Ep.5 กายหยาบแวะมาหา

Ep.5 กายหยาบแวะมาหา

วันเวลาผ่านไปหลายวัน และช่วงเวลาที่ผ่านมาของขวัญกับธามไม่ได้เจอกันอีกเลย ของขวัญต้องใช้เวลาทั้งหมดไปกับการอ่านหนังสือสอบแทบไม่ได้ออกไปไหน ส่วนแวนซ์ก็ยังแวะมาป่วนบ้างเป็นบางครั้ง ตามสไตล์น้องชายตัวดี

เมื่อของขวัญตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างเธอเป็นคนที่ทุ่มสุดตัวเสมอ อย่างการอ่านหนังสือสอบ เธออ่านจริงจัง อ่านหนัก อ่านจนลืมเวลา กินอาหารไม่เป็นมื้อ หิวก็หยิบอะไรกินง่ายๆ แทน ขนมบ้าง เครื่องดื่มบ้างแต่ไม่ใช่อาหารหลักเลยสักอย่าง

จนสุดท้ายร่างกายก็เริ่มประท้วง เธอเลยต้องบีบบังคับให้น้องชายซื้ออาหารมาให้ ถึงแวนซ์จะบ่นไม่หยุดแต่ก็ยังทำให้อยู่ดี

เวลาเดินไปเรื่อยๆ จนในที่สุดการสอบก็ผ่านพ้นไป เป็นช่วงเวลาที่ของขวัญไม่ค่อยได้เจอเพื่อนสนิทสักเท่าไหร่ อัญชันหนีไปพักใจ ส่วนมะปรางก็กำลังจะกลับไปหาครอบครัว

แต่ก่อนจะแยกย้าย มะปรางแวะมาหาของขวัญที่คอนโดก่อน

“ยัยขวัญ ฉันอยากไปหายัยอัญจัง” มะปรางพูดขึ้นขณะนั่งพิงโซฟา สีหน้าดูเป็นห่วงเพื่อนสนิทที่เงียบหายไปเพื่อรักษาใจตัวเอง

“ฉันก็อยากไปหานะ แต่วันนั้นยัยอัญบอกว่าไม่ให้พวกเราตามไป เพราะกลัวว่าแฟนเก่านางจะตามสืบจากการเคลื่อนไหวของเรา”

“ยัยอัญนี่ฉลาดนะ ดักทุกทางเลย” มะปรางพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“สาแก่ใจอีช้อยยิ่งนัก ฉันภูมิใจในตัวของเพื่อนสาวมาก คนที่ใบหน้าหวานๆ รอยยิ้มหวานๆ ใครต่อใครก็คิดว่ายัยอัญใจดี แต่เกมพลิกใครจะไปคาดคิดว่านางจะทำแบบนั้น”

“อีช้อยคือใคร”

“โอ้ย ยัยปรางอย่ามาโง่”

“อะไร ด่าฉันทำไมเนี่ย”

“ไม่เคยดูละครหรือไง มันเป็นคำพูดในละครไทยน่ะ”

“ช่างเถอะ ว่าแต่คืนนี้โซจูเพียวๆ หน่อยเป็นไง”

“จัดไป ฉันอยากเมาซอดแจ้ง” (จัดไป ฉันอยากเมาจนถึงเช้า)

“ฮ่าๆ แกนี่นะ”

“ซื้อมายัง”

“อยู่ในรถน่ะ เดี๋ยวฉันลงไปเอามาก่อน แกสั่งอะไรมาทานเพิ่มด้วยนะ”

“ดีลลล”

ของขวัญลากเสียงยาว ค่ำคืนนี้คงเป็นคืนสบายๆ ของเพื่อนสองคนที่แค่ต้องการนั่งดื่ม นั่งคุย และพักใจไปพร้อมกัน

.

.

“ชนนน”

เสียงแก้วเป๊กเล็กๆ กระทบกันดังขึ้น แต่ก็ยังไม่ดังเท่าเสียงร้องเพลงโหวกเหวกโวยวายของสองสาวในห้อง เมื่อแอลกอฮอล์เริ่มเข้าปาก ทั้งของขวัญและมะปรางก็แปลงร่างเป็นศิลปินเกาหลีทันที ทั้งร้อง ทั้งเต้น ทั้งดื่ม ใครร้องถูกไม่รู้ ใครเต้นตรงจังหวะหรือเปล่าก็ไม่สน รู้แค่ว่ามันสนุกและม่วนจอยสุดๆ

“เริ่ดมากเพื่อน กะเทยมากจ้า เต้นอีก สับอีก” ของขวัญเธอค่อนข้างยุง่าย มะปรางเชียร์ ของขวัญก็เต้นสะบัด

“โอ้ย เมื่อยยย” มะปรางบ่นอุบเมื่อเต้นจนหลังเดาะ

“หรือเราควรไปต่อที่ผับ” ของขวัญหัวเราะ เหงื่อซึมเล็กน้อยแต่ดวงตายังเป็นประกาย เธอถามเพื่อนสาว เพราะรู้สึกว่ายังสนุกได้มากกว่านี้ ร่างกายยังไม่อยากหยุด

“ไม่ไหวแล้ว เหลือแรงให้ฉันขับรถกลับคอนโดด้วยจ้า”

“นอนกับฉันดิ”

“ไม่ล่ะ เหนื่อยให้ตายยังไงฉันก็ขอลากสังขารตัวเองกลับคอนโด”

“จ้า แม่คนเก่ง”

“งั้นกลับเลยดีกว่า”

“ไหวแน่นะ”

“ระดับมะปราง ไม่ไหวก็แค่นอนคุก พรุ่งนี้มาประกันตัวฉันด้วยก็แล้วกัน”

“สาาาธุ สมพรปากเนอะ”

“ยัยขวัญ!”

“คิกๆ”

… “มีไรก็โทรมาก็แล้วกัน”

“อือ ไปล่ะ”

เมื่อมะปรางออกจากห้องไป ประตูปิดลงเหลือเพียงของขวัญในห้อง เธอไม่อยากหยุด ไม่อยากนอน ร่างกายยังคงเรียกร้องความสนุก ของขวัญหยิบขวดโซจูขึ้นมา เปลี่ยนจากการดื่มผ่านแก้วเป็นกระดกจากขวดตรงๆ คืนนี้เหมือนจะยังอีกยาว

“รสชาติดีฉิบหาย ดื่มง่ายแต่หงายหลัง อิอิ” ของขวัญพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะยกขวดโซจูขึ้นกระดกอีกอึก

แก้มเริ่มอุ่น หัวเริ่มเบาโล่ง โลกทั้งใบวิ้งๆ ขึ้นอย่างประหลาด เธอวางขวดลงสายตาไปสะดุดกับรูปบนฉลาก พรีเซนเตอร์ของโซจูยี่ห้อนี้ หล่อใส ยิ้มละมุน มองแล้วรู้สึกใจสั่นแบบไม่ต้องมีเหตุผล ของขวัญจ้องอยู่นาน นานกว่าที่ควร

… “ฮือออ พรีเซนเตอร์หล่อจัง ฉันอยากมีแฟนนน” ของขวัญจ้องมองขวดโซจูที่เธอดื่ม พรีเซ็นเตอร์คนนี้ช่างหล่อโดนใจเธอเหลือเกิน มองคนหล่อแล้วก็รู้สึกอยากมีแฟนขึ้นมาทันที

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นติดๆ กัน ของขวัญสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะมองไปทางประตู

“หือออ ยัยปรางลืมอะไรงั้นเหรอ” เธอพึมพำกับตัวเอง ยังคิดไม่ถึงว่าใครจะมาในเวลานี้

… “รอแป๊บค่าาาา คนงามขอนแก่นกำลังเดินย่างกรายไปเปิดประตูให้จ้า” ของขวัญลากเสียงยาวในแบบคนเมา

เธอเดินโซเซเล็กน้อยไปที่ประตู มือคว้าลูกบิด ประตูเปิดออก

แกร๊ก!!!

“แหก แหก แหก” สายตาที่เบลอๆ ค่อยๆ โฟกัสจนเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“อะไรแหก”

“นายมาทำไม”

“...” 

นั่นน่ะสิ ธามยืนนิ่งไม่ตอบ จริงๆ แล้วเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาทำไม รู้แค่ว่าขาของเขาพามาหยุดอยู่หน้าห้องนี้ มือของเขาเคาะประตูห้องนี้ และตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าของขวัญ จะบอกว่าไม่ได้มาหาเธอก็พูดไม่ออกเพราะภาพมันฟ้อง ทุกอย่างมันฟ้อง โดยเฉพาะกายหยาบของเขาที่ดันมายืนอยู่ตรงนี้เรียบร้อยแล้ว มันไม่เนียนเอาเสียเลย

“ฉันถาม หูตึงบ่” ของขวัญพูดเสียงแข็งทั้งที่ในใจเริ่มสับสน สายตามองเขานิ่งรอคำตอบ

“ทำแผลให้หน่อย” คำขอสั้นๆ ทำเอาเธอชะงักไปเล็กน้อย

“ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล กลับไป”

“ขวัญ”

“...” 

หัวใจของเธอกระตุกวูบ เอาอีกแล้ว นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาเรียกชื่อเธอสั้นๆ แบบนี้ ไม่ใช่เสียงแข็ง ไม่ใช่เสียงกวน แต่เป็นน้ำเสียงทุ้มนุ่มเรียบๆ เหมือนเรียกเพราะอยากเรียกจริงๆ

ของขวัญรู้สึกใจมันสั่นแปลกๆ ทั้งที่ไม่ควรเป็นแบบนั้น ใจน้อใจ… มันเป็นอะไรของมันอีกแล้ว เธอหลบสายตา พยายามตั้งสติแต่ความรู้สึกวูบวาบมันอัดแน่นในอก

“ถอยดิ จะเข้าไป”

“...” อยู่ๆ ก็ว่านอนสอนง่าย และเธอกลับหลีกทางให้เขาโดยไม่มีเสียงห้าม พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ยืนอยู่ในห้องเรียบร้อยแล้ว

“เฮ้ย ไอ้บ้านี่เข้ามาทำไม” ของขวัญรีบพูดตามหลัง เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าควรไล่ออกไป

“เรียกดีๆ ฉันอายุเยอะกว่าเธอนะ”

“เหรอ จะให้เรียกอะไรล่ะ”

“เรียกเฮียธาม” ธามพูดจบก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาท่าทางสบายๆ ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของห้อง

“หึ ถ้าจะให้เรียกแบบนี้งั้นนายก็เรียกฉันว่าน้องขวัญ”

“น้องขวัญ” ธามหันมามอง ก่อนจะพูดออกมาโดยไม่ลังเล

“...” ของขวัญชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่ไม่ควรเป็น

“เฮียเรียกแล้ว น้องขวัญเรียกบ้างสิ”

บรรยากาศในห้องเงียบลง แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับดังขึ้นในใจ

“มาไม้ไหน” ของขวัญถามเสียงนิ่ง แต่สายตายังจับอยู่ที่หน้าเขา

“เรียก” คำตอบสั้นๆ ทำให้เธอชะงักไปนิดหนึ่ง

“ฮะ เฮียธาม”

“อืม น่าฟัง” เขาพยักหน้าเล็กน้อย คำตอบของเธอทำให้เขาค่อนข้างพอใจ ของขวัญเม้มปากแน่นเหมือนรู้สึกเสียเปรียบยังไงไม่รู้

… “ทำแผลให้หน่อย”

“ไปฟัดกับหมาที่ไหนมา”

“...”

“เฮ้อ งั้นนั่งรอแป๊บนึงแล้วกัน”

ของขวัญเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล ทิ้งให้เขานั่งรออยู่บนโซฟา ความจริงแล้วธามไม่ได้ไปฟัดกับหมาที่ไหนมา เขาแค่ไปห้ามลูกค้าที่มีเรื่องชกต่อยกันหลังผับแต่ดันโดนลูกหลง แรงปะทะฟาดเข้าที่หน้าอกและไหล่ ไม่ได้หนักถึงขั้นเข้าโรงพยาบาลแต่ก็เจ็บเอาเรื่องอยู่

ของขวัญเดินกลับมา หยุดยืนตรงหน้าเขา สายตาไล่มองตามตัวอย่างจริงจังก่อนจะถามเสียงเบาลง

“เจ็บตรงไหนล่ะ” น้ำเสียงนั้น ไม่เหมือนตอนด่า ไม่เหมือนตอนแขวะ

ธามไม่ตอบอะไรสักคำ แต่เขาถอดเสื้อตัวเองจนเผยให้เห็นหน้าอกแกร่งชัดเจน เสื้อถูกวางพาดไว้ข้างกาย ผิวของเขาขาวกว่าที่ของขวัญคิดไว้ ขาวเกินกว่าภาพจำของผู้ชายแมนๆ ทั่วไป

สายตาของของขวัญเผลอไล่มองทั้งที่ควรจะมองแค่แผล กล้ามเนื้อแน่นเป็นสัดส่วน ผิวเนียนเรียบตึง รายละเอียดทุกอย่างชัดเจนอยู่ตรงหน้า หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

หัวนมของเขาก็ชมพูพอๆ กับของเธอเอง ไหนจะไรขนหมออ้อยที่โผล่ขอบกางเกงขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้ภาพตรงหน้าดูสะดุดตาเกินไป

ของขวัญกลืนน้ำลายเบาๆ พยายามตั้งสติ แต่ก็รู้สึกได้ว่าตัวเองเริ่มเก็บอาการไม่อยู่

เซ็กซี่เกินไปแล้วนะ

เธอรีบหลบสายตา รู้สึกว่าใบหน้าตัวเองร้อนวูบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งที่แค่จะทำแผลให้ แต่กลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายเสียสมาธิไปก่อน

“เช็ดน้ำลายก่อนไหม”

✨✨✨