Chapter 2(5)

“ตะไคร้รอเฮียอยู่ตรงนี้นะ ห้ามเข้าไปเด็ดขาด!” ว่าจบพี่สี่ก็วิ่งว่อนไปทั่วเพื่อหาอะไรบางอย่างก่อนจะเจอสิ่งนั้น มันเป็นผ้าห่มขนาดใหญ่ พี่สี่ทำมันให้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำแล้วเอามาคลุมตัวเองไว้ก่อนจะเดินลุยเข้าไปในบ้านของฉัน

เฮ้ย…ไอ้หนุ่มมันอันตรายนะเว้ย!

ระวังนะไอ้หนุ่มไฟมันแรงขึ้นเรื่อยๆ!!

เสียงผู้คนต่างร้องตะโกนบอกกับพี่สี่ว่ามันอันตรายเพราะตอนนี้ไฟเริ่มลุกขึ้นเรื่อยๆ แต่พี่เขาไม่ได้สนใจที่จะฟังกลับเดินเข้าไปในบ้านหวังจะช่วยพ่อกับแม่ของฉัน

ฉันทำอะไรไม่ถูกแล้วในตอนนี้ ได้แต่นั่งร้องไห้ตัวสั่นเทา

กลัวว่าพ่อกับแม่จะเป็นอะไรไป และก็ห่วงพี่สี่ด้วย...

ไม่นานนักพี่สี่ก็ออกมาพร้อมกับแบกแม่ฉันที่หมดสติไว้บนหลังโดยมีผ้าห่มที่ชุบน้ำคลุมตัวออกมา ชาวบ้านที่เห็นก็รีบเข้าไปช่วยพยุงแม่ฉันมานอนรอรถพยาบาล

เมื่อเห็นแบบนั้นฉันก็รีบวิ่งเข้าไปหาแม่ทันที “มะ...แม่จ๋า แม่อย่าเป็นอะไรนะ ฮือๆ” ฉันลูบที่ใบหน้าแม่แล้วร้องไห้ไม่หยุด ก่อนจะสังเกตเห็นว่าพ่อฉันยังไม่ได้ออกมาด้วย และตอนนี้พี่สี่ก็เดินกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง ตอนนี้ไฟมันลุกแรงขึ้นกว่าเดิม

เสียงรถดับเพลิงก็ดังขึ้นมาและมีพนักงานหลายคนพากันวิ่งและลากสายยางขนาดใหญ่มาก่อนที่จะทำการเปิดน้ำและอัดฉีดไปยังบ้านที่มีไฟไหม้

ใจตอนนี้ได้แต่หวังให้พ่อและพี่สี่ออกมาอย่างปลอดภัยด้วยเถอะ ได้โปรดเถอะฟ้าอย่าใจร้ายเลย...

ไม่นานนักก็มีเสียงผู้คนเฮเสียงดัง

พี่สี่เขาเดินออกมาได้อีกครั้งพร้อมกับแบกพ่อฉันไว้บนหลังโดยมีผ้าห่มเปียกชุ่มไปด้วยน้ำขนาดใหญ่คลุมตัวไว้เช่นเดิมแล้วเดินออกมาอย่างทุลักทุเล พ่อฉันยังรู้สึกตัวดีและมีผ้าชุบน้ำปิดไว้ตรงจมูก ส่วนพี่สี่ตอนนี้ดูสีหน้าพี่เขาไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

“เก่งมากไอ้หนุ่ม เก่งมาก” เสียงป้าคนหนึ่งบอกกับพี่สี่

“นับถือ เก่งมากว่ะไอ้น้อง ทำดีมาก” พี่ดับเพลิงคนหนึ่ง

พูดขึ้นแล้วยกนิ้วโป้งให้พี่สี่ก่อนจะเข้าไปรับตัวพ่อฉันมานอนรอรถพยาบาลอยู่ข้างๆ แม่

“พ่อจ๋า ฮือๆ พ่อไม่เป็นอะไรใช่มั้ย” ฉันโผเข้าไปกอดพ่อแล้วร้องไห้เหมือนเด็ก

“พ่อไม่เป็นอะไร เอ็งหยุดร้องแล้วไปดูไอ้หนุ่มนั่นเถอะ ถ้าไม่ได้มันเข้าไปช่วยพ่อกับแม่คงจะไม่รอดมาอยู่ตรงนี้” พ่อใช้มือเช็ดน้ำตาให้ฉันก่อนจะบอกให้เข้าไปดูพี่สี่

“ฮึก...ฮึก จ้ะพ่อ” ฉันสะอึกสะอื้นแล้วตกลงรับปากกับพ่อก่อนจะเดินเข้าไปหาพี่สี่ที่ตอนนี้นั่งอิดโรยหมดสภาพอยู่ที่พื้นอยู่อีกมุมหนึ่ง “พะ...พี่สี่” ฉันเดินเข้าไปแล้วนั่งลงตรงหน้าก่อนจะใช้มือประคองใบหน้าเขาให้เงยขึ้นมา “พี่ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ” ใช้ผ้าชุบน้ำแล้วเช็ดคราบดำๆ ที่ติดอยู่บนใบหน้าพี่เขาออกทีละนิดอย่างเบามือ “พี่เจ็บตรงไหนก็รีบบอกเลยนะ”

“เฮียจะเจ็บตรงนี้มากกว่า” พี่สี่ชี้ไปที่อกข้างซ้ายของเขา “ถ้าตะไคร้ของเฮียร้องไห้ น้ำตาของหนูมันทำเฮียเจ็บที่ใจมากเลยนะเวลาที่เห็น” แขนแกร่งโอบรัดเอวเล็กไว้แน่น “ไม่ต้องร้องแล้วนะ พ่อกับแม่หนูปลอดภัยแล้ว” เขาใช้นิ้วชี้จิ้มมาที่แก้มของฉันแล้วยกยิ้มออกมา “แก้มนุ่มนิ่มดีจัง”

“พะ...พี่สี่ เช็ดเองเลย หนูไปดูพ่อกับแม่หนูดีกว่า”

ฉันทำท่าจะลุกไป แต่อยู่ๆ พี่สี่ก็ร้องโอดโอยออกมา

“โอ๊ย! เจ็บจัง” พี่สี่ใช้มือจับที่หน้าอกของตัวเองแล้วร้องออกมา “เจ็บตรงนี้จังเลย โอย...”

“จะ...เจ็บมากมั้ย ไหนขอหนูดูหน่อยสิ” ฉันรีบเอามือพี่เขาออกแล้วก้มลงดูตรงหน้าอกแกร่ง “มันก็ปกติดีนี่พี่...”

จุ๊บ

จุ๊บ

ริมฝีปากหนาประทับจูบลงบนหน้าผากของฉันแล้วตามด้วยจูบที่แก้มข้างขวาก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “หายเจ็บแล้วครับผม มีพยาบาลคู่ใจมาดู”

อยู่ๆ ใบหน้าฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีอย่างเขินอาย ปกติฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะ นี่เราเขินให้พี่สี่เหรอนี่...

“พะ...พี่สี่ทำบ้าอะไรเนี่ย คนเยอะแยะ”

“เขาช่วยกันดับไฟอยู่ไม่มาสนใจเราหรอกครับ” ว่าจบเขาก็โน้มมาจูบที่ริมฝีปากฉันเบาๆ อีกทีและอีกทีก่อนจะผละออกแล้วยิ้มอย่างชอบใจ “เฮียคลั่งหนูจนจะทนไม่ไหวแล้วนะ ใจอ่อนระทวยไปหมดแล้วอะ”

“ปะ...ปล่อยเลย คนเจ้าเล่ห์” ฉันดีดดิ้นจนหลุดออกมาจากพี่เขา แล้วรีบเดินกลับมาหาพ่อกับแม่ที่ตอนนี้รถพยาบาลมารับตัวไปรักษาอาการพอดี