Chapter 2(3)

วันต่อมา

ร้านเค้กเลิฟเลิฟ

“นี่พี่สี่...พี่จะตามรังควานหนูไปถึงไหนกันเนี่ย คนอะไรตีมึนเก่งสุดๆ ไปเลย” ฉันพูดพลางนั่งส่ายหน้าอย่างเอือมๆ แล้วตักเค้กสุดแสนอร่อยเข้าปาก

“ก็เฮียบอกแล้วว่าอยากได้หนูมาเป็นเมียไง หนูนั่นแหละตีมึนสุดๆ ไปเลย สวยก็สวยดันใจร้ายชะมัด” พี่สี่พูดพลางหยิบแก้วกาแฟเย็นมาดื่ม “ถ้ายอมเป็นเมียเฮียนะ...จะพามากินของอร่อยๆ แบบนี้ทุกวันเลย และจะพาไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆ กระเป๋าสวยๆ แบบไม่มีจำกัดเลยแหละ”

“อย่าเอาของพวกนี้มาล่อหนูเลยน่า...มันไม่ได้ผลหรอก” ฉันเบ้ปากใส่พี่สี่ แล้วตักเค้กกินต่ออย่างเอร็ดอร่อย “หนูขอถามอะไรหน่อยสิ...”

“ได้ครับ...ถามมาเลย”

“ทำไมพี่ถึงอยากมีเมีย และทำไมถึงต้องเป็นหนู ขอความจริงนะพี่ ตอบมาตามจริงเลยนะ” ฉันวางช้อนลงบนจานเค้กแล้วตั้งหน้าตั้งตารอฟังในสิ่งที่พี่สี่จะพูด

“คือ...ถ้าให้พูดก็ป๊าเฮียน่ะแกอยากจะอุ้มหลานไง เลยบังคับให้เฮียมีเมียสักทีจะได้มีหลานให้แกอุ้มไวๆ”

“แล้วยังไงต่อ...”

“ป๊าบอกว่าถ้าภายในเดือนนี้เฮียยังหาเมียไม่ได้จะให้ไปแต่งงานกับยัยหมูดาวลูกสาวของเพื่อนป๊าน่ะ”

“ก็แต่งไปสิพี่ ไม่เห็นต้องมาลำบากวิ่งตามหนูแบบนี้เลย” ฉันไม่เข้าใจจริงๆ พี่สี่ก็น่าจะยอมแต่งกับผู้หญิงคนนั้นไปเสียสิ

“หนูจะให้เฮียแต่งงานกับช้างน้ำเรอะ!! ไม่ได้จะบูลลี่นะแต่ยัยนั่นซกมกยืนหนึ่ง ถ้าเอามาเป็นเมียเฮียคงจะอกแตกตายวันละหลายๆ รอบแน่ๆ”

“น่ารักปุ๊กปิ๊กดีออก พี่สี่ไม่รู้อะไรเสียแล้วผู้หญิงอ้วนน่ะกอดอุ่นจะตายไป หนูก็ว่าจะลองไว้หุ่นแบบนั้นบ้าง”

“ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเฮียขอบาย...แต่ถ้าเป็นหนูตะไคร้เฮียอ้าแขนรับเลย หุ่นแบบไหนก็จะเอาทำเมียถ้าเป็นหนู” พี่สี่ยกยิ้มกว้างจนตาหยีใส่ฉัน

ให้ตายสิ มันช่างเป็นยิ้มที่ดูน่ารักเสียจริง

เดี๋ยว!! อย่าให้รอยยิ้มนั่นมันครอบงำเธอนะตะไคร้

“อย่ามาทำเป็นพูดเลย ชิ!” ฉันทำหน้ายู่ใส่เขา

“เป็นเมียเฮีย จะเอาเท่าไหร่...?”

“ห๊ะ!!! ขอกันดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ อาเหี้ย”

“อาเฮียจ้ะอีหนู ไม่ใช่อาเหี้ย...”

“ขอโทษที พอดีหนูขึ้นเสียงสูงไปหน่อย ว่าแต่...มาขอกันแบบนี้ก็ได้เรอะ บ้าไปหรือเปล่า”

“อื้ม ก็เฮียขี้เกียจไปหาแล้วอะ จะมีเมียสักคนแม่งช่างยากเย็น พอเจอคนที่ถูกใจก็ดันใจดำชะมัด”

“หนูไม่ได้ใจดำสักหน่อย ถ้าแค่จ้างไปเล่นละครตบตาว่าเป็นเมียหนูโอเค แต่ถ้าจะให้เป็นเมียจริงๆ ไม่ไหวอะ เหี้ยดีเกินไป”

“เอ่อ...เฮียว้อย! ไม่ใช่เหี้ย ถ้าเรียกแบบนั้นอีกทีจะจับจูบปากเลยนะครับคนสวยของเฮีย...”

“แฮ่ ขอโทษค่ะ อา...เฮียสี่”

“หนูจะเอาค่าจ้างเท่าไหร่ล่ะ...??”

“ห้าล้านบาทขาดตัว!!”

“หะ...หา ห้าล้านบาท!! นี่มันเป็นกีทองคำเรอะหนู”

“โห...แร๊งงง!! ไหนว่ารวยไงเล่า”

“เออ รวยน่ะใช่ แต่อยากจะรู้ว่าจ่ายค่าจ้างห้าล้านบาทนี่คือทำอะไรได้บ้างในระหว่างที่มาแกล้งเป็นเมียปลอมๆ”

“นอนจับมือ...มากสุดได้แค่นี้”

“.....”

พี่สี่ถึงกับหน้าเหวอเล็กน้อยก่อนจะนั่งนิ่งนึกคิดอะไรบางอย่างอยู่ ที่จริงฉันก็พูดไปอย่างนั้นแหละให้เอาจริงๆ ก็ไม่เอาหรอก ไว้ใจได้ที่ไหนผู้ชายแบบพี่สี่เนี่ย มือไวจะตายไปแถมยังลวนลามเก่งที่หนึ่ง เงินห้าล้านได้มาก็คงจะไม่คุ้ม

“โอเค...เอาเลขบัญชีมา”

“เฮ้ยพี่สี่หนูล้อเล่น” ฉันต้องตกใจออกมาในทันทีที่พี่สี่มันบ้ายอตามฉัน ที่บอกว่าขอค่าจ้างห้าล้านบาทในการไปเป็นเมียปลอมๆ หลอกตาป๊าของเขา

“เฮียไม่ล้อเล่น...เฮียเอาจริงๆ เร็วๆ ขอเลขบัญชีหน่อยเดี๋ยวจะรีบขับรถไปธนาคารแล้วโอนให้เลย” เขามีหน้าตาที่จริงจัง

“ไม่เอา...หนูบอกว่าแค่พูดเล่นไงเล่า โถ่...” ฉันรีบปฏิเสธเสียงแข็ง คนแค่แหย่เล่นๆ ดันคิดจริงจังเสียอย่างนั้น

“ตะไคร้อย่าใจร้ายสิ” เขาทำเป็นตีหน้าเศร้าใส่

“หนูไม่ได้ใจร้ายสักหน่อย ก็บอกว่าแหย่เล่นเฉยๆ หนูยังไม่พร้อมจะเป็นเมียให้ใครหรอก อายุแค่ยี่สิบสองเอง หนูยังอยากทำอะไรอีกหลายๆ อย่างที่ยังไม่เคยทำ” ฉันพูดพลางทำหน้านิ่งๆ แล้วยกแก้วนมสดขึ้นมาดื่ม

“ใจอ่อนหน่อยไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้...ไม่อ่อนให้ใครทั้งนั้นแหละ”

“ไม่ใช่เพราะว่ามีคนที่หนูแอบชอบเขาอยู่เหรอ” อยู่ๆ พี่สี่ก็พูดขึ้นมาแล้วจ้องมองตาเขม็งใส่ฉัน

“ชะ...ชอบใคร ไม่มีสักหน่อย”

“ไม่มี...แต่ท่าทางเลิ่กลั่กเชียว”

“ที่จริงก็มีแหละ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องบอกนี่นา”

“แอบชอบรุ่นพี่ที่โรงเรียนอยู่ใช่มะ”

“พะ...พี่รู้ได้ยังไง คะ...ใครบอก” ฉันแทบจะนั่งไม่ติดโต๊ะแล้วในตอนนี้ มันรนจนทำอะไรไม่ถูก

“น้ำหนึ่งบอก” พี่สี่มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมานิดๆ

“น้ำหนึ่งนังเพื่อนไม่รักดี...ทำไมต้องเอาความลับฉันไปบอกไอ้พี่สี่ด้วยนะ น่าขายหน้าชะมัดเลยวุ้ย” ฉันนั่งก้มหน้างุดแล้วบ่นพึมพำเบาๆ ออกมา เพราะกลัวพี่สี่จะได้ยิน

“เฮียไปบอกไอ้หนุ่มนั่นแล้วแหละ...ว่าตะไคร้คือผู้หญิงที่เฮียจีบอยู่ ห้ามมายุ่งเด็ดขาด!”

“หา!! พี่สี่...พี่จะบ้าเรอะ พี่บอมเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนูคือใคร เพราะหนูไม่เคยบอกพี่เขาไง” ฉันขึงตาใส่พี่สี่แล้วแว้ดใส่เขา

“ก็ชอบมันไม่ใช่เหรอ...”

“แค่แอบชอบไง...แอบชอบน่ะเข้าใจมั้ย แล้วทีนี้หนูจะทำยังไงดีเนี่ย จากที่ไม่รู้เขาคงจะรู้แล้วแหละ” ฉันยกมือขึ้นกุมขมับ

“รู้แล้วจะทำอะไรได้...หนูคือผู้หญิงของเฮีย จบนะครับ”

ว่าจบพี่สี่ก็ประทับจูบลงที่หน้าผากฉันหนึ่งที แล้วยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มต่ออย่างสบายอกสบายใจ

นี่มันเป็นเวรกรรมแต่ชาติปางไหนที่ฉันได้ไปทำมาหรือเปล่านะ ชาตินี้ถึงได้มาพบเจอกับไอ้พี่สี่จอมเจ้าเล่ห์นี่ เกิดมาก็พึ่งเคยเจอผู้ชายที่รุกหนักรุกเก่งขนาดนี้ หน้าตาก็หล่อดีออก ผู้หญิงน่าจะเข้าหาไม่ขาดสายนะตามจริง แต่ทำไมถึงยังโสดอยู่?