Ep.6 สัมผัสจูบ

Ep.6 สัมผัสจูบ

“เช็ดน้ำลายก่อนไหม”

“อะไร” ของขวัญตอบกลับ พยายามใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหวเพื่อไม่ให้ธามรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทัน

“ก็อะไรล่ะ เธอคิดอะไรอยู่” ธามรู้ธามเห็น ของขวัญไม่เก็บอาการเลยสักนิด

“ไม่ได้คิดสักหน่อย” เธอยังคงปฎิเสธเสียงแข็งราวกับว่าไม่ได้คิดอะไรจริงๆ

“เก็บอาการหน่อย แต่ถ้าเก็บไม่ไหวก็…”

“ทะ ทำแผลเลยดีกว่า” 

“หึ เอาสิ”

เขานั่งนิ่งปล่อยให้เธอจัดการ สายตาของธามจับอยู่ที่ใบหน้าสวยรั้นของของขวัญ มองอย่างยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ เวลาที่เธอเงียบ ไม่ด่า ไม่เถียง ของขวัญกลับดูน่ารักขึ้นเป็นกอง โดยเฉพาะตอนที่เรียกเขาว่าเฮียธาม

“โดนได้ไงอ่ะ” ของขวัญถาม พลางชำเลืองมองรอยฟกช้ำตรงหน้าอกกับไหล่ของเขา

“เข้าไปห้ามลูกค้าตีกัน” ธามตอบสั้นๆ เหมือนไม่อยากพูดอะไรมาก

“บอดี้การ์ดของผับก็มีนี่”

“เฮียเจอตอนที่กำลังจะกลับ” ธามเหลือบมองหน้าเธอเล็กน้อยก่อนที่จะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง

“...”

คำว่าเฮียก็ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของของขวัญเกิดอาการใจสั่นและหวั่นไหว มันรู้สึกเหมือนบางอย่างถูกเติมเต็ม แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ว่าคืออะไรกันแน่

“ขวัญ”

… “อย่าใกล้เฮียขนาดนี้ดิ”

ของขวัญตั้งใจทำแผลให้ แต่คงจะขยับเข้าใกล้ไปหน่อย ช่องว่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ ของขวัญรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของตัวเอง ที่กำลังรดลงบนอกแกร่งของเขาโดยไม่ตั้งใจ

เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตาเขาตรงๆ

“มันทำไมงั้นเหรอ”

น้ำเสียงนั้นไม่ใช่การเถียงแต่เป็นการท้าทาย เธออยากรู้ว่าธามรู้สึกอย่างไร เพราะเห็นอาการของเขาตอนนี้ที่หอบหายใจแรงขึ้นเรื่อยๆ

พรึบ!

ธามยกมือขึ้นจับข้อมือของเธอไว้ ไม่แรงนักแต่แน่นพอจะหยุดระยะห่างนั้นไม่ให้ใกล้ไปกว่านี้ เขามองเธอนิ่ง สายตาไหววูบเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังลงเพราะหัวใจมันเลือกเอง

ธามประคองใบหน้าของของวัญให้โน้มลงช้าๆ เขาแตะริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากของของขวัญอย่างแผ่วเบา เบาราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปถ้าสัมผัสแรงกว่านี้

ของขวัญชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที หัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัด ตัวสั่นนิดๆ เพราะความตื่นเต้นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน และฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลือ ผสมกับความอยากรู้ อยากลองทำให้เธอค่อยๆ ผ่อนคลาย ของขวัญหลับตาลงแล้วขยับริมฝีปากตอบกลับอย่างช้าๆ

แต่สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำเอาธามเริ่มทนไม่ไหว เขาอุ้มคนตัวเล็กมานั่งคร่อมตักเขา มือหนาจับแผ่นหลังบาง ออกแรงดันเล็กน้อยให้เธอเข้าหาเขาจนแนบชิด ส่วนมืออีกข้างยังคงประคองใบหน้าหวาน เสียงบดจูบ ดูดลิ้น ดังกระทบใบหูมันยิ่งทะยานความรู้สึกบางอย่างมากขึ้น ยิ่งของขวัญนั่งกดทับส่วนนั้นของเขาอย่างแนบชิด ความต้องการมันยิ่งเอ่อล้น ไม่อยากหยุดไว้แค่นี้ อยากทำมากกว่าการจูบกัน

“อึก อื้อออ”

… “หะ หายใจไม่ทัน”

“ปากขวัญนุ่มจัง”

“พะ พอแล้ว”

“อีกนิด”

“...”

“นิดเดียวครับ นะ… เฮียขอ”

ของขวัญพยักหน้าตามเป็นการตามใจคนที่ร้องขอจูบจากเธออีกครั้ง ทว่าจูบครั้งนี้มันยิ่งลึกซึ้ง ลึกซึ้งจนทั้งสองเริ่มจะยอมรับความรู้สึกตัวเองว่าที่ผ่านมา การพูดจาแรงๆ ใส่นั้นเป็นเพียงการสร้างกำแพงให้ตัวเองเท่านั้น

ลึกไปกว่านั้น… ความรู้สึกชอบที่ถูกซ่อนอยู่ดูเหมือนว่าตอนนี้ความรู้สึกที่แท้จริงนั้นถูกเปิดเผยออกแล้ว

เพราะต่างคนต่างก็เป็นสเปกของกันและกัน

“ขวัญ เฮียไม่ไหวแล้วว่ะ” เสียงของธามแผ่วลง เต็มไปด้วยความสับสนและพยายามห้ามใจตัวเอง

“พอก่อน เอามือออกได้แล้ว” มือหนาที่ก่อนหน้าประคองใบหน้าของเธอไว้ ตอนนี้เปลี่ยนมากอบกุมเต้าของเธออยู่ ของขวัญไม่รู้ตัวเลยสักนิด ธามมือปลาหมึกหรือเธอเคลิ้มจนไม่รู้ตัวกันแน่

ความรู้สึกที่ของขวัญรู้สึกตอนนี้คือ ฟินนน 

ฟินที่โดนบดจูบ ฟินที่แลกลิ้น หัวใจเต้นแรงรู้สึกเหมือนผีเสื้อนับร้อยตัวบนวนในท้องจนเธอรู้สึกวูบวาบส่วนนั้น มันเริ่มจะ เปียก แฉะ จนอยากจะรู้สึกแบบนั้นให้มันสุด

เพราะเธอมักจะได้ยินเพื่อนในสาขาพูดว่าเวลามีอะไรกับแฟนรู้สึกฟินปิ๊ เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันฟินยังไง

“ขวัญไหวเหรอ” ความจริงของขวัญเกิดความรู้สึกต้องการอยู่เหมือนกัน แต่ทว่า ทั้งสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้าจะตอกใส่กันมันก็กะไรอยู่

บ่อยากเป็นแค่คนถืกตอก 

หากจะตอกกันก็อยากเป็นคนที่มีสถานะชัดเจนมากกว่าไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ

“ขวัญจะลุก เฮียปล่อย”

ของขวัญหักห้ามใจได้ เธอเป็นผู้หญิงที่โคตรสวย เธอมั่นใจ เธอจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกตอกเธอฟรีๆ หลอกนะ ฟินที่ปิ๊แต่เจ็บที่ใจแบบนี้ก็ไม่เอา

ส่วนธามก็ไม่เซ้าซี้ต่อ ยอมให้เธอลุกจากตักแกร่ง แต่ตอนที่เธอกำลังจะลุก เธอดันบดก้นกลมๆ นุ่มเด้งของเธอลงกลางลำของเขาโดยที่ไม่ตั้งใจ สัมผัสนั้นมันแนบแน่นซะเหลือเกิน

ธามก้มลงมองลูกชายตัวเองที่มันผงาดอยู่ในกางเกง ของขวัญจึงไล่สายตามองตาม

“เฮ้ย หำตุง” ของขวัญหลุดอุทานออกมาเสียงดัง เพราะเผลอเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ควรจ้องมอง

“หำคืออะไร”

“ก็ ก็… เอ่อ อันนั้นของเฮียไง”

ของขวัญหน้าแดงวูบไม่กล้าพูดตรงๆ ได้แต่ใช้สายตากับนิ้วชี้บอกตำแหน่งแทน

“หึ เรียกว่า… หำเหรอ”

ธามหัวเราะในลำคอ เขาแกล้งก้มมองลงไปตามสายตาของเธอ ท่าทีเจ้าเล่ห์นั้นทำให้ของขวัญเผลอมองตามอีกครั้ง แล้วก็รีบละสายตาหนีแทบไม่ทัน

“อือ หำกลับไปได้แล้ว เฮ้ย เฮียกลับไปได้แล้ว” ก็เพราะว่าสายตามัวแต่จ้องมองส่วนนั้น ในหัวก็มีแต่คำว่า หำ หำ หำ เธอก็เลยเผลอพูดเสียงในหัวออกมา

“กลับไม่ได้”

“ทำไม”

“หำตุง”

… “ช่วยหน่อย”

“จะบ้าหรือไง” ของขวัญชะงัก เธอตกใจเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรง ทั้งเขิน ทั้งตกใจ ทั้งไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไง

สุดท้ายของขวัญก็ตัดสินใจคว้าแขนแกร่งของธามแล้วลากเขาออกไปนอกห้องทันที ประตูปิดลงทิ้งให้ธามยืนอยู่หน้าห้องของเธอในสภาพที่ไม่พร้อมจะเจอใครเอาเสียเลย

จังหวะเดียวกันนั้นเองมีกลุ่มนักศึกษาสาวเดินผ่านมาพอดี พวกเธอชะงัก หน้าแดง บางคนหลบสายตา บางคนถึงกับรีบก้มหน้าเดินหนี พวกเธอเขินอายจนแทบจะมุดแผ่นดินหนีเมื่อผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาแต่ยืนหำตุงอยู่หน้าห้องแบบนั้น ใครเห็นก็ต้องคิดไปไกล

และเมื่อธามรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมา เขาจึงหันหลังให้ทางเดิน หันหน้าเข้าหาประตูห้องแทน ทั้งยังเคาะประตูเรียกของขวัญให้เปิดประตูให้เขาก่อน เขากลับไปในสภาพนี้ไม่ได้ คนจะหาว่าเขาทำอนาจารและเป็นโรคจิตเอาได้

“ขวัญ… เปิดประตูให้เฮียหน่อย”

“เฮียกลับไปแบบนี้ไม่ได้”

แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ เพราะของขวัญเองก็สติกระเจิงกับเรื่องเมื่อครู่จนวิ่งเข้าห้องนอนไปแล้ว หัวใจเต้นแรงไม่หยุดเหมือนจะหลุดออกมานอกอก

“อีตาบ้า มาทำให้อีหล่าใจสั่นหวั่นไหวแท้น้ออ้ายจ๋า” (อีตาบ้า มาทำให้น้องใจสั่นหวั่นไหวเสียจริงพี่จ๋า)

เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง มือยกขึ้นปิดหน้า ทั้งเขิน ทั้งหงุดหงิด ภาพเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัว ยิ่งคิดก็ยิ่งใจเต้น 

“งื้อๆๆ บักผีทะเลหัวขาว”

“โอ้ยยย ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย” ของขวัญกลิ้งไปมาบนเตียงเหมือนเด็กที่ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง

“หัวใจล่ะเต้นคร่อมจังหวะ~”

อยู่ๆ ของขวัญก็ร้องเพลงขึ้นมาคนเดียวแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เหมือนสมองสั่งให้ปากร้อง ทั้งที่เจ้าตัวก็ยังงงว่าร้องออกมาได้ยังไง พร้อมทำท่าเต้นเอามือบางทาบตรงตำแหน่งหัวใจ แล้วก็ทำท่าปั๊มหัวใจใส่ตัวเอง ตึก ตึก

“กลับมาเด้อหัวใจ อย่าเต้นแฮงปานนี้” (หัวใจกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวเถอะนะ ใจอย่าเต้นแรงขนาดนี้เลย)

ของขวัญปั๊มไป พูดไป เหมือนแพทย์สนามสมัครเล่นที่กำลังช่วยชีวิตคนไข้ ซึ่งก็คือตัวเองนั่นแหละ

✨✨✨