้านคนนี้จนเริ่มกู่ไม่กลับแล้ว

“ใคร”

“อะไร”

“เธอเคย-อมใคร?”

“ทำไมล่ะ เฮียจะอยากรู้ไปทำไม” ของขวัญยิ้มมุมปากทั้งที่ใจเต้นแรง

“...” แล้วจะให้เขาตอบว่าอะไรล่ะ ก็ได้แต่เก็บอารมณ์ขุ่นมัวเอาไว้ในอกแทน

“งั้นก็เริ่ม อมให้เก่งเหมือนที่ปากพูด”

“อึก อื้อออ”

ธามคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยของคนสวยขาที่นั่งคุกเข่าตรงระหว่างขา เขาชักรูดเอ็นแกร่งสองสามครั้งเป็นการกระตุ้น ของขวัญมองภาพตรงหน้าเธอจินตนาการไปไกลแสนไกล

ภาพตรงหน้า… หัวบานหยักสีชมพู ที่ดูยังไงก็ไม่ใช่หนอนน้อยตามที่เธอพูดไว้ นี่มันไม่ใช่แค่หำ แต่มันคือโคตรหำ ทั้งใหญ่ ทั้งยาว ทั้งขาวอมชมพู หัวมีน้ำเมือกใสๆ ไหลออกมา เธอเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว

เรียวลิ้นบางที่มีความอุ่นเล็กน้อยแตะเบาๆ ที่หัวบานหยักทำเอาธามสะดุ้ง มันเสียววาบในท้องน้อยจนเขาเกร็งหน้าท้อง ลิ้นเรียวเล็กค่อยๆ เลียวนที่รูบนหัว เธอใช้ลิ้นชอนไชไปมาหยอกล้อกับส่วนนั้นจนธามขบกรามแน่น

ของขวัญตั้งใจเอาไว้ว่าจะทำให้ดีที่สุด หมายถึงปกป้องความลับของอัญชันยิ่งกว่าชีวิต 

“อ่าาา”

“อย่ามัวแต่เลียหัว”

ยิ่งห้าม ของขวัญก็ยิ่งไม่ฟัง เธอกระดกลิ้นเลียหัวถี่ๆ จนธามระบายออกมาด้วยการสถบคำหยาบ

“Damn! จะแตก”

สุดท้ายธามก็ทนต่อความเสียวซ่านไม่ไหว เขากดหัวของขวัญลงครั้งเดียวจนลำแข็งของเขาแน่นคับปากของเธอ ธามดึงรั้งกำเส้นผมของขวัญเพื่อนำจังหวะเข้าออก แต่ปากนุ่มๆ ของเธอดันทำได้ดีเกินไปจนเขาเผลอกระทุ้งเอวหนาใส่ปากเล็ก

“อื้อออ จุกคอ”

“อ่าาา ปากเธอแม่ง”

ปากนุ่มๆ ของเธอเมื่อรูดลำของเขามันยืดเด้งจนเขาอยากจับดูดให้ปากซีด อยากจับเธอกดให้จมเตียง ภาพจินตนาการในหัวของเขามันลามกไปจนถึงตอนที่กระแทกกัน

“อึก อึก”

ธามเด้งเอวใส่ไม่ยั้ง แต่ของขวัญก็สู้กลับ เธอใช้ปากครอบงำรูดขึ้นรูดลงทั้งยังใช้ปลายลิ้นรูดไปพร้อมๆ กัน ไม่รู้อะไรดลใจให้ของขวัญทำสิ่งนั้น

“อ่าาา ขวัญ”

เธอเลียไข่นอกสมรสสองหน่วยด้านนอก พร้อมทั้งจุ๊บเบาๆ ทั้งดูดเนื้อหนังจนติดปาก และสลับกับรูดอมเอ็นแกร่ง มือที่ว่างก็ค่อยชักรูดไปพร้อมๆ กับริมฝีปาก

“ดูดหัวแรงๆ”

… “อ่าาา ฟัค!”

ความอดทนครั้งสุดท้ายแตกซ่านออกมาเป็นน้ำสีขาวขุ่นเต็มปากคนตัวเล็ก ของขวัญเธอไม่เคยยอมเสียหน้า เธอกลืนทุกหยดแม้มันจะคาวแต่ก็ทำ น้ำที่ไหลเปรอะเปื้อนลำแกร่ง เธอก็ใช้ลิ้นเลียเก็บทุกหยดไม่มีเหลือ

แต่ก็ขอติสักหน่อยพอเป็นพิธี ให้ธามเสียความมั่นใจเพื่อที่จะได้เบี่ยงเบนประเด็นของเธอออกไป

“คาวยิ่งกว่าอาหารทะเล”

ความจริงมันก็ไม่ได้คาวมากขนาดนั้น แต่คนอย่างของขวัญมักจะชอบพูดให้ธามเสียความมั่นใจ

“...”

“หึ ชักอยากจะรู้แล้วเหมือนกันว่าน้ำของเธอมันคาวเหมือนของเฮียหรือเปล่า”

พรึบ!

✨✨✨