Chapter 2(4)

ฉันนั่งฮัมเพลงอยู่ภายในรถพี่สี่อย่างคนอารมณ์ดี ไม่ใช่อะไรนะพอดีพี่แกเปิดเพลงที่ฉันชอบพอดีน่ะ

“เห็นมั้ย ให้เฮียมารับดูสบายดีออก ได้กินขนมอร่อยๆ ได้นั่งรถเบาะนุ่มๆ แอร์เย็นๆ ไม่ต้องไปยืนโหนรถเมล์ให้เมื่อยด้วย” ปากพูดมือพี่สี่ก็บังคับพวงมาลัยรถไป สายตาก็สลับมามองดูฉันเป็นระยะๆ “หนูนี่น่าเอ็นดูจริงๆ เลยนะตะไคร้”

“โนว โนว ไม่ต้องมาเอ็นดูอะไรหนูเลยนะ แค่ยอมนั่งรถกลับมาด้วยแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นแหละ วันอื่นๆ หนูก็จะกลับเองตามปกติ” รีบค้านขึ้นก่อนที่พี่สี่จะพูดหว่านล้อมฉันอีก

“ว่าแต่จะให้เฮียไปส่งที่ไหนดี ที่บ้านหรือที่ร้าน...?”

“ส่งที่บ้านแหละพี่ วันนี้ร้านปิดหนึ่งวันเพราะพ่อหนูปวดหลังแกขอนอนพักหนึ่งวันน่ะ”

“อ้าวเหรอ...แล้วไปหาหมอมาหรือยังล่ะ”

“พ่อหนูมีพยาบาลคู่ใจอยู่ดูแลอยู่แล้วแหละ”

“ใครเหรอ...?”

“ก็แม่หนูไงเล่า พ่อหนูดื้อจะตายไม่ยอมไปหาหมอง่ายๆ หรอก แกบอกแค่ว่ามีแม่ดูแลอยู่ข้างๆ แป๊บเดียวเดี๋ยวก็หายแล้ว”

“น่ารักดีจัง...หนูไม่สนใจมาเป็นพยาบาลคู่ใจให้เฮียบ้างเหรอคะ...ตะไคร้คนสวย” เขาหันมามองแล้วยิ้มหวานใส่ฉัน

“ไม่อะ หนูไม่ชอบผู้ชายที่แก่กว่า ชิ!” ฉันพูดแทงใจดำ

แล้วเบะปากใส่พี่สี่ก่อนจะนั่งฮัมเพลงต่ออย่างอารมณ์ดี

“โห...เกินไป แก่ตรงไหนเฮียอายุยี่สิบเก้าเองนะ ห่างกับหนูแค่เจ็ดปีเอง อายุเป็นเพียงแค่ตัวเลขนะคะคนสวยของเฮีย ต่อให้ถึงจะแก่แต่เฮียก็ยังดูดีดูหล่อตลอดเวลาแหละน่า อีกอย่างยิ่งแก่ยิ่งอร่อยนะจะลองชิมหน่อยมั้ยจ๊ะ” พี่สี่หันมาทำสายตาเจ้าเล่ห์ใส่ก่อนจะหันกลับไปมองทางถนนต่อ

“เดี๋ยวต่อยตาเขียวเลย...ชอบมาทำสายตาแบบนั้นใส่หนูอยู่เรื่อยเลยพี่อะ ขับรถไปเลยนะ” ฉันทำเป็นชี้หน้าคาดโทษใส่เขาแล้วชูกำปั้นน้อยๆ ขึ้นมาขู่

พี่สี่หันมามองแล้วแสยะยิ้มก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ แล้วขับรถไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าปากซอยหมู่บ้านที่ฉันอยู่

“พี่สี่จอดตรงนี้แหละเดี๋ยวหนูเดินเข้าไปเอง” ฉันบอกให้พี่สี่จอดรถที่หน้าปากซอยก็พอเพราะเดี๋ยวจะเดินเข้าไปเอง บ้านอยู่แค่กลางซอยนี่เองเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงละ

ที่จริงก็เดินหลายก้าวแหละแต่ไม่อยากให้เข้ามาส่งเฉยๆ

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวเฮียไปส่งถึงหน้าบ้านเลยดีกว่า จะได้แวะดูพ่อตากับแม่ยายด้วย”

“ไม่ต้องเลย...เดี๋ยวตีปากให้! พ่อตาแม่ยายอะไรกันเล่า จอดตรงนี้แหละเร็วๆ เลยค่ะ เหยียบเบรกเลย”

“ใจร้ายว่ะ...” พี่สี่ทำหน้ายู่ใส่แล้วยอมจอดรถแต่โดยดี

ทันทีที่รถจอดสนิทฉันก็เปิดประตูแล้วลงมาจากรถ ก่อนจะโค้งคำนับใส่พี่สี่อย่างกวนๆ เป็นการขอบคุณ “ขอบคุณนะพี่สี่”

พี่สี่ไม่ตอบอะไรเขาก็ลงมาจากรถเช่นกันแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงฉัน ใบหน้าหล่อโน้มลงมาจูบที่ผมฉันอย่างเอ็นดู “เดินเข้าบ้านดีๆ นะ เดี๋ยวเฮียจะรอจนหนูเข้าบ้านก่อนแล้วค่อยกลับ”

“มะ...ไม่ต้องเลย กลับไปได้แล้วน่า” ฉันพูดพลางดันตัวเขาให้ออกห่าง “หนูไปแล้ว...พี่ก็กลับไปเลย” พูดจบฉันก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ไม่กล้าหันหลังกลับไปมองเลยแฮะ อยู่ๆ ก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อโดนพี่สี่ทำรุ่มร่ามแบบนี้ใส่บ่อยๆ

เดินเข้าซอยบ้านมาได้ไม่กี่ก้าวฉันก็ต้องหยุดชะงักมองดูควันสีดำลอยโขมงขึ้นไปบนท้องฟ้า “ควันดำแบบนี้ เหมือนไฟไหม้เลยแฮะ” ฉันพึมพำออกมาก่อนจะชะงักไปอีกครั้งหนึ่ง “ไฟไหม้เหรอ!!” รีบสาวเท้าวิ่งเพื่อหวังจะไปที่บ้านอย่างไว

ไฟไหม้! ไฟไหม้!!

ช่วยกันดับไฟก่อนเร็ว!

โทร. เรียกรถดับเพลิงด้วยเร็วเลย!!

ระหว่างนั้นเสียงผู้คนบางกลุ่มก็หวีดร้องมากันอย่างหวาดกลัวและตื่นตกใจ บางกลุ่มก็ช่วยกันขนน้ำใส่ถังไปเพื่อหวังจะช่วยกันดับไฟไปพลางๆ ในระหว่างที่รอรถดับเพลิงมา

“ได้โปรด...ขออย่าให้เป็นบ้านเราเลย ได้โปรด”

ฉันได้แต่หวังในใจและวิ่งไปต่อจนถึงบ้าน วินาทีนั้นเข่าฉันก็ทรุดตัวลงอัตโนมัติ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือไฟมันกำลังแผดเผาบ้านสามหลัง สองในสามหลังนั้นไม่มีคนอยู่บ้าน แต่หนึ่งในนั้นคือบ้านของฉันและพ่อแม่ฉันอยู่ในนั้นด้วย “ใช่...พ่อกับแม่อยู่ในบ้าน พ่อจ๋า แม่จ๋า!!” เมื่อนึกได้ฉันก็วิ่งหวังจะเข้าไปในบ้านแต่ก็ถูกรั้งตัวไว้เสียก่อน

“ตะไคร้อย่าเข้าไปมันอันตราย!!” พี่สี่ที่มาตอนไหนไม่รู้เขาเข้ามารั้งตัวฉันไว้เพื่อที่จะไม่ให้เข้าไป

“แต่พ่อแม่หนูอยู่ในนั้นนะ ฮือๆ ฮือๆ พ่อแม่หนูอยู่ในนั้น” ฉันสติแตกร้องให้โฮออกมาอย่างคนบ้าคลั่ง