Ep.8 อยากรู้ อยากชิม  

Ep.8 อยากรู้ อยากชิม  💦💦

“คาวยิ่งกว่าอาหารทะเล” ความจริงมันก็ไม่ได้คาวมากขนาดนั้น แต่คนอย่างของขวัญมักจะชอบพูดให้ธามเสียความมั่นใจ

“...”

“หึ ชักอยากจะรู้แล้วเหมือนกันว่าน้ำของเธอมันคาวเหมือนของเฮียหรือเปล่า”

พรึบ! ธามลุกขึ้นยืนภายในเสี้ยววินาทีแล้วจับของขวัญนั่งลงแทนที่ของเขา

เดี๋ยว เฮียจะทำอะไร“

“แล้วคิดว่าเฮียจะทำอะไร”

… “หึ แฉะขนาดนี้”

สิบปากว่าไม่เท่ามือคลำ ธามมือไวมาก เขาล้วงมือเข้าไปใต้ชุดเดรสสั้นของหญิงสาวก็พบกับความชื้นแฉะที่แพนตี้ตัวบาง 

ชุดเดรสผูกคอของร่างสวยตรงหน้าโดนธามดึงเชือกออกเบาๆ เขารั้งชุดลงต่ำให้ถอดออกทางปลายเท้า 

ไม่รอช้า เขาปลดตะขอบราไร้สายออก จากนั้นก็ใช้นิ้วก้อยเกี่ยวแพนตี้ตัวน้อยให้คาปลายขาเอาไว้ และตอนนี้มีเพียงเสื้อคลุมขนมิ้งที่คลุมเรือนร่างของขวัญอยู่ มันช่าง… น่ามอง น่ามองกว่าในการแก้ผ้าออกทั้งหมด เพราะมันดูน่าค้นหา มีอะไรให้ลุ้น ดูเร้าใจ ยิ่งตอนที่ของขวัญหอบหายใจแรงจนนมสองเต้ากระเพื่อมโดยที่เสื้อคลุมนั้นหล่นจากบ่าข้างหนึ่งมันช่างดูยั่วยวนยิ่งนัก

“เอ็กซ์สัส”

“...”

“อ้าขาออกกว้างๆ”

“จะทำจริงๆ เหรอ ขะ ขวัญ…”

“ถ้าทนไม่ไหวก็เด้งเอวใส่ลิ้นเฮีย”

“อ๊าาา”

ลิ้นร้ายอุ่นร้อนแซะไปตามร่องกลีบกุหลาบสีหวาน ผิวเนินอวบอิ่มทั้งนุ่มทั้งเนียนและไร้เส้นขน ธามลากลิ้นขึ้นลงสลับไปมาก ริมฝีปากขบเม้มติ่งนอจนคนโดนกระทำรู้สึกซาบซ่านจนขนลุกซู่ไปทั้งร่างกาย

“อื้อ อะ อ๊าาา”

“ดีไหม”

… “ตอบเฮีย”

“อื้ม ดี มันดีมาก อ๊าาา”

เคราที่ขึ้นเล็กน้อยที่มีอยู่ ธามใช้คางขยี้ยีวนเนินอวบอิ่มจนของขวัญเผลอจิกหัวเขา ในเมื่อเขาบอกเองว่าถ้าไม่ไหวให้เด้งเอวใส่ แล้วตอนนี้ของขวัญเธอก็ทนไม่ไหวแล้ว เธอเด้งเอวเร่าๆ ใส่หน้าของธามจนธามหายใจแทบไม่ออก กะจะฆ่าเขาให้ตายเลยหรือไง ไม่เหลือช่องว่างให้อากาศพัดผ่านเพื่อให้เขาหายใจได้เลย

“ขวัญ เสียวมากเลยเหรอ”

“อื้อ มัน ระ รู้แปลกๆ”

ธามแหวกร่องแล้วใช้สันนิ้วถูขยี้เบาๆ ที่จุดเสียว สะโพกผายของหญิงสาวตรงหน้ายกลอยขึ้นเหนือจากโซฟา เขาเล่นงานคืนจนของขวัญยอมแพ้ เธอใช้มือตบโซฟา ปึก ปึก ราวกับมวยปล้ำส่งสัญญาณยอมแพ้

“อึก อึก อร๊ายยย”

เสียงหอบหายใจแรงระรัวขึ้นกว่าเดิม เมื่อธามใช้ลิ้นลากเก็บน้ำสีขาวขุ่นทุกหยด เขาทั้งดูด ทั้งจุ๊บ เป็นการส่งท้ายก่อนจะเงยขึ้นพูดบางอย่างที่ทำเอาของขวัญถึงกับใจเต้นแรงคร่อมจังหวะ

“รสชาติดีนะ แต่มันขัดกับผิวกายของเธอที่มีกลิ่นแป้งเย็นตรางูโบราณ”

เอากับเขาสิ ของขวัญพูดให้เขาเสียความมั่นใจก่อน งั้นเขาจะเอาคืนบ้าง

“บ้า ขวัญไม่ได้ทาแป้งกลิ่นนี้”

... “ปล่อยขาขวัญ จะแบกอยู่อีกนานไหม”

ก่อนที่ธามจะปล่อยขาของของขวัญ เขาจ้องมองส่วนกลางกายสาวไม่กระพริบตา เขาโน้มใบหน้าลงระหว่างขาเพื่อไปจุ๊บเบาๆ อีกครั้งอย่างทะนุถนอม

“ไว้จะแวะมากินน้ำ… บ่อยๆ”

ธามพูดเว้นคำเอาไว้ให้ของขวัญคิดตาม และเธอก็ไม่ไร้เดียงสาที่จะไม่รู้ว่าธามสื่อถึงอะไร

“ชิ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ”

หลังจากนั้นของขวัญเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างคราบคาวๆ สายตาของธามมองตามไปแล้วก็สายตากลับมาที่เดิม บนโต๊ะมีโทรศัพท์เครื่องหรูวางอยู่ ธามลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบมันขึ้นมา เขาไม่ได้ตั้งใจจะล่วงล้ำ แต่สถานการณ์มันบีบให้ต้องตัดสินใจรวดเร็วในตอนนั้นทันที

 เขาเลื่อนดูข้อมูลก่อนหน้าจนเจอสิ่งที่ต้องการ อัญชันส่งตำแหน่งที่ตั้งให้เพื่อนเอาไว้เผื่อเกิดเหตุอะไรขึ้นเพื่อนๆ จะได้รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน

ธามแอบเพิ่มผู้ติดต่อของของขวัญ เขาแอบส่งข้อมูลตำแหน่งที่ตั้งเข้าเครื่องตัวเองจากนั้นก็เคลียร์แชตทิ้งไม่ให้โดนจับได้ เหลือไว้เพียงเป็นเพื่อนร่วมกันในแชต

ธามวางโทรศัพท์กลับที่เดิม ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วส่งเพียงข้อความแชตบอกของขวัญเอาไว้

เขารอช้าไม่ได้ เรื่องของเพทายต้องถูกจัดการให้เรียบร้อยโดยเร็ว ยิ่งปล่อยไว้นานบาดแผลในใจของทั้งสองฝ่ายก็ยิ่งลึกขึ้น เมื่อได้ข้อมูลสำคัญมาแล้วเขารีบออกเดินทางทันที มุ่งหน้าไปที่จันทบุรี เพราะในตอนนี้ เพทายกำลังใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ อยู่ที่สวนธาราฯ

เพทายกำลังสำนึกผิดและพยายามไถ่โทษด้วยการอยู่กับตัวเองทบทวนทุกอย่างที่เคยทำลงไป ธามรู้ดีว่านี่อาจเป็นโอกาสสุดท้าย ถ้าไม่คว้าไว้ตอนนี้บางอย่างอาจไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมอีกเลย

อีกด้าน

ก่อนหน้านี้แวนซ์เคยบอกพี่สาวของตัวเองเอาไว้แล้วว่าคืนนี้เขาจะขอมาค้างด้วย เหตุผลก็ไม่มีอะไรมากแค่ดื่มหนักกว่าทุกคืน ไม่อยากเสี่ยงขับรถกลับไกลๆ ยิ่งคอนโดของพี่สาวอยู่ใกล้ผับกว่า เขาเลยคิดว่าค้างที่นี่น่าจะปลอดภัยที่สุด แต่ทว่า… 

เมื่อแวนซ์ลงจากรถ เดินเข้าลิฟต์ พอประตูลิฟต์เปิดออก จังหวะที่เขากำลังจะเดินไปยังห้องของพี่สาว สายตาก็ดันไปสะดุดเข้ากับภาพหนึ่งพอดี

ธาม… กำลังยืนเคาะประตูห้องของของขวัญอยู่ แวนซ์หยุดเท้ากึก ยืนอึ้งอยู่หน้าลิฟต์และยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อประตูห้องก็เปิดออก ก่อนที่ธามจะเดินเข้าไปในห้องของพี่สาวเขา

แวนซ์ถึงกับตาสว่าง อ๋อ… มันเป็นจั้งซี่ คู่นี้ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ ไม่รู้ว่าเป็นซัมติง ซัมวัน หรือไม่ก็… ไอนี๊ดซัมบอดี้เลิฟ ถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องมันเริ่มตั้งแต่ตอนไหน แต่ภาพตรงหน้ามันฟ้องชัดเจนเกินไป

แวนซ์ยิ้มมุมปาก ในใจแทบจะปรบมือให้ตัวเองเพราะเขาปักธงไว้ตั้งนานแล้วว่าเฮียธามนี่แหละเหมาะกับพี่สาวเขาที่สุด ในเมื่อมันเป็นแบบนี้เขาก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่เดินไปเคาะ ไม่เข้าไปขัด เปิดทางให้เต็มที่

แวนซ์ถอยหลังกลับเข้าไปในลิฟต์ตัวเดิม กดปุ่มลงชั้นล่างอย่างเงียบๆ แม้คอนโดของตัวเองจะอยู่ไกลกว่า แม้จะต้องขับรถกลับทั้งที่เมานิดหน่อย แต่เขาก็ยอม เพราะบางโอกาสควรปล่อยให้คนสองคนได้อยู่ด้วยกัน ส่วนหน้าที่พ่อสื่อจำเป็นแบบเขา วันนี้ก็ขอทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นก็แล้วกัน จ๊วดดด 

~~~

ของขวัญที่ทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเรียบร้อย เดินออกมาจากห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน ก็พบกับความว่างเปล่า เธอแปลกใจเล็กน้อยที่เขาไม่อยู่รอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่แค่รู้สึกแปลกใจหรอก เธอรู้สึกไม่พอใจอีกด้วย เธอไม่ชอบความสัมพันธ์น้ำแตกแล้วแยกทาง ไม่เหลืออะไรให้ชัดเจน ของขวัญหันไปมองทางประตูทำตาสวดใส่ ในใจสาดคำด่าใส่ธามไปหลายรอบ

เธอยืนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว เลิกสนใจ เลิกคิด ปรับอารมณ์ตัวเองให้คงที่ ของขวัญนั่งลงยังโซฟาตัวเดิม ของขวัญเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวเดิม หยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาตั้งใจจะทักข้อความหาน้องชาย แต่ยังไม่ทันได้พิมพ์อะไร

ข้อความก็เด้งขึ้นมาก่อนแล้ว

‘จ๊วดดดด’

(หมายถึง ลุยเลย/ยาวไป)

“เป็นบ้าติ ส่งอิหยังมาแปลกๆ” ของขวัญอ่านแล้วขมวดคิ้วทันที เธอบ่นพึมพำเบาๆ

ของขวัญจึงทักข้อความแชตไปหาน้องชายตัวดี

ข้อความแชต

KK Cute | : บักหำน้อย อยู่ไสแล้ว (ไอ้ไข่เล็ก อยู่ไหนแล้ว)

VANZ | : หม่องนี้บ่มีคนหำน้อย (แถวนี้ไม่มีคนไข่เล็ก)

ของขวัญกลอกตา รู้เลยว่าน้องชายเริ่มกวน

KK Cute | : อย่ามัวแต่เล่น อยู่ไส ใกล้ฮอดไป๊ (อย่ามัวแต่เล่น อยู่ไหน ใกล้ถึงหรือยัง)

VANZ | : ฮอดคอนโดจะของแล้ว (อยู่ที่คอนโดตัวเองแล้ว)

ของขวัญชะงัก คิ้วขมวดทันที

KK Cute | : ไสว่าสิมานอนนำเอื้อย (ไหนว่าจะมาค้างกับพี่)

VANZ | : ผมบอกไปแล้วเด้ (ผมบอกไปแล้วนะ)

KK Cute | : บอกหยัง มีแต่ส่งอีหยังมาบ่เข้าใจ (บอกอะไร ไม่เห็นจะเข้าใจ ส่งแต่อะไรมาก็ไม่รู้)

VANZ | : ตามนั้นล่ะ 

KK Cute | : บ่เข้าใจ (ไม่เข้าใจ)

VANZ | : อย่าเว้าหลาย ผมหิวนอน ส่ำนี้ล่ะ (อย่ามัวแต่ถามมากเลย ผมง่วงนอน แค่นี้นะ)

ไม่มีข้อความตอบกลับมาอีก ของขวัญวางโทรศัพท์ลงบนตักก่อนจะถอนหายใจยาวๆ

“โอ้ยน้อ บ่ได้ดั่งใจสักคน”

ทั้งน้องชายก็เอาแต่กวน ทั้งคนที่เพิ่งเดินออกจากห้องไปก็ไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ชัดเจน

✨✨✨